از نفوذ موفق فناوری در مدیریت پسماند تا آلوده‌ترین شهرهای جهان در سال ۲۰۲۶

این شهرها سبزترین سیستم‌های حمل‌ونقل را دارند

تحرک پایدار یکی از ویژگی‌های تعیین‌کننده شهرهای هوشمند است و باهدف ایجاد محیط‌هایی سالم‌تر و عاری از آلودگی دنبال می‌شود، اما این چشم‌انداز اغلب با مشکل مداوم ترافیک در مناطق شهری در تعارض است؛ بنابراین باید اقداماتی انجام شود تا سال ۲۰۳۰ سیستم‌های حمل‌ونقل سبز و پایدار در شهرها توسعه یابد.

بر اساس گزارش آژانس محیط‌زیست اروپا، بخش حمل‌ونقل مسئول ۷۲ درصد از انتشار دی‌اکسیدکربن (CO₂) است که ۶۰ درصد از این میزان به خودروها اختصاص دارد. برای دستیابی به کربن خنثی، انتشار گازهای گلخانه‌ای از بخش حمل‌ونقل باید تا سال ۲۰۵۰ به میزان ۹۰ درصد کاهش یابد که شهرهای هوشمند نقش حیاتی در تحقق این هدف ایفا می‌کنند.

شهرهای هوشمند برای دستیابی به این هدف، باید چه تغییراتی اعمال کنند؟

شهرهای هوشمند جهان باید برای ایجاد شبکه‌های حمل‌ونقل عمومی کارآمد و به‌هم‌پیوسته، همراه با ادغام گزینه‌های جدید جابه‌جایی مانند دوچرخه‌های اشتراکی، اسکوترهای برقی و اشتراک خودرو و همچنین فضاهای پیاده‌روی جداشده از ترافیک تلاش کنند. جایگزینی خودروهای سوخت فسیلی با خودروهای برقی به‌منظور کاهش آلودگی محیط‌زیست، از دیگر تغییراتی است که شهرهای دنیا باید اجرا کنند.

همچنین با استفاده از فناوری برای بهبود ترافیک. از طریق ادغام اینترنت اشیا (IoT) و هوش مصنوعی، می‌توان سیستم‌های حمل‌ونقل هوشمندی توسعه داد که دستگاه‌های مختلفی مانند خودروها، چراغ‌های راهنمایی و علائم جاده‌ای را به یکدیگر متصل می‌کنند. این اتصال به پیشگیری از ترافیک سنگین و بهبود دسترسی خودروهای امدادی کمک می‌کند.

بهترین شهرهای دنیا با سیستم حمل‌ونقل سبز کدامند؟

۱. لندن

این شهر با ۸۰ هزار خودروی برقی در خیابان‌ها و بیش از ۱۱ هزار ایستگاه شارژ، دسترسی آسانی برای رانندگان را فراهم کرده است. همچنین شبکه اتوبوس‌های برقی این شهر بسیار پیشرفته است و در حال حاضر ۱۳۹۷ اتوبوس برقی در آن در حال فعالیت هستند. مدیران شهر لندن قصد دارند تا سال ۲۰۳۴، به ناوگانی بدون آلایندگی دست یابد. به لطف گزینه‌های حمل‌ونقل پایدار، لندن باوجوداینکه یکی از بزرگ‌ترین شهرهای اروپا محسوب می‌شود، سطح آلودگی متوسط ۸.۴۰ را حفظ کرده است و با امتیاز ۵.۸۷، در صدر رتبه‌بندی حمل‌ونقل سبز قرار گرفته است.

۲. آمستردام

این شهر به دلیل داشتن تعداد دوچرخه‌هایی بیشتر از خودروها در خیابان‌ها، در بین شهرهای دنیا متمایز است که بخش قابل‌توجهی از خودروها، یعنی حدود ۱۵ هزار دستگاه، برقی هستند. این خودروهای برقی به بیش از ۱۳ هزار ایستگاه شارژ در سطح شهر دسترسی دارند. ساکنان آمستردام از بیش از ۸۰۰ کیلومتر مسیر دوچرخه‌سواری و طیف گسترده‌ای از شرکت‌های اجاره دوچرخه بهره‌مند هستند. آمستردام با امتیاز ۵.۷۱ در رتبه دوم شهرهایی با سبزترین سیستم حمل‌ونقل قرار دارد.

۳. وین

در پایتخت اتریش، ۱۸ هزار خودروی برقی در حال تردد است؛ هرچند تعداد ایستگاه‌های شارژ آن نسبتاً کم و تنها ۱.۳۷۴ واحد است. حمل‌ونقل عمومی وین شامل شبکه‌ای جامع از مترو، تراموا و اتوبوس می‌شود که ۱۵۰ دستگاه از اتوبوس‌ها، برقی هستند. همچنین این شهر دارای شبکه گسترده از مسیرهای دوچرخه‌سواری به طول ۱۳۰۰ کیلومتر و خدمات متعدد اجاره دوچرخه است. باوجود چنین ویژگی‌هایی بدیهی است که این شهر امتیاز بالایی در حمل‌ونقل سبز کسب کند.

۴. برلین

برلین با تعهد قوی به پایداری، در تعداد خودروهای برقی (۳۰ هزار)، ایستگاه‌های شارژ (۳۸۰۰) و اتوبوس‌های برقی (۲۳۰)، رتبه بالایی را به خود اختصاص می‌دهد. موضوع قابل‌توجه این است که نخستین اتوبوس‌های برقی این شهر نزدیک به یک دهه پیش، معرفی شدند. دوچرخه‌ها نیز یکی از شیوه‌های اصلی جابه‌جایی ساکنان برلین به شمار می‌رود و شهر از هزار کیلومتر مسیر دوچرخه‌سواری بهره می‌برد. به‌واسطه این زیرساخت‌ها، برلین امتیاز ۵.۵۲ را در بین شهرهایی با سبزترین سیستم‌های حمل‌ونقل جهان، کسب کرده است.

۵. هلسینکی

این شهر از نظر تعداد متر مسیر دوچرخه‌سواری به‌ازای هر ساکن (۲.۰۵ متر)، در اروپا پیشتاز است. هلسینکی در مجموع ۱۳۰۱ کیلومتر مسیر دوچرخه‌سواری دارد که از پارک‌ها، مناطق صنعتی، خیابان‌ها و حتی جزایر عبور می‌کنند. علاوه بر این، بیش از ۲۵ هزار خودروی برقی و ۴۵۰ اتوبوس برقی در این شهر وجود دارد که به کاهش نرخ آلودگی به زیر ۵، کمک کرده است. این عوامل هلسینکی را با امتیاز ۵.۳۶ در رتبه پنجم قرار می‌دهد.

۶. پاریس

این شهر تعهدی قوی به تحرک پایدار نشان داده و دارای شبکه‌ای متشکل از ۵۰۰ اتوبوس برقی و بیش از ۲۰ هزار خودروی برقی است. رواج خودروهای برقی در پاریس نسبت به بسیاری از شهرهای اروپایی بالاتر است که عمدتاً به دلیل حمایت‌های دولتی بوده است، اما بعضی از طرح‌های تشویقی مانند پارکینگ رایگان برای خودروهای برقی در پاریس، در حال حذف‌شدن هستند. باوجود نرخ آلودگی ۱۰.۳۰، پاریس همچنان امتیاز نسبتاً بالای ۵.۲۵ را در رتبه‌بندی به دست می‌آورد.

۷. اسلو

این پایتخت اروپایی با ۹۵ هزار و ۴۶۶ خودروی برقی، بیشترین تعداد خودروهای برقی را دارد و جایگاه نروژ را به‌عنوان پیشروترین کشور اروپا در پذیرش خودروهای برقی برجسته می‌کند. با سهم ۸۰ درصد خودروهای برقی از بازار، نروژ در آستانه آن است که تعداد خودروهای برقی آن در جاده‌ها، از خودروهای بنزینی پیشی بگیرد. در کنار ناوگانی شامل ۱۵۰ اتوبوس برقی، استفاده گسترده از خودروهای برقی در اسلو به سطح آلودگی پایین (۶.۹) کمک کرده است و این شهر را به تحقق آلایندگی صفر نزدیک‌تر می‌کند. اسلو با امتیاز ۵.۲۰ در رتبه هفتم این فهرست قرار دارد.

این کشور با پسماند شهر می‌سازد

افزایش جمعیت شهری، رشد مصرف‌گرایی و پیچیده‌تر شدن الگوهای تولید و مصرف، مدیریت پسماند را به یکی از مهم‌ترین چالش‌های شهرهای معاصر تبدیل کرده است. در بسیاری از شهرها، روش‌های سنتی جمع‌آوری و دفن زباله نه‌تنها پاسخگوی حجم پسماند نیستند، بلکه خود منبع آلودگی خاک، آب و هوا محسوب می‌شوند. طی سال‌های گذشته، بسیاری از شهرهای جهان به سمت روش‌های نوین بازیافت پسماند حرکت کرده‌اند که مبتنی بر فناوری‌های جدید، اقتصاد چرخشی، مشارکت شهروندان و نگاه پایدار به منابع هستند.

در شهرهای هند نیز نوآوری در بازیافت پسماند به یکی از محورهای اصلی توسعه پایدار شهری تبدیل شده است. راهکارهای گوناگون بازیافت از بازیافت نخاله‌های ساختمانی و منسوجات گرفته تا استفاده از هوش مصنوعی و طراحی سیستم‌های مشارکتی، بیانگر آن هستند که مدیریت پسماند دیگر یک فعالیت فقط خدماتی نیست، بلکه بخشی از راهبرد کلان توسعه شهری است.

شهر سورت؛ پیشگام در بازیافت پسماندهای ساختمانی

شهر سورت در ایالت گجرات هند یکی از نمونه‌های برجسته در زمینه بازیافت پسماندهای ساختمانی و عمرانی در سال‌های اخیر محسوب می‌شود. با توجه به رشد سریع ساخت‌وساز در این شهر، حجم عظیمی از نخاله‌های ساختمانی تولید می‌شد که در گذشته به‌طور عمده در حاشیه شهرها رها یا دفن می‌شد. این مسئله علاوه بر اشغال زمین، موجب آلودگی محیط زیست و افزایش هزینه‌های مدیریت شهری شده بود.

شهرداری سورت در پاسخ به این مسئله، یک سامانه یکپارچه مدیریت پسماند ساختمانی ایجاد کرده که شامل جمع‌آوری کنترل‌شده، پردازش مکانیکی و بازگرداندن مواد به چرخه ساخت‌وساز است. شهرداری با مشارکت بخش خصوصی یک کارخانه بازیافت پسماند ساختمانی با ظرفیت روزانه بالا راه‌اندازی کرده است. نخاله‌ها ابتدا در مبدأ پروژه‌ها تفکیک اولیه می‌شوند تا میزان آلودگی متقاطع کاهش پیدا کند، سپس مواد به کارخانه بازیافت منتقل می‌شوند و تحت فرایند خردایش چندمرحله‌ای قرار می‌گیرند. پس از خردایش اولیه، فلزات با استفاده از جداکننده‌های مغناطیسی استخراج می‌شوند و مصالح معدنی از طریق سرندهای ارتعاشی بر اساس اندازه دانه‌بندی تفکیک می‌شوند.

در مرحله بعد، نخاله‌های تفکیک و خرد شده به مصالح قابل استفاده همچون بلوک‌های ساختمانی، سنگفرش پیاده‌رو، شن و ماسه بازیافتی تبدیل می‌شوند. محصولات بازیافتی دوباره در پروژه‌های عمرانی شهری مورد استفاده قرار می‌گیرند و به این ترتیب یک چرخه بسته و پایدار شکل می‌گیرد. مرحله شست‌وشوی مصالح برای حذف ذرات ریز و آلاینده‌ها نقش مهمی در تضمین کیفیت محصول نهایی دارد. خروجی‌های این مرحله از نظر خواص مکانیکی مورد آزمایش قرار می‌گیرند تا با استانداردهای عمرانی تطابق داشته باشند.

سیستم بازیافت این کارخانه منجر به کاهش قابل‌توجه استخراج منابع طبیعی، کاهش مصرف انرژی و کاهش انتشار دی‌اکسید کربن در چرخه ساخت‌وساز شده است و نمونه‌ای عملی از اقتصاد چرخشی در مقیاس شهری به شمار می‌رود. این طرح نه‌تنها موجب کاهش چشمگیر دفن نخاله‌های ساختمانی شده، بلکه از نظر اقتصادی نیز برای شهر سودآور بوده است. کاهش هزینه خرید مصالح جدید، ایجاد اشتغال محلی و کاهش آسیب‌های زیست‌محیطی از مهم‌ترین دستاوردهای این پروژه هستند. سورت هدف‌گذاری کرده است که به بازیافت نزدیک به ۱۰۰ درصد پسماندهای ساختمانی خود دست پیدا کند و به الگویی برای سایر شهرهای هند و کشورهای در حال توسعه تبدیل شود.

شهر آگرا، تبدیل سایت‌های پسماند به فضاهای سبز شهری

آگرا شهری تاریخی و گردشگری در هند است که در سال‌های اخیر با مشکل جدی انباشت پسماندهای قدیمی و سایت‌های دفن غیراصولی روبه‌رو بوده است. این سایت‌ها نه‌تنها چهره شهر را مخدوش کرده بودند، بلکه منبع انتشار بوی نامطبوع، آلودگی هوا و تهدیدی برای سلامت ساکنان اطراف محسوب می‌شدند. تمرکز اصلی در این شهر بر مدیریت پسماندهای تاریخی و سایت‌های دفن قدیمی است که سال‌ها بدون پردازش رها شده بودند. این پسماندها به دلیل واکنش‌های زیستی فعال، منبع تولید گاز متان و شیرابه محسوب می‌شدند و خطر آلودگی خاک و آب‌های زیرزمینی را افزایش می‌دادند، همچنین بر گردشگری این منطقه تأثیر منفی داشتند.

شهرداری آگرا رویکرد نوآورانه تثبیت زیستی پسماندها را برای بازیابی زمین‌های آلوده و تبدیل آن‌ها به فضاهای سبز شهری در پیش گرفته است. در این رویکرد، نخست عملیات زیست‌کاوی انجام می‌شود که شامل استخراج تدریجی پسماندهای قدیمی، جداسازی مواد قابل بازیافت و تثبیت بخش آلی باقی‌مانده است. پسماندهای قدیمی پایدارسازی و ایمن‌سازی می‌شوند و سپس با استفاده از روش‌های نوین احیای زمین، سطح سایت‌ها برای کاشت پوشش گیاهی آماده می‌شود. یکی از روش‌های مورد استفاده، روش «میاواکی» است که امکان ایجاد جنگل‌های متراکم و سریع‌الرشد را در مدت زمان کوتاه فراهم می‌کند.

یکی از جنبه‌های فنی مهم این پروژه، کنترل تولید گازهای گلخانه‌ای از طریق مدیریت رطوبت و تهویه لایه‌های پسماند است. پایش کیفیت خاک و آب نیز به‌صورت مستمر انجام می‌شود تا از ایمن بودن فرایند اطمینان حاصل شود. نتیجه این اقدامات، تبدیل سایت‌های آلوده به فضاهای سبز شهری است که علاوه بر کاهش آلودگی، نقش مهمی در بهبود ریزاقلیم شهری و افزایش نفوذپذیری خاک ایفا می‌کنند. این طرح به افزایش آگاهی عمومی درباره مدیریت پسماند و اهمیت بازیافت نیز کمک کرده است، زیرا شهروندان به‌طور ملموس نتایج مثبت بازآفرینی زمین‌های آلوده را مشاهده می‌کنند.

تجربه آگرا نشان می‌دهد که بازیافت پسماند فقط به معنای تبدیل زباله به مواد جدید نیست، بلکه می‌تواند شامل بازیافت زمین و فضا نیز باشد؛ رویکردی که برای شهرهای متراکم و تاریخی اهمیت ویژه‌ای دارد.

شهر ایندور؛ بازیافت منسوجات و لباس‌های دورریخته‌شده

ایندور که به‌عنوان یکی از تمیزترین شهرهای هند شناخته می‌شود، گام جدیدی در مدیریت پسماند برداشته و بر بازیافت منسوجات و لباس‌های دورریخته‌شده تمرکز کرده است. پسماندهای نساجی یکی از چالش‌های روبه‌رشد در شهرهای بزرگ هستند، زیرا منسوجات به‌دلیل تنوع الیاف و ترکیبات شیمیایی به‌سختی تجزیه می‌شوند و بازیافت آن‌ها نیازمند فناوری و زیرساخت خاص است.

در ایندور، یک زنجیره تخصصی بازیافت منسوجات ایجاد شده است که شامل جمع‌آوری تفکیک‌شده، شناسایی نوع الیاف و پردازش مکانیکی آن‌هاست. یک کارخانه تخصصی برای تفکیک و پردازش لباس‌های غیرقابل استفاده راه‌اندازی شده است. در این مرکز، لباس‌ها بر اساس جنس الیاف تفکیک می‌شوند و سپس به نخ بازیافتی یا مواد اولیه برای تولید محصولات جدید تبدیل می‌شوند. منسوجات ابتدا بر اساس ترکیب الیاف جداسازی می‌شوند، زیرا الیاف طبیعی و مصنوعی نیازمند روش‌های پردازش متفاوتی هستند. سپس عملیات خردایش و فیبرسازی انجام می‌شود تا الیاف بازیافتی تولید شوند. این الیاف در تولید نخ بازیافتی و محصولات نساجی ثانویه مورد استفاده قرار می‌گیرند. بخشی از این مواد در صنایع محلی مورد استفاده قرار می‌گیرند و بخشی دیگر به بازارهای منطقه‌ای عرضه می‌شوند.

این سیستم موجب کاهش مصرف آب و انرژی در مقایسه با تولید الیاف نو می‌شود. کاهش حجم پسماند دفنی، صرفه‌جویی در مصرف منابع طبیعی همچون آب و پنبه و انتشار آلاینده‌های شیمیایی را کاهش داده و ایجاد اشتغال در زنجیره بازیافت مزایای اقتصادی برای شهر به دنبال داشته است. علاوه بر این، شهرداری ایندور با اجرای برنامه‌های آموزشی، شهروندان را تشویق کرده است که لباس‌های بی‌استفاده خود را به‌جای دور انداختن، به مراکز جمع‌آوری تحویل دهند، همچنین این طرح با ایجاد بازار برای محصولات بازیافتی، به پایداری اقتصادی زنجیره بازیافت کمک کرده است. ایندور با این اقدام نشان داده است که مدیریت نوین پسماند می‌تواند فراتر از زباله‌های خانگی معمولی برود و حوزه‌هایی همچون صنعت مد و منسوجات را نیز دربرگیرد.

اگرچه نمونه‌های فوق الهام‌بخش هستند، اما اجرای چنین طرح‌هایی چالش‌هایی نیز دارد؛ بسیاری از فناوری‌های نوین همچون ربات‌های هوشمند تفکیک‌کننده و حس‌گرهای اینترنت اشیا نیازمند سرمایه‌گذاری قابل‌توجهی هستند که ممکن است در بودجه همه شهرها دیده نشده باشد. بسیاری از برنامه‌های موفق نیازمند مشارکت مستقیم مردم در تفکیک و بازگرداندن پسماند است این چالش در بسیاری از شهرها به کندی پیش می‌رود و نیازمند سرمایه‌گذاری گسترده در آموزش و ارتقای فرهنگ جامعه است.

علاوه بر این، تا زمانی که زیرساخت‌های جمع‌آوری، حمل‌ونقل و بازیافت توسعه نیافته باشند، بهره‌برداری از فناوری‌های نوین دشوار و گاه بی‌نتیجه خواهد بود. از سوی دیگر، تولید و فروش محصولات حاصل از پسماند (نخ، مصالح ساختمانی و محصولات بازیافتی دیگر) مستلزم بازارهای فعال و تقاضای مناسب است.

با توجه به روندهای جهانی و نتایج اولیه پروژه‌ها، به‌نظر می‌رسد که ترکیب زیرساخت‌های اولیه، فناوری‌های هوشمند، مشارکت اجتماعی و چهارچوب‌های سیاستی پویا می‌تواند مسیر توسعه موفق بازیافت پسماند را هموار کند. به‌ویژه در شهرهای در حال توسعه، مدل‌های مشارکتی و پروژه‌های مشارکت عمومی‌خصوصی می‌توانند نقش پررنگی در توسعه پایدار ایفا کنند.

علاوه بر این، توجه به اقتصاد چرخشی و تبدیل پسماندها به محصولات قابل استفاده (نه فقط دفع یا سوزاندن آن‌ها) از جمله رویکردهایی است که در دهه آینده نقش کلیدی دارد. شهرهای هند نشان داده‌اند که موفقیت در بازیافت پسماند شهری نیازمند نگاه سیستمی، سرمایه‌گذاری در فناوری، طراحی سیاست‌های هوشمند و مشارکت فعال شهروندان است. تجربه‌های اخیر ثابت می‌کنند که بازیافت مدرن می‌تواند هم‌زمان به کاهش آلودگی، حفظ منابع طبیعی و ایجاد ارزش اقتصادی منجر شود و نقش کلیدی در تحقق توسعه پایدار شهری داشته باشد.

هوشمندی به سبک شهرهای موفق

مدیریت شهری هوشمند در عصر حاضر به یکی از پیچیده‌ترین و حیاتی‌ترین حوزه‌های حکمرانی عمومی تبدیل شده است. شهرهای بزرگ با رشد سریع جمعیت، فشار بر زیرساخت‌ها و تهدیدهای زیست‌محیطی روبه‌رو هستند و به راهکارهای هوشمندانه برای حفظ کیفیت زندگی شهروندان و ارتقای تاب‌آوری شهری نیاز دارند. مدیریت بهینه منابع، تقویت مشارکت اجتماعی، بهره‌گیری از فناوری‌های نوین، تحلیل داده‌های بدون درنگ و طراحی شهری انسان‌محور از جمله محورهای اصلی در سیاست‌گذاری شهری مدرن است که به شهرها کمک می‌کند تا در برابر چالش‌هایی همچون تغییرات اقلیمی، تراکم جمعیت و نابرابری‌های اجتماعی، پاسخ‌هایی هوشمندانه و پایدار ارائه دهند.

تاکنون اتفاقات زیادی در دنیای شهرهای هوشمند رخ داده است و تحولات چشمگیری در مدیریت شهر و همچنین امکانات رفاهی و شرایط زندگی ایجاد کرده است. در ادامه، چند نمونه شهر هوشمند از سراسر جهان بررسی می‌شود تا نحوه غلبه بر مشکلات و چالش‌های شهری به کمک فناوری اطلاعات و طرح‌های نوآورانه هوشمند آشکار شود.

حل مشکلات زندگی واقعی شهروندان و ایجاد اعتماد در بین مردم آتن، یونان

در سال ۲۰۱۰-۲۰۱۱، آتن با مشکلات مالی عمده روبه‌رو بود و بدهی هنگفتی معادل ۲۸۰ میلیون یورو و همچنین کسری بودجه معادل ۴۵ میلیون یورو در سال داشت. دولت محلی نمی‌توانست کارمندان جدید استخدام کند و مردم فقط در سیلوها کار می‌کردند. علاوه بر این، شهر با مشکلات اجتماعی نیز روبه‌رو بود؛ شهروندان آتن به دولت اعتماد نداشتند و در سال‌های ۲۰۱۵-۲۰۱۶، زمانی که ۳۰۰ هزار پناه‌جوی سوری به این شهر آمدند، اوضاع از آنچه بود پیچیده‌تر شد. چند سال بعد، آتن تحول عظیمی رقم زد و توانست جایزه پایتخت نوآوری اروپای سال ۲۰۱۸ را دریافت کند.

آتن با این ذهنیت وارد تلاش برای شهر هوشمند خود شد که «شهر هوشمند چیزی بیش از مجموع پلتفرم‌ها و سرمایه‌گذاری‌ها و ابزارهاست و به چگونگی تبدیل و تغییر شهر مربوط می‌شود.» مسئولان با یک ساختار محکم شامل ایجاد یک کیت ابزار و یک نقشه‌راه دیجیتال و تعیین موقعیت برای یک مدیر ارشد دیجیتال شروع کردند.

رهبران شهر آتن متوجه شدند که نمی‌توانند همه مشکلات شهر را به تنهایی حل کنند و به همین دلیل شروع به همکاری با بخش خصوصی و دانشگاه‌ها کردند و از آنها برای یافتن و اجرای راه حل‌های مناسب کمک گرفتند. آن‌ها یک سند استراتژی برای سال ۲۰۱۸ ایجاد کردند که بر حل مشکلات واقعی که شهروندان با آن روبه‌رو بودند از جمله سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها، تقویت مهارت‌های دیجیتالی سالمندان و بیکاران، ارائه و هماهنگی حمایت از پناهندگان و تقویت تعامل با شهروندان از طریق ایجاد بسترهای آنلاین متمرکز بود.

این شهر برای افزایش اعتماد مردم به دولت از مشارکت بخش خصوصی و دانشگاه استفاده کرد. شهروندان به دوره‌های مهارت‌های دیجیتالی که توسط شهرداری برگزار می‌شد اعتماد نمی‌کردند، بنابراین از شرکت‌ها و دانشگاه‌های بزرگ فناوری دعوت شد تا این دوره‌ها را به صورت رایگان ارائه کنند و با این کار اعتماد مردم را به دست آورد.

این موارد بیان کننده داستان کوتاهی در مورد آتن است که از یک بحران بدهی شروع شد و به پایتخت نوآوری اروپا در سال ۲۰۱۸ ختم شد. این شهر به‌دلیل سرمایه گذاری در فناوری، ابزارها و پلتفرم‌ها این عنوان را به دست نیاورد، بلکه به این دلیل که با دانشگاه‌ها و کسب‌وکارها مشارکت داشت و بر حل مشکلات واقعی شهروندان تمرکز کرد.

نوآوری در ترافیک، کلاس‌های درس و محیط زیست در چنای، هند

شهر چنای در هند با چالش‌های زیادی از جمله جمعیت انبوه هشت میلیون نفری، ازدحام خودروهای شخصی، زیرساخت‌های ضعیف و آلودگی شدید روبه‌رو بود که با استفاده از راه‌حل‌های شهر هوشمند، اقدام به مقابله و رفع این چالش‌ها کرد. چند نمونه از پروژه‌های شهر هوشمند در چنای به شرح زیر است:

بهبود زیست‌پذیری شهر با افزودن فضاهای عمومی: باوجود مخالفت‌هایی که با افزودن فضای عمومی وجود داشت و این کار را سبب از بین بردن کسب و کارها می‌دانست اما چنای به دنبال ایجاد نسخه اختصاصی خود از میدان تایمز بود و با این هدف به فعالیت‌های خود ادامه داد.

ترویج استفاده از دوچرخه‌های آلمانی مجهز به GPS برای کاهش تردد خودروهای شخصی در جاده‌ها: اگرچه مردم در یک کشور در حال توسعه ممکن است استفاده از دوچرخه را یک گام به عقب بدانند اما این شهر با جذاب کردن این دوچرخه‌ها که قابلیت ردیابی و رزرو داشتند، به افزایش نرخ پذیرش آنها در بین مردم کمک کرد.

افزایش زیرساخت‌های زیرزمینی در سطح شهر: به علت کمبود داده‌های کافی در مورد محل قرارگیری لوله‌های آب، مسئولان برای رسیدن به این هدف در حال نقشه‌برداری GIS و فناوری پیشرفته تونل زنی هستند.

ایجاد بزرگترین سیستم مدیریت پارکینگ در کشور: این سیستم مبتنی بر دوربین‌های هوشمند قادر به تشخیص نقاط خالی پارکینگ در جاده خواهد بود و شهروندان می‌توانند از طریق یک اپلیکیشن، جای پارک خود را از قبل رزرو کنند.

راه‌اندازی کلاس‌های درس هوشمند: این شهر با همکاری شرکت سامسونگ فناوری هوشمند را به کلاس‌های درس آورده است.

بازیابی سه هزار منبع آب: در این پروژه از پهپادهایی استفاده شد که می‌توانستند روی سطح آب فرود بیایند، نمونه‌برداری کنند، داده‌ها را تجزیه‌وتحلیل کنند و اطلاعاتی را در لحظه در مورد میزان آلودگی ارسال کنند.

این موارد فهرستی کوتاه از پروژه‌های بسیاری است که در چنای انجام شده است و در مرحله برنامه‌ریزی برای گسترش هستند و مابقی پروژه‌ها شامل بهره‌برداری از انرژی خورشیدی، نقشه‌برداری سه‌بعدی، سیستم‌های هشدار دیجیتال، مرکز داده و مرکز مدیریت حوادث می‌شود.

تحولی با محوریت شهروندی در بوینس آیرس، آرژانتین

بوینس آیرس پایتخت اقتصادی و سیاسی آرژانتین است، شهری بزرگ که با استفاده هوشمندانه از فناوری در حال تغییر است. استراتژی نوسازی و نوآوری این شهر در سال ۲۰۰۷ تنظیم شد و تمرکز اصلی آن بر بهبود کیفیت زندگی شهروندان بود. دو محور اصلی استراتژی، تغییر مدیریت دولتی و تمرکز شهروندمحور در همه پروژه‌ها است. در ادامه چند نمونه از کارهایی عنوان می‌شود که در این زمینه انجام شده است.

پیش از این کل دفاتر اداری در این شهر پر از پرونده‌های کاغذی بود که طی دو سال موفق شدند همه اطلاعات را دیجیتالی و دو مرکز داده ایجاد کنند. آنها در تلاشند تا در حد امکان همه چیز حتی امضای دستورات اجرایی را به صورت دیجیتالی نگه دارند.

یکی دیگر از پیشرفت‌ها تغییر در نحوه تماس مردم با دولت بود زیرا در آن زمان ۵۰ دفتر ارتباط با مردم وجود داشت و اگر یک شهروند مشکلی داشت، نمی‌دانست با کدام اداره تماس بگیرد. برای حل این مشکل، شهرداری یک سیستم ساده‌تر با شماره تلفن کوتاه (۱۴۷) ایجاد کرد. اکنون بدون توجه به سوال یا مشکل، شهروندان می‌توانند با آن شماره تماس بگیرند. این کار هم برای شهروندان مفید بود و هم به بهبود مشاهدات دولت از مشکلات کمک کرد تا به‌جای ده‌ها بخش جداگانه، به‌صورت یکپارچه خدمات خود را ارائه دهد.

با دانستن محبوبیت گوشی‌های هوشمند و اپلیکیشن‌های پیام‌رسان، برنامه‌ای به نام «شهروند دیجیتال» راه‌اندازی شد که به افراد اجازه می‌دهد به خدمات شهری دسترسی داشته باشند و اعلان‌ها و اسناد دیجیتال را دریافت کنند. آنها همچنین یک ChatBot را برای ارائه این اطلاعات در برنامه What's App ایجاد کردند که اکثر مردم آرژانتین آن برنامه را در تلفن خود دارند.

برای بهبود مدیریت دولتی، شهر بوینس آیرس از یک دولت مبتنی بر شهود به سمت یک دولت مبتنی بر شواهد حرکت کرد، به عنوان مثال، آنها مدلی ایجاد کردند که به آنها امکان می‌دهد پیش‌بینی کنند که در هر محله چند مدرسه و کجا باید تأسیس شود. همه طرح‌های ابتکاری در بوینس آیرس با هدف بهبود نحوه اداره دولت و تجربه شهروندان از شهر است.

تشکیل طرح شهر هوشمند در کانتربری-بنکس‌تاون، استرالیا

کانتربری-بنکس‌تاون یک دولت محلی است که در جنوب غربی سیدنی، در داخل ایالت نیوساوت‌ولز در استرالیا واقع شده است و همچون سایر شوراهای محلی استرالیا، بودجه محدودی دارد در حدی که دولت محلی آن در چند سال گذشته توسط دولت فدرال مختل شده بود. این شهر یکی از کم‌جمعیت‌ترین شوراها را در استرالیا دارد با تعداد اعضای بسیار کم در مقایسه با جمعیت ۳۷۳ هزار نفری شهر که ۴۴ درصد از ساکنان آن خارج از کشور متولد شده‌اند و ۶۰ درصد به زبانی غیر از انگلیسی صحبت می‌کنند. در ادامه ارکان طرح شهر هوشمند که طی ماه‌ها و سال‌ها در این شهر اجرایی شد، عنوان می‌شود.

شهردار کانتربری-بنکس‌تاون در حمایت از پروژه‌های شهر هوشمند و برای اولویت‌بندی کارها نقشه‌راه شهر هوشمندی را تهیه کرد تا در ایجاد تغییرات لازم راهنمای‌شان باشد. این سند جامع همه مواردی را که دولت محلی وعده انجام آنها را داده است، همراه با تعیین اولویت‌ها و تمرکز بر روندهای نوظهور بیان می‌کند. طبق گفته شهردار، عناصر اصلی نقشه‌راه «مردم، مکان‌ها و فرآیندها» هستند و در نسخه نهایی عنصر سیاست نیز به آن افزوده می‌شود.

از جنبه «مردم»، نقشه‌راه بر ایجاد جامعه‌ای آگاه و متعهد متمرکز است و شامل ایجاد فرهنگ نوآوری در بین مردم است. برای دستیابی به این هدف، تمرکز از سازمان‌ها برداشته شد و به تک‌تک افراد جامعه این قدرت را داد تا خودشان تغییرات لازم را انجام دهند. بنابراین، جنبه مردم در نقشه‌راه شامل شهروندان، دولت محلی و جذب مشارکت سایر ذی‌نفعان است.

منظور از جنبه «مکان»، ایجاد مکان‌های هوشمند در شهر است که شامل تفکر در مورد نحوه استفاده هوشمند شهر از مکان‌ها و زیرساخت‌ها و همچنین نحوه نگهداری هوشمندانه مکان‌ها می‌شود.

در نهایت، نقشه‌راه شامل عنصر «فرآیندهای هوشمند» است که به معنای تنظیم پلتفرم‌ها، برنامه‌ها، سیاست‌ها و رویه‌هایی است که به شهر اجازه می‌دهد تا با حل مشکلات به طور کارآمد برای اجرای برنامه‌های شهری عمل کند.

تأسیس شرکت دولتی شهرهای هوشمند در پراگ، جمهوری چک

جمهوری چک کشوری با ۱۰ میلیون نفر جمعیت واقع در مرکز اروپا است و پایتخت آن پراگ، بزرگترین شهر کشور است که حدود ۳۰ درصد از اقتصاد این کشور را تأمین می‌کند. پراگ با بسیاری از چالش‌های مشابهی که شهرهای دیگر تجربه کردند، روبه‌رو بود. این شهر همچنان در حال رشد است و کسانی که می‌خواهند در این شهر زندگی کنند، انتظار یک زندگی راحت از مسکن و حمل‌ونقل گرفته تا مدیریت زباله و انرژی دارند. در این شهر، پروژه‌های شهر هوشمند توسط یک شرکت دولتی انجام می‌شود و اطلاعاتی که در ادامه عنوان می‌شود در مورد نحوه کار و بعضی از پروژه‌هایی است که روی آنها کار کرده است.

این شرکت دولتی برای رفع نیازهای فناوری اطلاعات و شهر هوشمند پراگ تأسیس شد و مزیت اصلی آن این بود که با سرعت زیاد و به نحو کارآمد روی درخواست‌های شهری کار می‌کرد، بدون آنکه مشکلات مربوط به بودجه را تجربه کند. اما مشکلی که این شرکت با آن روبه‌رو بود گرفتن تأییدیه‌ها از سازمان‌های شهری بود زیرا خود شرکت نقش مستقیمی در تصمیم‌گیری نداشت.

این شرکت سیاستی خط مشی را ایجاد کرد که به مدیریت فرایند هوشمندسازی کمک می‌کرد تا ایده‌ها را به نتیجه برساند. شهر پراگ ۶۰ پروژه در دست اجرا داشت که بسیاری از آنها به پایان رسید و بعضی دیگر جدید و توسط یک گروه ۱۲۰ نفری در حال انجام هستند. این شرکت دولتی برای دریافت کمک از کارشناسان متخصص، سهامدارانی را از حوزه اقتصاد و دانشگاه به مشارکت دعوت کرد زیرا می‌دانست که از طریق کار با سهامداران، می‌تواند به باهوش‌ترین افراد در داخل و خارج از کشور دسترسی داشته باشند.

استراتژی پروژه‌های شهر هوشمند به پنج حوزه حمل‌ونقل، ساختمان‌های هوشمند، شهر بدون زباله، محیط زیست طبیعی در شهر و گردشگری تقسیم می‌شد و اکنون حوزه ششم مربوط به پلتفرم داده است که یک پروژه شامل ایجاد پلتفرم داده برای طرح‌های ذکرشده و همچنین پروژه‌های جدید برای تجزیه‌وتحلیل ترافیک و محیط‌زیست، سیستم فروش بلیت حمل‌ونقل منطقه‌ای و نظارت و صرفه‌جویی در انرژی می‌شود. در حالی که آنها در بسیاری از زمینه‌ها پیشرفت کرده‌اند، هنوز در تلاش هستند تا راه‌حل‌های خوبی برای مسائل دیگر، از جمله نیاز به ایستگاه‌های شارژ بیشتر برای حمل‌ونقل الکترونیکی در شهر پیدا کنند.

احیای سایت تاریخی چک با معماری چوبی و بازی نور

در یکی از سایت‌های صنعتی رهاشده در شهر چسکا کامنیتسه جمهوری چک، مجموعه‌ای از سازه‌های معاصر با رویکردی پایدار شکل گرفته که هدف آن بازتعریف تجربه حضور انسان در فضا است. این محوطه که پیش‌تر بخشی از زیرساخت‌های تولیدی و در مقطعی از تاریخ محل فعالیت‌های اجباری دوران جنگ بوده، اکنون با مداخله‌ای معماری به فضایی برای ارتباط و تأمل بدل شده است.

طراحی این سازه‌ها بر پایه استفاده گسترده از چوب و ساختارهای سبک انجام شده است؛ متریالی که هم با طبیعت پیرامون هم‌خوانی دارد و هم امکان ساخت سریع، کم‌هزینه و کم‌اثر بر محیط را فراهم می‌کند. فرم‌ها به گونه‌ای شکل گرفته‌اند که نور طبیعی را در ساعات مختلف روز هدایت و کنترل کنند و هر فضا تجربه‌ای متفاوت از روشنایی، سایه و گرما ایجاد کند.

در این مجموعه، بعضی فضاها حالتی بسته و خلوت دارند و برای آرامش و تمرکز طراحی شده‌اند، در حالی که بعضی دیگر با ساختارهای گسترده‌تر، افراد را به گفت‌وگو و حضور جمعی دعوت می‌کنند. این تنوع فضایی، محیطی پویا و انسانی به وجود آورده است که فراتر از یک مداخله صرف معماری عمل می‌کند.

یکی از ویژگی‌های شاخص این طرح، حداقل دخالت در زمین و حفظ ساختار کلی سایت تاریخی است. سازه‌ها بدون تخریب گسترده و با قابلیت جابه‌جایی یا جمع‌آوری اجرا شده‌اند؛ رویکردی که هم به احترام به گذشته مکان توجه دارد و هم با اصول توسعه پایدار هم‌راستا است.

این نمونه از بازآفرینی شهری نشان می‌دهد که فضاهای رهاشده صنعتی می‌توانند با مداخلاتی هوشمندانه و کم‌هزینه به کانون‌های جدید اجتماعی و فرهنگی تبدیل شوند؛ بدون آن‌که نیاز به تخریب گسترده یا ساخت‌وساز سنگین داشته باشند.

کارشناسان حوزه معماری معتقدند چنین پروژه‌هایی می‌توانند الگویی برای شهرهایی باشند که با سایت‌های متروکه تاریخی روبه‌رو هستند و به دنبال راه‌هایی برای احیای آن‌ها با حفظ هویت گذشته و پاسخ‌گویی به نیازهای امروز شهروندان هستند.

شهرهایی که تبعیض را پس زدند

کشورهای آسیایی با پیشرفته‌ترین اقتصادها در ۲۰۲۶

آسیا همچنان موتور اصلی رشد اقتصاد جهانی است و حدود ۶۰ درصد از رشد اقتصادی جهان را به خود اختصاص می‌دهد. بخش‌های صنعتی و تولیدی در کشورهایی همچون چین، کره‌جنوبی، تایوان و هند با تکیه بر فناوری‌های نوین و تقاضای جهانی در حال احیا و گسترش هستند و اقتصادهای پیشرفته کوچک‌تر همچون سنگاپور و هنگ‌کنگ با تمرکز بر خدمات مالی، نوآوری و تجارت بین‌المللی، رقابت‌پذیری جهانی خود را حفظ کرده‌اند.

این قاره میزبان تعدادی از پیشرفته‌ترین اقتصادهای جهان است. از قطب‌های بزرگ تولید صنعتی گرفته تا مراکز مالی جهانی، این کشورها به‌دلیل نوآوری، زیرساخت‌های پیشرفته، تولید صنعتی و نفوذ اقتصادی، جایگاهی برجسته در اقتصاد جهانی دارند. در ادامه با با پیشرفته‌ترین اقتصادهای آسیا در سال ۲۰۲۶ آشنا می‌شویم که بر پایه جدیدترین داده‌ها و پیش‌بینی‌های اقتصادی تنظیم شده است.

ژاپن

ژاپن همچنان یکی از پیشرفته‌ترین اقتصادهای آسیا و جهان به‌شمار می‌رود و در سال ۲۰۲۶ در میان پنج اقتصاد بزرگ جهان از نظر تولید ناخالص داخلی اسمی قرار دارد. این کشور با تکیه بر تولیدات صنعتی پیشرفته، صنعت خودروسازی، رباتیک، نیمه‌رساناها و مهندسی دقیق، جایگاه خود را حفظ کرده است. هرچند رشد اقتصادی ژاپن به‌نسبت کند است، ثبات اقتصادی، نیروی کار ماهر، زیرساخت‌های پیشرفته و سرمایه‌گذاری گسترده در تحقیق و توسعه، آن را به یکی از ارکان اصلی زنجیره تأمین جهانی تبدیل کرده است.

چین

چین بزرگ‌ترین اقتصاد آسیا و دومین اقتصاد بزرگ جهان در سال ۲۰۲۶ محسوب می‌شود و تولید ناخالص داخلی آن از مرز ۲۰ تریلیون دلار فراتر رفته است. این کشور در تولید صنعتی انبوه، فناوری‌های پیشرفته، هوش مصنوعی، انرژی‌های تجدیدپذیر و زیرساخت‌های گسترده پیشتاز است. تمرکز دولت چین بر ارتقای فناوری و خودکفایی در حوزه‌هایی همچون نیمه‌رساناها، نقش این کشور را به‌عنوان یک قدرت اقتصادی و صادراتی جهانی تثبیت کرده است.

کره‌جنوبی

کره‌جنوبی یکی از اقتصادهای بسیار پیشرفته و رقابت‌پذیر جهان به‌شمار می‌رود که به‌ویژه در حوزه الکترونیک، نیمه‌رساناها، خودروسازی و کشتی‌سازی شناخته شده است. برندهای جهانی همچون سامسونگ، ال‌جی و هیوندای نقش مهمی در اقتصاد این کشور دارند. افزایش تقاضای جهانی برای فناوری‌های مرتبط با هوش مصنوعی و تجهیزات پیشرفته، رشد بخش صنعتی و صادرات‌محور کره‌جنوبی را در سال‌های اخیر تقویت کرده است.

سنگاپور

سنگاپور یکی از باثبات‌ترین و پیشرفته‌ترین اقتصادهای پردرآمد آسیاست و به‌عنوان یک مرکز مالی جهانی نقش کلیدی ایفا می‌کند. این کشور در حوزه‌های بانک‌داری، تجارت کالا، لجستیک، فناوری اطلاعات و زیست‌فناوری عملکردی برجسته دارد. حاکمیت کارآمد، سیاست‌های اقتصادی باز و زیرساخت‌های پیشرفته، سنگاپور را به یکی از جذاب‌ترین مقاصد سرمایه‌گذاری خارجی در آسیا تبدیل کرده است.

هند

هند در سال ۲۰۲۶ به یکی از سریع‌ترین اقتصادهای بزرگ جهان تبدیل شده و در رتبه چهارم اقتصادهای جهان از نظر تولید ناخالص داخلی قرار گرفته است. رشد اقتصادی این کشور بر پایه فناوری اطلاعات، خدمات نرم‌افزاری، داروسازی، تجارت الکترونیک، مخابرات و فناوری فضایی شکل گرفته است. جمعیت جوان و بازار داخلی گسترده، همراه با سیاست‌های توسعه زیرساخت و تقویت تولید داخلی، نقش هند را در اقتصاد پیشرفته جهانی پررنگ‌تر کرده است.

تایوان

تایوان یکی از بازیگران کلیدی اقتصاد پیشرفته آسیا، به‌ویژه در صنعت نیمه‌رساناها و تولید تراشه‌های پیشرفته است. این کشور با تمرکز بر تولیدات الکترونیکی دقیق و صادرات‌محور، جایگاهی حیاتی در زنجیره تأمین جهانی فناوری دارد. با وجود چالش‌های ژئوپلیتیکی، توانمندی فناورانه و ظرفیت بالای تحقیق و توسعه، اقتصاد تایوان را در سطحی پیشرفته نگه داشته است.

امارات متحده عربی

امارات متحده عربی، هرچند در منطقه خاورمیانه قرار دارد، به‌عنوان یکی از مراکز مهم اقتصادی آسیا شناخته می‌شود. این کشور با تنوع‌بخشی به اقتصاد خود و کاهش وابستگی به نفت، در حوزه‌هایی همچون خدمات مالی، حمل‌ونقل هوایی، گردشگری، لجستیک، انرژی‌های تجدیدپذیر و فناوری سرمایه‌گذاری گسترده‌ای انجام داده است. شهرهای دبی و ابوظبی به مراکز نوآوری و تجارت منطقه‌ای تبدیل شده‌اند.

هنگ‌کنگ

هنگ‌کنگ یکی از پیشرفته‌ترین اقتصادهای مالی آسیا و یک مرکز مهم تجارت و سرمایه‌گذاری بین‌المللی است. این منطقه با برخورداری از زیرساخت‌های پیشرفته، نظام حقوقی و مالی کارآمد و پیوندهای عمیق با اقتصاد چین و بازارهای جهانی، همچنان نقش مهمی در جریان سرمایه و خدمات مالی ایفا می‌کند، هرچند با رقابت فزاینده سایر مراکز منطقه‌ای روبه‌روست.

مالزی

مالزی یکی از اقتصادهای به‌نسبت پیشرفته جنوب شرق آسیا به‌شمار می‌رود که در حوزه‌هایی همچون تولید قطعات الکترونیکی، خدمات دیجیتال، نفت و گاز و صنایع صنعتی عملکرد قابل‌توجهی دارد. در سال‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶، رشد اقتصادی پایدار و افزایش سرمایه‌گذاری خارجی به‌ویژه در حوزه فناوری و مراکز داده، جایگاه مالزی را به‌عنوان یک قطب صنعتی و فناورانه تقویت کرده است.

مقابله با بحران مسکن به روش میکروآپارتمان‌ها

افزایش شهرنشینی و مهاجرت، رشد سریع جمعیت، کمبود زمین و سرعت پایین ساخت‌وساز از عواملی هستند که بسیاری از کشورهای جهان را با کمبود مسکن روبه‌رو کرده‌اند. خانه‌های کوچک که به آنها میکروآپارتمان نیز گفته می‌شود، راه‌حلی نوظهور برای حل این معضل هستند. در این خانه‌ها، واحدهایی با متراژ بسیار کم برای زندگی خصوصی در اختیار ساکنان قرار می‌گیرد و امکاناتی همچون آشپزخانه، سالن غذاخوری، سالن استراحت و خدمات نظافتی به طور مشترک برای همه ساکنان ارائه می‌شود.

در بسیاری از شهرها، به‌ویژه شهرهای پایتخت و مراکز شهری بزرگ، هزینه‌های مسکن در چند دهه گذشته افزایش قابل‌توجهی داشته است و نرخ بالای اجاره‌بها مستأجران را برای پیدا کردن مسکن مقرون‌به‌صرفه با مشکل روبه‌رو کرده است. قشر با درآمد متوسط نه می‌توانند از پس خرید مسکن گران‌قیمت برآیند و نه می‌خواهند وارد آپارتمان‌های کم‌جا شوند. به‌دلیل افزایش جمعیت و همچنین مهاجرت، بسیاری از مردم در شهرهای بزرگ با کمبود مسکن روبه‌رو هستند. مقررات سختگیرانه استفاده از زمین و روند کند ساخت‌وساز، ساخت ساختمان‌های مسکونی جدید را برای افرادی که به دنبال مسکن هستند دشوار می‌کند.

بی‌خانمانی یک نگرانی روبه‌رشد در جهان است و نبود مسکن مقرون‌به‌صرفه یکی از عوامل کلیدی در ایجاد بی‌خانمانی است. بسیاری از کشورها تلاش‌هایی را برای رسیدگی به این موضوع انجام داده‌اند. علاوه بر شهرنشینی، پیر شدن جمعیت نیز منجر به تغییراتی در ساختار جمعیتی شهرها شده است و این موضوع بر تقاضای مسکن در کشورها تأثیر می‌گذارد چرا که پیری جمعیت مستلزم مسکن مناسب برای شهروندان مسن است.

یک فرمول اقتصادی اساسی وجود دارد که میکروآپارتمان‌ها را برای توسعه‌دهندگان جذاب می‌کند و به تفاوت بین اجاره در هر مترمربع و اجاره ماهانه خلاصه می‌شود. این خانه‌های کوچک یک مدل پایدار برای مسکن مقرون‌به‌صرفه و با کیفیت بالا هستند، در واقع مصرف‌کننده ماهانه مبلغی را پرداخت می‌کند و مالک به ازای هر مترمربع از ساختمان خود مبالغ اجاره را دریافت می‌کند. از آنجایی که اجاره‌بهای کمتر این خانه‌ها، فشار مالی کمتری بر ساکنان وارد می‌کند، آنها را به مستأجرانی قابل اعتمادتر و بلندمدت تبدیل می‌کند.

مزایای میکروآپارتمان‌ها

مقرون‌به‌صرفه بودن: خانه‌های کوچک هم از نظر هزینه‌های اولیه و هم از نظر هزینه‌های نگهداری مداوم، مقرون‌به‌صرفه‌تر از خانه‌های سنتی هستند و یک گزینه عالی برای افراد کم‌درآمد به شمار می‌آیند تا بتوانند بدون پرداخت هزینه‌های سنگین وام مسکن، ملک خود را داشته باشند.

هزینه‌های کمتر: اندازه کوچک‌تر این خانه‌ها به معنی هزینه ساخت کمتر و نیاز کمتر به منابع برای گرمایش و سرمایش است و به طور کلی می‌تواند منجر به کاهش هزینه‌های ماهانه ساکنان شود.

مزایای زیست‌محیطی: طراحی کم‌مصرف این خانه‌ها در تمام موارد از جمله تهویه، روشنایی، سرمایش و گرمایش می‌تواند به ردپای کربن کمتر در محیط زیست کمک کند که با توجه به نگرانی‌های فزاینده در مورد تغییرات آب‌وهوا، موضوع مهمی به شمار می‌آید.

قابلیت انطباق با فضای محدود: میکروآپارتمان‌ها می‌توانند در قطعات کوچک‌تر زمین یا حتی ساختمان‌های موجود گنجانده شود و این مزیت آنها را برای محیط‌های شهری که با محدودیت فضا روبه‌رو هستند، مناسب می‌کند. آن‌ها برای به حداکثر رساندن استفاده از هر سانتی‌متر از فضا طراحی شده‌اند، مبلمان چندمنظوره دارند و راه‌حل‌های هوشمندانه‌ای برای ذخیره‌سازی فضا و منابع در ساخت آنها استفاده شده است.

قابلیت جابه‌جایی: بعضی از خانه‌های کوچک روی تریلر ساخته می‌شوند و این امکان را فراهم می‌کنند که به راحتی به مکان‌های مختلف انتقال داده شوند. این قابلیت جابه‌جایی می‌تواند در مناطقی که زمین در دسترس کمیاب است بسیار سودمند باشد و جایگزینی برای خانه‌های سنتی با مکان ثابت برای افرادی باشد که محل کار و زندگی آنها همواره در حال تغییر است.

تشکیل جامعه و فضاهای مشترک: با گسترش میکروآپارتمان‌ها، اجتماعاتی شکل می‌گیرد که حس جامعه بودن و داشتن منابع مشترک را به ساکنان منتقل می‌کند. این مزیت به‌طور مؤثر با نگرانی‌های مربوط به انزوای اجتماعی ناشی از رشد پرسرعت شهرنشینی مقابله می‌کند و محیط مناسبی برای تعامل، رشد و پرورش ساکنان ارائه می‌دهد.

مینیمالیسم و کوچک‌سازی: پذیرش سبک زندگی مینیمال در یک میکروآپارتمان، افراد را تشویق می‌کند تا به جای خرید لوازم منزل و دارایی‌های مادی، تمرکز خود را بر کسب تجربیات جدید قرار دهند. این امر به‌صورت بالقوه منجر به کاهش استرس و فشار مالی بر مردم و در نتیجه بهبود رفاه روانی در جامعه می‌شود.

سفارشی‌سازی: بعضی از خانه‌های کوچک را می‌توان به‌صورت سفارشی و متناسب با نیازها و ترجیحات فردی ساخت و با این کار سطحی از شخصی‌سازی را به مالکان ارائه داد که دستیابی به آن در خانه‌های معمولی که هزینه و مقررات بیشتری دارند، آسان نیست.

راه‌حل‌های نوآورانه: ظهور میکروآپارتمان‌ها می‌تواند به انعطاف‌پذیری بیشتر در خصوصیات مسکن و در نتیجه یافتن گزینه‌های بیشتر برای زندگی شهری پایدار منجر شود.

تجربه میکروآپارتمان‌ها در نیویورک

در اوایل قرن بیستم، شهر نیویورک توانست با تبدیل هتل‌ها به آپارتمان و ارائه واحدهای تک‌نفره با امکانات عمومی، به معضل کمبود مسکن کمک کند. این هتل‌های آپارتمانی بسیار موفق بودند تا اینکه تغییرات قانونی در سال ۱۹۲۹ تا حد زیادی آنها را حذف کرد. اما اکنون، به نظر می‌رسد که تاریخ در حال بازگشت است؛ پروژه‌هایی در حال توسعه هستند که مردم می‌توانند با اجاره واحدهای کوچک و تک‌نفره، از امکانات اشتراکی همچون آشپزخانه، سالن غذاخوری، سالن استراحت، تسهیلات ورزشی و خدمات نظافتی بهره ببرند. برای تسهیل نظافت هفتگی خانه، خدمات محدود پیشخدمت و موارد دیگر نیز برای این آپارتمان‌ها در دسترس است. اکنون Carmel Place یک مجموعه از بلوک‌های میکروآپارتمانی را با امکانات و خدمات اشتراکی برای متقاضیان ارائه می‌کند. حدود ۳۰ درصد از مستأجران این مجموعه بالای ۳۴ سال سن دارند و شامل مهاجران، بازنشستگان، کارگران فصلی، مسافران راه دور و بسیاری از زوج‌های جوان می‌شود. بر اساس گفته‌های صاحب این ساختمان، به ازای هر فوت مربعی که از قسمت خصوصی آپارتمان حذف و به قسمت اشتراکی اضافه می‌شود، سالانه ۵۰ دلار به صورت خدمات به مستأجران بر گردانده می‌شود.

در این مجموعه، آپارتمان‌هایی در اختیار مستأجران قرار داده می‌شود که مجهز به مبلمان، وای‌فای، برنامه‌های درخواست کمک، خدمات مدیریتی، سالن ورزشی و دیگر امکانات هستند و هزینه این خدمات به صورت پنهان در اجاره‌بها محاسبه می‌شود. شایان توجه است که همین خدمات موجب صرفه‌جویی در وقت برای مستأجران می‌شود و این آپارتمان‌ها را در رقابت با واحدهای مشابه مجاور محبوب‌تر می‌کند. این موضوع محدود به خدمات و امکانات نمی‌شود و یک سیستم مدیریت برای برگزاری دورهمی بین ساکنان و ارائه برنامه‌های سخنرانی در این ساختمان‌ها وجود دارد و با این کار تعامل و حس متعلق بودن به جامعه را در بین ساکنین افزایش می‌دهد.

البته مبلغ اجاره در این خانه‌ها کم نیست و برای یک واحد ۲۶ متری مبله، ماهانه ۲۷۲۰ دلار دریافت می‌شود و با اجاره‌بهای پایین‌تر دیگر امکان مجهز کردن واحدها با لوازم با کیفیت وجود ندارد. در حال حاضر، بر اساس قانون توسعه دهندگان باید ۲۰ تا ۳۰ درصد از مساحت یک ساختمان را برای مسکن مقرون‌به‌صرفه کنار بگذارند، یک اتاق کار مقرون‌به‌صرفه نمی‌تواند کمتر از ۳۷ مترمربع و یک واحد تک‌خواب مقرون‌به‌صرفه نمی‌تواند کمتر از ۵۰ مترمربع باشد و اجاره‌بهای آن باید با نرخ بازار مطابقت داشته باشد. زمان مشخص می‌کند که این سبک آپارتمان‌ها تا چه حد مورد استقبال عموم قرار خواهند گرفت.

استقبال از میکرو آپارتمان‌ها در لندن

از آنجایی که تقاضا برای آپارتمان‌های کوچک در لندن در حال افزایش است، معماران و طراحان بریتانیایی سعی می‌کنند مرزهای ممکن را در این فضاهای محدود افزایش دهند. از مبلمان ماژولار (چندکاربری) که با نیازهای مختلف سازگار است تا راه‌حل‌های ذخیره‌سازی خلاقانه انرژی، جنبش زندگی میکرو در حال تکامل است. بیش از هشت هزار آپارتمان در لندن ساخته شده است که مساحتی کمتر از ۳۷ متر مربع دارند. یکی از کوچکترین خانه‌ها، فضایی با مساحت تنها ۱۳ متر مربع در قلب شمال لندن است که توسط معمار دانمارکی، نینا تولستراپ طراحی شده است. هر وسیله دارای کاربرد متفاوتی است، از جمله تخت، محل کار، نشیمن، آشپزخانه، حمام، کمد و فضای غذاخوری. هر کمد متفاوت است و هرکدام برای کاربرد خاصی از جمله نگهداری چرخ خیاطی، بازی، شیشه ادویه و کتاب طراحی شده‌اند.

آینده زندگی خرد در لندن نیز ممکن است شاهد افزایش تمرکز بر زندگی جمعی باشد. فضاهای زندگی مشترک که در آن ساکنان دارای ریزآپارتمان‌های خصوصی اما مناطق مشترک هستند، در حال افزایش است. این نوع معماری علاوه بر داشتن چالش‌های بسیار، فرصت‌های تعامل اجتماعی بیشتری را فراهم می‌کند و به همین علت در بین قشر دانشجو و سالمند که نیاز به حمایت مالی و عاطفی بیشتری دارند، محبوبیت پیدا کرده است.

تأثیر بزرگ فضاهای کوچک در گنگام

در شهرهای امروزی که هر متر مربع آن اهمیت دارد، آپارتمان‌های کوچک در حال تغییر بازی بازار املاک هستند. استقبال از آن‌ها نشان‌دهنده تغییر دیدگاه شهرنشینان و البته تغییر زندگی شهری است. رویکرد خانه‌های میکرو اکنون مفاهیم سنتی خانه را به چالش می‌کشد و نشان می‌دهند که اندازه «همه چیز» نیست. از آنجایی که جنبش زندگی خرد با وجود شرایط جدید زندگی، بیشتر از پیش مورد توجه قرار گرفته است، معماران سعی می‌کنند که با وجود کوچک شدن خانه‌ها، کیفیت زندگی ساکنان را نیز بالا ببرند.

گنگنام نام منطقه‌ای در سئول است که به‌دلیل ثروت و ارزش‌های ملکی بسیار بالا توجهات بسیاری را به خود جلب کرده است. آپارتمان‌های این منطقه نمونه بارزی از کیفیت بالای زندگی میکروآپارتمانی است به‌طوری‌که برای دستیابی به واحدهای این ناحیه، تاکنون بیش از یک میلیون درخواست ثبت شده است. یک ساختمان ۱۶ طبقه در این منطقه ۱۴۰ اتاق دارد که مساحت آنها بین ۱۶ تا ۲۳ متر مربع متغیر است. هر میکروآپارتمان مجهز به آشپزخانه و حمام اختصاصی است و فضای ذخیره‌سازی و لوازم خانگی به‌صورت توکار تعبیه شده‌اند تا فضای قابل استفاده به حداکثر برسد. فضای داخلی واحدها ساده طراحی شده است و به مستاجران این فرصت را می‌دهد تا فضاهایی دنج و خصوصی با مبلمان و وسایل شخصی خود ایجاد کنند. بعضی از واحدها مجهز به پارتیشن‌های شیشه‌ای کشویی هستند که می‌توانند برای تقسیم آپارتمان‌ها استفاده شوند و انعطاف‌پذیری را برای مستاجران فراهم می‌کنند و در عین حال تضمین می‌کنند که نور طبیعی همچنان از آنها عبور کند.

شهرهای جهان در مسیر فراگیری و مشارکت اجتماعی توان‌خواهان

بسیاری از شهرهای جهان با موانع متعدد در دسترسی‌پذیری شهری، آموزشی و مشارکت اجتماعی روبه‌رو هستند. از محدودیت‌های زیرساختی و کمبود خدمات تخصصی تا چالش‌های فرهنگی و اقتصادی، ضعف در توسعه شهری فراگیر یکی از مهم‌ترین عواملی است که مشارکت کامل معلولان را محدود کرده است. با این وجود، سال ۲۰۲۵ شاهد نقطه عطف‌های قابل‌توجه متعددی بوده است: دولت‌ها، سازمان‌های منطقه‌ای و سازمان‌های جامعه مدنی به شکل همکاری‌های چندجانبه، برنامه‌های نوآورانه و رویدادهای منطقه‌ای و فراقاره‌ای نقش‌آفرینی کرده‌اند تا سدها را در مسیر مشارکت و شمول اجتماعی بشکنند.

سازمان‌های غیرانتفاعی، احزاب معلولان و شبکه‌های شهروندی با اداره‌های محلی و شرکای بین‌المللی همکاری می‌کنند تا تغییرات ملموسی در سطح شهر اجرا شود. این همکاری‌ها به‌ویژه در برنامه‌های آموزشی، دسترسی دیجیتال، حمل‌ونقل و مشارکت سیاسی قابل مشاهده هستند. تلاش‌های منطقه‌ای و قاره‌ای مثل کنفرانس‌ها یا اکسپوها به‌عنوان سکویی برای تبادل تجربیات و فناوری‌های نوظهور عمل می‌کنند و به‌نوعی تمرکز جدیدی بر «فناوری‌های دسترسی‌پذیر»، طراحی اجتماعی و شمول دیجیتال ایجاد کرده‌اند.

توسعه دسترسی فراگیر در شهر جهانی دبی؛ امارات متحده عربی

شهر دبی یکی از پیشروترین شهرهای خاورمیانه در زمینه افزایش دسترسی و مشارکت افراد دارای معلولیت است. اقدامات ساختاری و رویدادهای تخصصی در سال‌های اخیر نشان‌دهنده تمرکز این شهر بر خلق محیط شهری فراگیر است. اکسپو

در سال ۲۰۲۵، دبی میزبان رویداد بزرگی به نام AccessAbilities Expo ۲۰۲۵ بود که در آن جدیدترین فناوری‌ها، خدمات و راه‌حل‌های دسترسی برای افراد دارای معلولیت به نمایش درآمد. این رویداد سه‌روزه جمعی از متخصصین، شرکت‌های فناوری، سازمان‌های مدنی و کاربران نهایی را گرد هم آورد تا نوآوری‌های کاربردی در حوزه دسترسی و مشارکت اجتماعی را معرفی کنند.

امارات زیرساخت قانونی و برنامه‌ریزی مدونی برای بهبود زندگی افراد دارای معلولیت دارد. این کشور در سال‌های اخیر قوانین ملی برای حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت وضع کرده است که بر دسترسی شهری، خدمات شهری، فرصت‌های شغلی و برنامه‌های آموزشی و توانبخشی تأکید دارند؛ اعلام رسمی دولت در اسناد پیشین حاکی است که حدود ۳۰ درصد از بودجه حمایتی ملی برای این منظور هزینه می‌شود.

فرودگاه بین‌المللی دبی بیش از ۵۲۰ حلقه شنوایی با هدف ارتقای دسترسی مسافران با مشکلات شنوایی، از جمله کاربران سمعک و کاشت حلزون نصب کرده و با این اقدام به دسترس‌پذیرترین و جامع‌ترین فرودگاه جهان تبدیل شده است. حلقه‌های شنوایی در موقعیت‌های کلیدی فرودگاه از جمله کانترهای پذیرش، میزهای کنترل گذرنامه، دروازه‌های سوار شدن و میزهای اطلاعات نصب شده‌اند و با فعال کردن حالت «T» (تلکویل) در دستگاه شنیداری، کاربران به‌صورت خودکار به حلقه متصل می‌شوند و نیازی به جفت‌سازی یا تجهیزات اضافی ندارد.

دبی به منظور بهینه‌سازی حمل‌ونقل شهری و فضاهای عمومی برای افراد دارای معلولیت حرکتی رمپ‌های دسترسی در ایستگاه‌های مترو، ترمینال‌های اتوبوس و سایر نقاط حمل‌ونقل عمومی نصب کرده است که به این افراد امکان می‌دهد بدون نیاز به کمک دیگران، به سادگی و ایمن از وسایل نقلیه استفاده کنند. تمام ورودی‌ها و خروجی‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که با استانداردهای بین‌المللی سازگار باشند. مسیرهای پیاده‌روی عمومی و خیابان‌های اصلی با سطوح صاف و بدون مانع، کفپوش‌های ضد لغزش و پهنای مناسب طراحی شده‌اند و امکان تردد راحت‌تر برای افراد با صندلی چرخدار یا عصا فراهم شده است.

از سوی دیگر، برای تسهیل جهت‌یابی و افزایش استقلال حرکتی افراد دارای معلولیت، دبی علائم قابل لمس و برجسته را در ایستگاه‌ها و فضای شهری نصب کرده است. این علائم شامل نقشه‌ها و اطلاعات به زبان بریل، سطح‌های خط‌دار روی زمین و نقاط لمسی برای اطلاع‌رسانی است که راندمان استفاده افراد با نیازهای ویژه از فضاهای عمومی را به میزان قابل‌توجهی افزایش داده است، همچنین نصب سیستم‌های صوتی اعلام ایستگاه‌ها و هشدارهای حرکتی در پیاده‌راه‌ها، به بهبود تجربه تردد این گروه کمک شایانی کرده است. این اقدامات بخشی از برنامه جامع دبی برای تبدیل شدن به شهری هوشمند و فراگیر است که در آن همه شهروندان، بدون هیچ مانعی، بتوانند به خدمات و امکانات شهری دسترسی داشته باشند. دبی از ترکیب برنامه‌های فرهنگی، نمایشگاهی و قانونی برای ترویج رویکرد فراگیر استفاده می‌کند. حضور رویدادهای منطقه‌ای و سیاست‌های حمایتی کلان نشان‌دهنده اولویت‌گذاری منابع برای معلولیت در سطح شهری و ملی است.

شهر فراگیر آدیس آبابا؛ اتیوپی

آدیس آبابا، پایتخت اتیوپی، در سال ۲۰۲۵ به‌عنوان یکی از نخستین شهرهای آفریقایی در اجرای طرح «شهر فراگیر» برای معلولان انتخاب شد. این پروژه که با همکاری مرکز نوآوری جهانی معلولین (GDI Hub)، دفتر توسعه مشترک بریتانیا و مرکز شهرهای تاب‌آور و فراگیر طراحی شده، هدفش تبدیل شهر به نمونه عملی محیط شهری فراگیر است که در آن طراحی شهری، خدمات و زیرساخت‌ها به‌طور مستقیم نیازهای معلولان را پوشش دهند.

این طرح که بر اساس تجربیات و استانداردهای جهانی طراحی فراگیر شکل گرفته، پلی میان مطالعات تحقیقاتی چندساله و اجرای واقعی در یک بستر شهری آفریقایی است. تیم پروژه با بخش‌های مختلف شهری از جمله برنامه‌ریزان، سازمان‌های معلولان (OPDs)، سازمان‌های توسعه و دانشگاه‌ها مشارکت می‌کند تا اولویت‌های عملیاتی قابل اندازه‌گیری تعیین شود، از جمله اصلاح فضاهای عمومی، بهبود مسیرهای پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری، ارتقای سطح خدمات شهری و توسعه فضاهای یادگیری و مشارکت.

این پروژه بخشی از یک سرمایه‌گذاری بزرگ‌تر برای تغییرات ساختاری با مشارکت سازمان‌های بین‌المللی است که تا نیمه ۲۰۲۶ ادامه دارد و پیش‌بینی می‌شود نتایج آن در گزارش‌های آتی منتشر شود. تحلیل این رویکرد نشان می‌دهد که آدیس آبابا نه‌فقط بر بهبود فیزیکی محیط شهری تمرکز دارد، بلکه تلاش می‌کند شمول اجتماعی را به معیار اصلی توسعه شهری تبدیل کند به ویژه در شرایطی که توسعه سریع شهری و رشد جمعیت هم‌زمان با ناتوازنی در خدمات اجتماعی بوده است.

برنامه‌های ملی و کنفرانس‌های فراگیر ژوهانسبورگ و آفریقای جنوبی

کشور آفریقای جنوبی و به‌ویژه مرکز اقتصادی ژوهانسبورگ در سال ۲۰۲۵ صحنه تحولات مهمی در زمینه شمول معلولان بوده است، اگرچه این تلاش‌ها بیشتر در قالب کنفرانس‌ها و برنامه‌های کشوری با مشارکت شهرها به اجرا درآمده‌اند. نمونه بارز این رویداد، کنفرانس Disability-۲۰ در نوامبر ۲۰۲۵ است که در ژوهانسبورگ برگزار شد و هدفش تقویت برنامه‌های شمول معلولان در سیاست‌های ملی و بین‌المللی بود.

این کنفرانس نتیجه چندین ماه گفت‌وگو و پیش‌نویس سیاست‌ها بوده که از سوی دولت، سازمان‌های معلولان و سازمان‌های مدنی طراحی شده است. محورهای بحث شامل مشارکت اقتصادی، عدالت اجتماعی، توسعه عملکردهای شهری و ایجاد نقشه راهی برای اقدامات هماهنگ در سطح شهر و کشور بود.

افزون بر این، آفریقای جنوبی برنامه‌های حمایتی دیگری در سال ۲۰۲۵ راه‌اندازی کرد از جمله برنامه فناوری و نوآوری معلولیت که حدود ۲۸.۶ میلیون راند سرمایه‌گذاری در حوزه نوآوری‌های مرتبط با معلولان داشته است. این بودجه بخشی از همکاری با بنیاد SAB و سازمان‌های شریک است که هدفش توسعه فناوری‌های دسترسی‌پذیر و مرکز تست محصولات توان‌افزا در سطح ملی است. ژوهانسبورگ و دیگر بخش‌های آفریقای جنوبی اگرچه کمتر به پروژه‌های فیزیکی ملموس شهری تمرکز دارند، روی توسعه منابع انسانی، فناوری، آموزش و مشارکت مدنی سرمایه‌گذاری می‌کنند تا محرک‌های نهادی و سیاست عمومی فراهم شود که در بلندمدت به بهبود دسترسی و فرصت‌های اجتماعی برای معلولان بینجامد.

تمرکز بر شمول دیجیتال و تکنولوژی در لوساکا؛ زامبیا

لوساکا، پایتخت زامبیا، در سال ۲۰۲۵ صحنه یکی از مهم‌ترین اجلاس‌های قاره‌ای برای گسترش شمول دیجیتال معلولان بود که هدفش تقویت دسترسی دیجیتال، فناوری‌های توان‌افزا و ایجاد چهارچوب‌های سیاست‌محور برای گنجاندن معلولان در فرایند دیجیتالی شدن خدمات شهری و اقتصادی بود.

این اجلاس چند روزه با حضور دولت‌ها، بخش خصوصی، جامعه مدنی و متخصصان فناوری برگزار شد و اعلام داشت: برای رسیدن به فراگیری واقعی باید دسترسی، پشتیبانی فنی، مقرون‌به‌صرفگی و سیاست‌های اجرایی با هم ترکیب شوند و چهارچوب‌های قانونی و نهادی جدید ایجاد شود. ایفای نقش لوساکا به عنوان پایتخت یک حرکت نوآورانه قاره‌ای برای دیجیتال‌سازی خدمات و حمایت فناوری معلولان، نشان‌دهنده تغییر مهم در رویکردهای برنامه‌ریزی شهری آفریقا است که علاوه بر اصلاح فضاهای فیزیکی، به رفع موانع مشارکت در عصر دیجیتال می‌پردازد.

اقدامات ساختاری و جوایز دسترسی در امان؛ اردن

در اردن اقدامات قابل توجهی برای بهبود دسترسی افراد دارای معلولیت شروع شده است، به‌ویژه در شهر امان که مرکزیت تصمیم‌گیری را دارد. در سامیت جهانی معلولیت ۲۰۲۵ که در اردن برگزار شد، برنامه‌هایی معرفی شد که به ترویج طراحی فراگیر ساختمان‌ها، گردشگری و خدمات عمومی کمک می‌کند و شامل اهدای «جایزه ساختمان‌های دسترس‌پذیر» برای ساختمان‌هایی است که استانداردهای دسترسی را رعایت کرده‌اند. معیارهای این جایزه شامل نصب رمپ‌ها، دسترسی آسان به آسانسورها، سرویس‌های بهداشتی مناسب، مسیرهای قابل لمس و دسترسی آسان به خدمات دیجیتال است.

تعیین این جوایز ملی و برنامه‌های ساختاری بخشی از استراتژی گسترده‌تر دولت و شورای عالی حقوق معلولان اردن برای تشویق بخش‌های عمومی و خصوصی به تطبیق استانداردهای دسترسی است. این جایزه نقش مهمی در تحریک تقاضا و افزایش انگیزه بخش‌های مختلف جامعه برای رعایت استانداردهای دسترسی ایفا می‌کند و موجب ترویج رقابت سالم بین سازندگان و مدیران ساختمان‌ها شده است.

علاوه بر این، اردن با همکاری سازمان‌های بین‌المللی و شرکای منطقه‌ای در حال اجرای برنامه‌های آموزشی و افزایش آگاهی است تا دانش فنی و معیارهای بین‌المللی در زمینه دسترسی فراگیر به طور گسترده‌تری منتقل شود. این همکاری‌ها موجب بهبود اهداف و تعیین شاخص‌های عملکرد دقیق‌تر برای دسترسی شهری می‌شود و تضمین می‌کند که سیاست‌ها مبتنی بر تجارب جهانی و فناوری‌های نوین به روز شوند.

در کنار فعالیت‌های فرهنگی و آموزشی، شهرداری‌های محلی و بخش خصوصی تشویق می‌شوند تا ساخت‌وسازها و خدمات خود را با استانداردهای بین‌المللی همچون WCAG برای خدمات دیجیتال و ADA برای فضای فیزیکی منطبق کنند. این مدل ترکیبی از حمایت قانونی، استانداردسازی و تحریک تقاضا، مسیر پایداری را برای توسعه محیط‌های شهری فراگیر و قابل دسترس در امان ترسیم می‌کند که می‌تواند در بلندمدت به بهبود مستمر کیفیت زندگی افراد دارای معلولیت منجر شود.

هند و مسیر جدید برق‌رسانی پاک؛ الگوی توسعه‌ای متفاوت از چین

شهرهای کارت پستالی جهان + عکس

شهرهای ایتالیا به‌دلیل چشم اندازهای زیبا، فرهنگ و تاریخ غنی، معماری وهنر بی نظیر خود، هرسال گردشگران زیادی را از گوشه و کنار جهان به سوی خود جذب می‌کنند. برای مثال، فلورانس، شهری با میراث فرهنگی و فرهنگی بی‌نظیر، ونیز، شهری با دیدنی‌های بسیار که بر روی آب ساخته شده است و میلان، شهر طراحی است که بعضی از مشهورترین برندهای جهان را در خود جای می‌دهد. در بین شهرهای ایتالیا، بعضی از آن‌ها شبیه روستاهای کارت پستالی به نظر می‌رسند و جاذبه‌های گردشگری زیادی در آن‌ها دیده می‌شود. در ادامه به شهرهای کارت پستالی ایتالیا و ویژگی‌های آن‌ها می‌پردازیم:

آلبروبلو

این شهر افسانه‌ای با خانه‌های سنگ‌آهکی کهن که از دیوارهای سفید و بام‌های مخروطی ساخته شده است، شناخته می‌شود. این بناها که به آن‌ها ترولو گفته می‌شود، در واقع کلبه‌های سنتی هستند که در ابتدا خانه‌های روستاییان بودند و بعدها برای مدتی رها شدند. امروز در مرکز شهر و حومه بازسازی شده و به خانه‌های تعطیلاتی، اقامتگاه‌های بوم‌گردی (B&B)، فروشگاه‌ها و رستوران‌ها تبدیل شده‌اند. موضوع قابل‌توجه اینکه همین ترولی‌ها باعث ثبت آلبروبلو در فهرست میراث جهانی یونسکو شده‌اند. همچنین در این شهر موزه‌های زیادی وجود دارد و به همین دلیل افراد زیادی از ان ها بازدید می‌کنند.

آترانی

این شهر که در همسایگی آمالفی قرار دارد، یکی از کوچک‌ترین شهرهای ایتالیا محسوب می‌شود، اما با وجود اندازهٔ بسیار کوچک، جذابیت آن چشمگیر است. در رستوران‌های آترانی، غذاهای دریایی تازه و خوراک‌های محلی سرو می‌شود و ساحلی زیبا و میدان اصلی، از جاذبه‌های دیدنی این شهر کارت پستالی محسوب می‌شود. در کنار ساحل آترانی، خانه‌های رنگارنگی به چشم می‌خورد که در فاصلهٔ کمی از هم قرار دارند و بین آن‌ها راه پله‌های باریک، دیده می‌شود. بناهای تاریخی این شهر که متعلق به قرون وسطی می‌شود، همچنان دست نخورده باقی مانده‌اند و به همین دلیل گردشگرانی از سراسر دنیا راهی این شهر کوچک می‌شوند.

کارلوفورته

کارلوفورته، تنها شهر جزیرهٔ سان پیترو است که صنعت اصلی آن ماهیگیری است و از آنجا که ماهیگیران در قرن هجدهم در این مکان ساکن شدند، ساختمان‌ها را به رنگ‌های پاستلی صورتی، زرد، سبز و آبی درآوردند. رستوران‌های این شهر، تن ماهی را به شکل‌های خام، دودی، نمک‌سود و کبابی سرو می‌کنند. در کنار خلیجک‌های کوچک جزیره، چند ساحل وجود دارد که زلال‌ترین آب‌های دریای مدیترانه را به خود اختصاص می‌دهد.

چیسترنینو

چیسترنینو شهری کوچک با چشم اندازهای زیبا است که به‌دلیل کوچه‌های پیچ‌درپیچ، معماری سفیدرنگ و فضای آرام خود در جهان مشهور است. این سرزمین، مقصدی عالی برای پیاده‌روی، عکاسی و تجربه زندگی ایتالیایی است و بیشتر مناسب حال افرادی است که به زندگی محلی، فرهنگ و آرامش علاقه دارند. برج ساعت بر میدان اصلی شهر مشرف است و کوچه‌های باریک با ساختمان‌های سفیدکاری‌شده از آن منطقه، منشعب می‌شوند. ساکنان این شهر، خانه‌ها و مغازه‌های خود را با گل‌ها و گلدان‌ها تزئین می‌کنند. مردم محلی و گردشگران در فصل تابستان، از خرید کردن در فروشگاه‌ها، صرف شام در فضای باز، و قدم‌زدن با بستنی مخصوص در دست، لذت می‌برند.

چیویتا دی بانیورجیو

چیویتا دی بانیورجیو، یکی از شگفت‌انگیزترین و شهرهای افسانه‌های ایتالیا و در واقع روستایی قرون‌وسطایی است در منطقهٔ در شمال رم است. این روستای زیبا به‌دلیل فرسایش زمین بر فراز تپه‌ای از سنگ جدا افتاده است و همچون جزیره‌ای در میانه یک دره پدیدار شده است. پلی باریک با طولی نزدیک به هزار فوت، بخش قرون‌وسطایی شهر را به سایر نقاط بانیورجیو متصل می‌کند. در واقع ورود خودرو به مرکز تاریخی شهر ممنوع است و همین موضوع، قدم‌زدن در خیابان‌های باریک سنگ‌فرش‌شده را بیش‌ازپیش، شبیه سفری به دوران گذشته می‌کند. امروزه ساختمان‌های سنگی تاریخی که دو سوی خیابان‌ها را پوشانده‌اند، به فروشگاه‌ها و رستوران‌ها تبدیل شده‌اند و غذاهای محلی مانند پاستای تازه سرو می‌کنند. امروزه درآمد اصلی این شهر، از طریق گردشگری پایدار تأمین می‌شود. در چیویتا دی بانیورجیو به‌دلیل نبود خودرو، حس آرامش وجود دارد و نمونه‌ای کم‌نظیر از هم‌زیستی معماری و طبیعت محسوب می‌شود.

تحول دیجیتال در مدیریت بازدید از میراث جهانی یونسکو در اروپا

اروپا در آستانه یک تحول دیجیتال گسترده در شیوه مدیریت و تجربه بازدید از آثار ثبت‌شده در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد. در این مسیر، یونان به جمع کشورهایی همچون ایتالیا، مجارستان، پرتغال، فرانسه، لهستان و چندین کشور اروپایی دیگر پیوسته است که با راه‌اندازی سامانه‌های نوین دیجیتال و بلیت‌فروشی آنلاین یکپارچه، به‌دنبال بهبود دسترسی گردشگران، کاهش ازدحام، ارتقای کیفیت تجربه بازدید و حفاظت پایدار از گنجینه‌های فرهنگی خود هستند.

این رویکرد نوین، پاسخی مستقیم به چالش‌های فزاینده‌ای همچون شلوغی بیش‌ازحد در سایت‌های پرطرفدار، فشار بر زیرساخت‌ها و تهدیدهای ناشی از گردشگری انبوه است؛ چالش‌هایی که در سال‌های اخیر بسیاری از مقاصد فرهنگی اروپا با آن روبه‌رو بوده‌اند.

یونان؛ آغاز عصر جدید بلیت‌فروشی دیجیتال برای میراث هلنی

یونان به‌عنوان یکی از مهم‌ترین خاستگاه‌های تمدن جهانی و میزبان آثار شاخصی همچون آکروپولیس آتن، با راه‌اندازی پلتفرم «میراث هلنی» گام بلندی در مسیر دیجیتالی‌سازی خدمات گردشگری فرهنگی برداشته است. این سامانه که توسط وزارت فرهنگ یونان معرفی شده، امکان مدیریت و فروش بلیت الکترونیکی برای بیش از ۱۰۰ محوطه باستانی و موزه در سراسر کشور را فراهم می‌کند.

هدف اصلی این پلتفرم، کاهش صف‌های طولانی، مدیریت هوشمند جریان بازدیدکنندگان به‌ویژه در فصل‌های اوج گردشگری و ایجاد تجربه‌ای روان و کارآمد برای گردشگران است. خرید بلیت به‌صورت پیشاپیش، برنامه‌ریزی دقیق‌تر سفر و دسترسی سریع‌تر به محوطه‌ها را ممکن می‌کند. بخشی ویژه نیز برای آژانس‌ها و گردانندگان تور در نظر گرفته شده است تا بتوانند ظرفیت‌های موجود را به‌صورت لحظه‌ای بررسی و برای گروه‌ها رزرو انجام دهند. این اقدام در راستای راهبرد کلان یونان برای نوسازی زیرساخت‌های گردشگری و صیانت از میراث تاریخی این کشور انجام شده است.

ایتالیا؛ پیشگام نوآوری دیجیتال در گردشگری فرهنگی

ایتالیا با برخورداری از بیشترین تعداد آثار ثبت‌شده در فهرست یونسکو، از پیشگامان بهره‌گیری از فناوری دیجیتال در مدیریت گردشگری به‌شمار می‌رود. وزارت فرهنگ این کشور سال‌هاست که بلیت‌فروشی آنلاین و سامانه‌های رزرو دیجیتال را برای جاذبه‌های شاخصی همچون کولوسئوم، موزه‌های واتیکان و شهر باستانی پمپئی به‌کار گرفته است.

این سامانه‌ها امکان برنامه‌ریزی پیش از سفر، کاهش زمان انتظار و توزیع متعادل‌تر بازدیدکنندگان را فراهم کرده‌اند. علاوه‌بر این، توسعه تورهای مجازی و بازدیدهای آنلاین به ایتالیا کمک کرده است تا دسترسی فرهنگی را حتی فراتر از حضور فیزیکی گسترش دهد. این تحول دیجیتال، هم به مدیریت پایدار گردشگری و هم به تقویت اقتصاد محلی یاری رسانده است.

مجارستان؛ فناوری در خدمت حفاظت از میراث

مجارستان با تکیه بر سامانه‌های رزرو و بلیت‌فروشی آنلاین، مدیریت بازدید از سایت‌هایی همچون قلعه بودا و پارک ملی هورتوباگی را به‌روز کرده است. این پلتفرم‌ها علاوه‌بر کنترل ازدحام، نقش یک مرکز اطلاعاتی جامع را ایفا می‌کنند که گردشگران می‌توانند از طریق آن به اطلاعات مربوط به رویدادها، نمایشگاه‌ها و ظرفیت بازدید دسترسی داشته باشند. این رویکرد، امکان پاسخ‌گویی بهتر به تقاضای روبه‌رشد گردشگران بین‌المللی را فراهم کرده است و تعهد مجارستان به گردشگری پایدار را نشان می‌دهد.

پرتغال؛ دسترسی دیجیتال و گردشگری هوشمند

پرتغال با دیجیتالی‌کردن بلیت‌فروشی برای سایت‌هایی همچون برج بلم و صومعه باتالیا، تجربه‌ای ساده‌تر و دوستدار محیط‌زیست برای بازدیدکنندگان ایجاد کرده است. استفاده از بلیت‌های الکترونیکی، کاهش مصرف کاغذ و ارائه خدمات چندزبانه از طریق پرتال رسمی گردشگری، از جمله ویژگی‌های این رویکرد است. پرتغال همچنین با توسعه راهنماهای دیجیتال، تورهای صوتی و تجربه‌های واقعیت مجازی، گام‌های مؤثری در مسیر گردشگری هوشمند برداشته است.

فرانسه؛ دسترسی دیجیتال به نمادهای فرهنگی

فرانسه از نخستین کشورهایی بود که بلیت‌فروشی آنلاین را در موزه‌هایی همچون لوور اجرا کرد. این تجربه موفق، به سایر سایت‌های مهم از جمله ورسای و مون‌سن‌میشل گسترش پیدا کرد. پشتیبانی چندزبانه و امکان بازدید مجازی، دسترسی گردشگران خارجی را تسهیل و به توزیع بهتر جمعیت بازدیدکنندگان کمک کرده است. این اقدامات نقش مهمی در ارتقای کیفیت تجربه بازدید و پایداری گردشگری فرهنگی فرانسه داشته‌اند.

لهستان؛ نوسازی دسترسی به میراث تاریخی

لهستان با پیاده‌سازی سامانه‌های دیجیتال برای سایت‌هایی همچون معدن نمک ویلیچکا و مرکز تاریخی ورشو، مدیریت جریان بازدیدکنندگان را بهبود بخشیده است. رزرو پیشاپیش بلیت و استفاده از داده‌های تحلیلی گردشگری، به این کشور امکان می‌دهد رفتار بازدیدکنندگان را بهتر بشناسد و خدمات خود را بهینه‌سازی کند.

سایر کشورهای اروپایی و آینده گردشگری فرهنگی دیجیتال

در کنار این کشورها، اسپانیا با سامانه‌های آنلاین برای الحمرا و ساگرادا فامیلیا، آلمان با دیجیتالی‌کردن بلیت‌فروشی کلیساها و بناهای تاریخی مهم و هلند با رزرو اینترنتی موزه رایکس، به‌طور جدی در مسیر تحول دیجیتال گردشگری فرهنگی گام برداشته‌اند.

گسترش سامانه‌های دیجیتال در مدیریت آثار میراث جهانی، چشم‌انداز نوینی برای گردشگری فرهنگی اروپا ترسیم کرده است. این فناوری‌ها نه‌تنها تجربه‌ای منظم‌تر، سریع‌تر و فراگیرتر برای گردشگران فراهم می‌کنند، بلکه ابزارهای مؤثری برای حفاظت از میراث فرهنگی و مدیریت پایدار مقاصد گردشگری در اختیار دولت‌ها قرار می‌دهند.

دفع زباله صفر؛ هدفی دوردست در مدیریت پسماند

افزایش آگاهی‌های زیست‌محیطی، گفت‌وگوهای جهانی را به سمت مدیریت پسماند سوق داده است. بازیافت مواد مختلف همچون پلاستیک، فلز، پارچه و ضایعات الکترونیک در صدر این حرکت قرار دارد و نقش حیاتی در کاهش زباله‌ها و حفظ منابع ایفا می‌کند، اما رویکرد نوظهوری به نام «دفع زباله صفر» یا «پسماند صفر» شکل گرفته که بر پایه تولید کمتر پسماند است و مدل‌های شهری را به سمت جهانی پایدارتر پیش می‌برد. دفع زباله صفر نمایانگر جهش بزرگ بعدی است که هدف آن حذف کامل پسماند از شهرهاست.

موفقیت پروسه‌های بازیافت به سادگی و پذیرش گسترده آن‌ها بستگی دارد؛ مردم در سراسر جهان ارزش جداسازی کاغذ، شیشه، پلاستیک و فلزات را درک کرده‌اند و با تفکیک این مواد در مبدأ از استفاده دوباره آنها اطمینان حاصل می‌کنند. شهرها برنامه‌های بازیافت را پذیرفته‌اند و متعهد به استفاده از محتوای بازیافتی در محصولات خود شده‌اند که این امور زنجیره تأمین پایدارتری ایجاد کرده است. با این وجود، همه مواد را نمی‌توان به‌طور نامحدود بازیافت کرد و بعضی از آنها به‌دلیل آلودگی، مشکلات جداسازی یا محدودیت‌های اقتصادی به محل‌های دفن زباله می‌روند. راهکار دفع زباله صفر یک استراتژی نوین است که نه‌تنها مکمل بازیافت است، بلکه دامنه امکانات موجود در مدیریت پسماند را گسترش می‌دهد.

دفع زباله صفر رویکردی جامع به مدیریت پسماند است که هدف آن حصول اطمینان از فرستاده نشدن هیچ زباله‌ای اعم از محصول، فرایند یا سازمان‌ها به محل دفن زباله است. در این رویکرد تولید زباله در مبدأ به حداقل می‌رسد، دوباره استفاده می‌شود، بازیابی می‌شود، کمپوست می‌شود یا به انرژی تبدیل می‌شود. اساس این رویکرد در راستای اقتصاد چرخشی و بر این اصل استوار است که مواد و منابع تا حد امکان در چرخه استفاده باقی بمانند.

رویکرد پسماند صفر فراتر از بازیافت است و مجموعه وسیع‌تری از تکنیک‌های مدیریت پسماند را شامل می‌شود. به‌عنوان مثال، کمپوست‌سازی می‌تواند زباله‌های آلی را مدیریت کند و فناوری‌های تبدیل زباله به انرژی می‌توانند مواد غیرقابل بازیافت را به انرژی قابل استفاده تبدیل کنند. این رویکرد از مدیریت مؤثر تمام جریان‌های زباله اطمینان حاصل می‌کند و ردپای زیست‌محیطی را به‌صورت کلی کاهش می‌دهد.

حرکت به سمت پسماند صفر شرکت‌ها را تشویق می‌کند تا طراحی محصولات خود را از ابتدا با هدف استفاده مجدد و کاهش زباله انجام دهند که می‌تواند شامل استفاده از مواد پایدارتر، طراحی محصولات با طول عمر بیشتر یا ایجاد طراحی‌های ماژولار باشد تا تعمیر، به‌روزرسانی و بازیافت محصولات آسان‌تر شود. شرکت‌ها می‌توانند با در نظر گرفتن کل چرخه عمر محصول، به‌طور قابل‌توجهی تولید زباله را کاهش دهند.

مردم نقش حیاتی در پیشبرد جنبش دفع زباله صفر دارند و با انتخاب‌های آگاهانه و حمایت از شرکت‌هایی که به ابتکارات دفع زباله صفر اهمیت می‌دهند، می‌توانند شیوه‌های پایدار را ترویج کنند. انتخاب محصولاتی که به دفع زباله صفر متعهد شده‌اند، به‌ویژه شرکت‌هایی که برنامه‌های بازپس‌گیری و بازیافت را برای محصولات خود ارائه می‌دهند به افزایش تقاضا برای شیوه‌های پایدارتر کمک می‌کند. اعضای جامعه با در نظر گرفتن هدف دفع زباله صفر را در زندگی روزمره خود می‌توانند قبل از دور انداختن یک کالا به این فکر کنند که آیا می‌توان آن را دوباره استفاده، بازیابی یا اهدا کرد. کمپوست زباله‌های آلی و حمایت از راه‌حل‌های تبدیل زباله به انرژی از راهکارهای کلیدی دفع زباله صفر است و مصرف‌کنندگان می‌توانند با شرکت در این برنامه‌ها و تبلیغ آن‌ها در جامعه خود، به کاهش بیشتر پسماند کمک کنند. تاکنون چندین شهر به وضعیت دفع زباله صفر دست یافته‌اند و بسیاری دیگر در مسیر آن قرار دارند که نشان‌دهنده پیشرفت‌های قابل‌توجه در مدیریت پسماند و شیوه‌های پایداری است.

کاپانوری، ایتالیا

کاپانوری یکی از نخستین شهرهای ایتالیا و اروپا به شمار می‌رود که به‌صورت جدی و برنامه‌ریزی‌شده به سمت تحقق وضعیت «دفع زباله صفر» حرکت کرده است. این شهر با طراحی و اجرای سیستم‌های جامع تفکیک زباله از مبدأ، امکان جداسازی دقیق پسماندهای آلی، خشک، کاغذ، شیشه و فلزات را برای شهروندان فراهم کرده است. همزمان، برنامه‌های آموزشی مستمر از طریق مدارس، کارگاه‌های عمومی و کمپین‌های اطلاع‌رسانی محلی اجرا شده است تا آگاهی شهروندان درباره اهمیت کاهش پسماند و بازیافت افزایش پیدا کند.

شهرداری کاپانوری سیاست‌های تشویقی و حمایتی متعددی برای مشاغل محلی در نظر گرفته است؛ از جمله کاهش مالیات برای کسب‌وکارهایی که از بسته‌بندی‌های قابل بازیافت یا چندبارمصرف استفاده می‌کنند. این اقدامات باعث شده است نرخ بازیافت در این شهر به بیش از ۶۰ درصد برسد و میزان دفن زباله به‌طور چشمگیری کاهش پیدا کند. افزون بر این، اجرای کمپین‌های هدفمند برای کاهش مصرف پلاستیک‌های یک‌بارمصرف، ترویج استفاده مجدد از مواد و تعمیر کالاها، نقش مهمی در تغییر الگوی مصرف شهروندان ایفا کرده است. مجموعه این سیاست‌ها و برنامه‌های منسجم، کاپانوری را به الگویی موفق در سطح جهانی برای مدیریت پایدار پسماند و تحقق شهر بدون زباله تبدیل کرده است.

کامی‌کاتسو، ژاپن

شهر کوچک کامی‌کاتسو در دل کوه‌های جزیره شیکوکوی ژاپن در حال انجام اقدامات چشمگیری به سمت دستیابی به سبک زندگی بدون پسماند است. کامی‌کاتسو در سال ۲۰۰۳ به‌عنوان نخستین شهر ژاپن متعهد به هدف پسماند صفر شناخته شد و از آن زمان شیوه‌های دفع پسماند خود را از سوزاندن در فضای باز به یک سیستم چرخشی مصرف و دفع تغییر داده است. این شهر تاکنون پیشرفت قابل‌توجهی داشته و بیش از ۸۰ درصد از هدف پسماند صفر خود تا سال ۲۰۳۰ را به دست آورده است.

کامی‌کاتسو یک سیستم سخت‌گیرانه تفکیک زباله را پیاده‌سازی کرده است که از ساکنان می‌خواهد زباله‌های خود را به ۴۵ دسته مختلف تفکیک کنند، حتی کاغذها به ۹ روش مختلف تفکیک می‌شوند. برای تشویق شیوه‌های پایدار میان ساکنان، این شهر یک برنامه تشویقی را راه‌اندازی کرده است که به افرادی که در زمینه بازیافت تلاش می‌کنند، امتیازاتی برای خرید محصولات دوستدار محیط زیست به‌عنوان پاداش می‌دهد. کامی‌کاتسو یک فروشگاه دست‌دوم برای شهروندان دارد و یک سیستم اشتراک‌گذاری خودرو را راه‌اندازی کرده است که حتی شهردار نیز به‌عنوان کاربر در آن ثبت‌نام کرده است.

کیل، آلمان

کیل نخستین شهر آلمانی است که با به‌کارگیری استراتژی‌ها و سیاست‌های نوآورانه موفق به دریافت گواهی‌نامه دفع زباله صفر شده است. این موفقیت حاصل تلاش‌های گسترده در مدیریت منابع، بازیافت و کاهش کلی زباله‌های شهری است. کیل توانسته تولید زباله‌های خانگی را به کمتر از ۱۵۰ کیلوگرم به ازای هر نفر در سال برساند که حدود ۳۰ درصد کمتر از میانگین کشوری آلمان (حدود ۲۲۰ کیلوگرم) است. این شهر به نرخ بازیافت بیش از ۶۵ درصد دست پیدا کرده است که در مقایسه با میانگین ۵۲ درصدی کشورش یک رکورد پیشرو محسوب می‌شود. کمتر از ۵ درصد زباله‌ها به محل دفن فرستاده می‌شود.

بیش از ۹۰ درصد مدارس ابتدایی و متوسطه برنامه‌های آموزشی مرتبط با بازیافت و مدیریت پسماند را به صورت منظم اجرا می‌کنند. این برنامه‌ها شامل کارگاه‌های آموزشی درباره تفکیک زباله به سه دسته اصلی (کاغذ، پلاستیک، مواد آلی)، روش‌های کاهش مصرف پلاستیک و مواد یک‌بار مصرف و افزیش آگاهی درباره اهمیت بازیافت و حفظ محیط زیست است. کمپین‌های عمومی نیز با هدف تشویق شهروندان برای کاهش پسماند شامل توزیع کیت‌های تفکیک زباله خانگی، اطلاع‌رسانی رایگان و کارگاه‌های مشارکتی برگزار شده است.

کیل بیش از ۶۰ ایستگاه جمع‌آوری زباله تفکیکی در نقاط مختلف شهر ایجاد کرده است که امکان تفکیک دقیق زباله‌های پلاستیکی، فلزی، کاغذی و مواد آلی را فراهم می‌کنند. افزون بر این، بیش از ۱۵ مرکز تبادل کالا برای اجناس دست‌دوم با پشتیبانی شهرداری فعال است که سالانه حدود ۱۰ هزار کالا را برای استفاده مجدد به چرخه بازمی‌گردانند. بسترهای آنلاین جهت اطلاع‌رسانی درباره نحوه صحیح بازیافت و همچنین ثبت شکایات یا پیشنهادات شهروندان وجود دارد که با مشارکت بیش از ۴۰ درصد جمعیت فعال شده‌اند. مجموعه این اقدامات کیل را به الگویی جهانی برای دستیابی به هدف دفع زباله صفر تبدیل کرده است.

زوئرسل، بلژیک

زوئرسل قرار است نخستین شهر بلژیک باشد که طی سه سال آینده گواهی دفع زباله صفر را دریافت می‌کند. زوئرسل در فلاندری، نزدیک آنتورپ واقع شده است و تاکنون موفق به کاهش پسماند به ۸۱ کیلوگرم به ازای هر نفر شده است که به‌میزان قابل‌توجهی کمتر از میانگین فلاندری یعنی ۱۲۸ کیلوگرم به ازای هر نفر است. این شهر سفری برای دریافت گواهی شهرهای بدون پسماند را آغاز کرده است که ابزارها، راهنمایی‌ها و حمایت‌های لازم برای کاهش قابل‌توجه پسماند باقیمانده و مدیریت پایدار پسماند را فراهم می‌کند.

این شهر یک طرح نوآورانه پرداخت مالیات بر اساس زباله را با استفاده از تراشه‌های نصب‌شده روی سطل‌های زباله خانگی معرفی کرده است که منجر به کاهش تولید زباله‌های باقیمانده به ازای هر نفر از ۱۰۱ کیلوگرم به ۸۱ کیلوگرم از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ شده است و در نظر دارد این عدد را به حداکثر ۷۰ کیلوگرم به ازای هر نفر برساند.

جزیره بورنهولم، دانمارک

جزیره بورنهولم، شرقی‌ترین جزیره دانمارک و مقصدی تاریخی و گردشگری است که هدف بلندپروازانه تبدیل شدن به یک جزیره بدون زباله تا سال ۲۰۳۲ را دنبال می‌کند. این برنامه که با حمایت دولت دانمارک و به‌کارگیری فناوری‌های نوین مدیریت پسماند، طراحی شده است، تلاش می‌کند تا ضمن حفاظت از زیبایی طبیعی و تنوع زیستی بورنهولم، به الگویی پایدار برای سایر مناطق تبدیل شود. از جمله اقدامات کلیدی این طرح، حذف تدریجی دفن و سوزاندن زباله است. سیستم پیشرفته‌ای برای تفکیک زباله در سطح جزیره اجرا شده است که به تفکیک دقیق انواع مواد بازیافتی، کمپوست‌پذیر و خطرناک می‌پردازد. این اقدامات باعث شده است میزان بازیافت در بورنهولم به رقمی بالاتر از ۸۰ درصد برسد، در حالی که میانگین بازیافت در دانمارک حدود ۵۰ درصد است. هدف‌گذاری برای سال ۲۰۳۲، تبدیل صد درصد زباله‌ها به منابع قابل بازیافت یا بازیابی انرژی از طریق فناوری‌های نوین است. مرکز تحقیقاتی ویژه‌ای در جزیره فعالیت می‌کند که بر توسعه فناوری‌های بازیافت پیشرفته همچون بازیافت مواد پلاستیکی چندلایه و بازیابی مواد آلی تمرکز دارد.

بورنهولم در راستای ارتقای فرهنگ پسماند صفر، کمپین‌های آموزشی گسترده‌ای را برای افزایش آگاهی ساکنان و گردشگران برگزار می‌کند. این کمپین‌ها شامل جلسات آموزشی، کارگاه‌های عملی و فعالیت‌های مشارکتی با مدارس، کسب‌وکارهای محلی و سازمان‌های غیرانتفاعی است. بر پایه آخرین نظرسنجی‌ها، بیش از ۹۰ درصد از ساکنان بورنهولم از برنامه‌های تفکیک زباله و کاهش مصرف آگاه هستند و مشارکت فعال دارند، همچنین گردشگران به‌واسطه تبلیغات و اطلاع‌رسانی مناسب، تشویق می‌شوند تا در حفظ محیط زیست جزیره سهیم باشند. این رویکرد چندجانبه، نه‌تنها صرفه‌جویی در منابع و کاهش آلودگی را به همراه دارد، بلکه مسیر توسعه پایدار و اقتصاد چرخشی را برای بورنهولم هموار می‌سازد.

بورنهولم نمونه موفقی از تعهد به محیط زیست و بهره‌گیری از فناوری‌های نوین مدیریت زباله است که می‌تواند الگوی ارزشمندی برای سایر جوامع کوچک و جزایر منطقه بالتیک و فراتر از آن باشد. تا کنون سرمایه‌گذاری‌هایی بیش از ۳۰ میلیون یورو در این پروژه انجام شده است که علاوه بر کاهش اثرات زیست‌محیطی، ایجاد اشتغال پایدار و بهبود کیفیت زندگی ساکنان را نیز به دنبال دارد.

جذاب‌ترین ایستگاه‌های متروی جهان کدامند؟

مترو فقط وسیله‌ای برای جابه‌جایی مسافران از نقطه «الف» به «ب» نیست بلکه معماران معروف، ایستگاه‌هایی منحصربه‌فرد طراحی می‌کنند تا تجربه کلی استفاده از مترو را ارتقا دهند و تجربه تمام عابران را به شکلی زیباتر به تصویر بکشند. بسیاری از ایستگاه‌های مترو در پاریس، مسکو و استکهلم، شاهکارهای معماری بی بدیل هستند که زیبایی‌شناسی را با کارایی بی نظیر این وسیله نقلیه، ترکیب می‌کنند. در واقع مانند دیگر آثار برجسته معماری، ایستگاه‌های قطار به گونه‌ای طراحی می‌شوند که فرهنگ و تاریخ محلی یک سرزمین را بازتاب دهند؛ این کار نه‌تنها فضا را غنی‌تر می‌کند، بلکه مردم را تشویق می‌کند مترو را نه فقط برای رفت‌وآمد، بلکه برای یک تجربه فرهنگی انتخاب کنند. در ادامه به معرفی جذاب‌ترین ایستگاه‌های متروی جهان و ویژگی‌های منحصر به فرد آن‌ها می‌پردازیم:

ایستگاه متروی سن‌پترزبورگ

مکان: سن‌پترزبورگ، روسیه

سال ساخت: ۱۹۵۵

بازدید از متروی مشهور روسیه، سریع‌ترین و ساده‌ترین راه برای درک تاریخ و معماری این کشور است. این مترو به شکوه، ظرافت، اهمیت فرهنگی و بیان هنری خود شهرت دارد. ایستگاه‌های متروی سن‌پترزبورگ در فاصله سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۹۱ طراحی شده‌اند. یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد این ایستگاه، آن است که به‌عنوان «کاخ زیرزمینی» شناخته می‌شود؛ زیرا معماری آن شامل عناصر نئوکلاسیک و کلاسیک، تزئینات مجلل و نمادگرایی می‌شود. این مکان زیبا با لوسترها، ستون‌های مرمری و آثار هنری گسترده، تاریخ یک ملت کامل را در خود حمل می‌کند. ایستگاه متروی سن‌پترزبورگ، یکی از عمیق‌ترین و پیچیده‌ترین ایستگاه‌های متروی جهان است، زیرا مهندسان ناچار بودند روش‌هایی برای حفاری عمیق بدون به خطر انداختن سازه ابداع کنند.

ایستگاه متروی مرکز تجارت جهانی

مکان: نیویورک، ایالات متحده

سال ساخت: ۲۰۱۶

طراحی سازه مرکز تجارت جهانی نیویورک، اثری از یک معمار اسپانیایی است که به استفاده از دنده‌های فولادی سازه‌ای پویا، شهرت دارد. این دنده‌ها، زیبایی و عملکرد را با هم ترکیب می‌کنند؛ به بیان دیگر هم عناصر باربر هستند و هم تجربه‌ای فراگیر برای بازدیدکنندگان ایجاد می‌کنند. این سازه به دلیل شباهتش به پرنده‌ای در حال پرواز، نمادی از امید و آزادی را به تصویر می‌کشد. نام «اوکولوس» از واژه لاتین به معنای «دهانه» یا «چشم» گرفته شده و به نورگیر بزرگی اشاره دارد که نور طبیعی را به فضای داخلی می‌آورد. این ساختمان همچنین شامل فضاهای تجاری، رستوران‌ها، فضاهای گردهمایی و بخش‌هایی ویژه هنری و نمایشگاه‌های عمومی است که این روزها به یک جاذبه گردشگری تبدیل شده است.

ایستگاه متروی گانگنام

مکان: سئول، کره جنوبی

سال ساخت: ۲۰۱۱

ایستگاه متروی گانگنام در خط شین‌بوندانگ، نمونه‌ای از معماری باز در حمل‌ونقل است که با سقف شیشه‌ای شاخص خود هویت پیدا می‌کند. طراحی مدرن و مینیمال این ایستگاه که در تضاد با ایستگاه‌های شلوغ‌تر سئول است، عامل جذابیت آن به شمار می‌رود. این ایستگاه به گونه‌ای طراحی شده است که هم از نظر زیبایی‌شناسی دلپذیر باشد و هم با محیط اطراف یکپارچه شود. تمرکز بر کارایی و فضاهای قابل پیمایش آسان، سکوهای عریض و علائم واضح و همچنین ظرفیت‌پذیری برای جمعیت زیاد، همگی با کمک سقف شیشه‌ای محقق شده است؛ سقفی که نور طبیعی را به داخل می‌آورد و این توهم را ایجاد می‌کند که افراد به‌جای زیر زمین، بر سطح زمین قرار دارند.

ایستگاه متروی تی سنترالن

مکان: استکهلم، سوئد

سال ساخت: ۱۹۵۷

به‌طور کلی، متروی استکهلم به‌عنوان طولانی‌ترین نمایشگاه هنری جهان شناخته می‌شود. در زیبایی این ایستگاه‌ها بیش از ۱۵۰ معمار، نقاش و مجسمه‌ساز مشارکت داشته‌اند و همین موضوع آن را به جاذبه‌ای گردشگری برای بازدیدکنندگان سوئدی و بین‌المللی تبدیل کرده است. ایستگاه تی سنترالن به نقاشی‌های دیواری سفید و آبی شاخص خود معروف است؛ آثاری که الهام‌گرفته از طبیعت هستند و با نقوشی مانند برگ‌ها، پیچک‌ها و شاخه‌ها، حس آرامش را در محیط شلوغ زیرزمینی القا می‌کنند. در واقع رنگ‌ها و طراحی این فضا، آگاهانه انتخاب شده است تا اثر آرام‌بخش داشته باشند. این ایستگاه نمونه‌ای از معماری معاصر حمل‌ونقل است که در آن، کارکرد و زیبایی در هم آمیخته شده است و تجربه‌ای راحت و خوشایند برای مسافران فراهم می‌کند.

گران‌ترین و ارزان‌ترین کشورهای جهان در ۲۰۲۶

در تازه‌ترین گزارش منتشرشده از سوی پایگاه داده «نام‌بئو Numbeo» درباره شاخص جهانی هزینه زندگی در سال ۲۰۲۶، تصویری روشن از وضعیت اقتصادی و سطح معیشت مردم در ۱۵۵ کشور جهان ارائه شده است. بر پایه این شاخص، هزینه زندگی با توجه به قیمت کالاها و خدمات عمومی، از جمله خوراک، اجاره، انرژی، حمل‌ونقل و مراقبت‌های بهداشتی، نسبت به شهر نیویورک با امتیاز پایه ۱۰۰ سنجیده می‌شود. به این ترتیب، هرچه شاخص کشوری بالاتر از ۱۰۰ باشد، هزینه‌های زندگی در آن گران‌تر از نیویورک است و اگر پایین‌تر از آن باشد، مردم در آن کشور با هزینه‌های کمتری روبه‌رو هستند.

نتایج نشان می‌دهند که مناطق جزیره‌ای کوچک و مراکز مالی جهانی همچنان گران‌ترین نقاط دنیا برای زندگی هستند. این کشورها به‌طور معمول با مساحت محدود، منابع طبیعی اندک و وابستگی شدید به واردات روبه‌رو هستند؛ علاوه‌براین، حضور گسترده سرمایه‌داران و تمرکز ثروت، نرخ اجاره و هزینه خدمات را در آن‌ها به‌طور چشمگیری افزایش داده است.

در صدر فهرست، برمودا با امتیاز ۱۲۳.۵ جای گرفته است و گران‌ترین کشور جهان در سال ۲۰۲۶ محسوب می‌شود. پس از آن، جزایر کیمن با امتیاز ۹۷.۹ در رتبه دوم قرار دارد. هر دو از قلمروهای فرادریایی بریتانیا هستند و به‌واسطه مالیات پایین، خدمات مالی پرتراکم و تمرکز بر صنعت گردشگری لوکس، از بالاترین هزینه‌های زندگی برخوردارند. در رده‌های بعدی نیز کشورهای سوئیس، جزایر ویرجین آمریکا، سنگاپور، باهاما، ایسلند، جرزی، هنگ‌کنگ و جزایر سلیمان قرار دارند که همه شاخصی بالاتر از ۶۵ دارند و زندگی در آن‌ها بسیار پرهزینه است.

اروپا به‌طور کلی در میانه تا بالای جدول قرار گرفته است. سوئیس با امتیاز ۸۴.۳ گران‌ترین کشور این قاره محسوب می‌شود و کشورهای اسکاندیناوی همچون نروژ (۵۹.۴)، دانمارک (۵۶.۶) و سوئد (۴۷.۸) نیز هزینه‌های بالایی دارند. در سمت دیگر، کشورهای اروپای شرقی و بالکان از جمله بلغارستان، رومانی و بوسنی با شاخص‌هایی زیر ۳۰ از ارزان‌ترین نقاط اروپا هستند. این تفاوت چشمگیر نشان‌دهنده شکاف درآمدی و ساختاری درون اتحادیه اروپا است؛ جایی که قدرت خرید در غرب و شمال اروپا بسیار بالاتر، ولی هزینه‌ها نیز متناسب با سطح دستمزد افزایش پیدا کرده‌اند.

در آمریکای شمالی، ایالات متحده آمریکا با شاخص ۵۶.۳ در رتبه نوزدهم جهان قرار دارد. اگرچه ایالات متحده یکی از گران‌ترین کشورهای دنیا نیست، اما تفاوت‌های چشمگیری میان شهرهای بزرگ و مناطق کوچک‌تر آن وجود دارد. کانادا با امتیاز ۴۸.۹ تاحدی ارزان‌تر محسوب می‌شود، هرچند روند افزایش بهای مسکن و مواد خوراکی در این کشور همچنان ادامه دارد. در اقیانوسیه، استرالیا (۵۲.۷) و نیوزیلند (۴۵) در گروه کشورهای به‌نسبت گران قرار دارند، زیرا از نظر جغرافیایی دور از مراکز تولید و توزیع جهانی‌اند و بخش عمده‌ای از کالاها را وارد می‌کنند.

آسیا یکی از متنوع‌ترین مناطق از نظر هزینه زندگی است. در صدر فهرست آسیایی، سنگاپور با شاخص ۸۱.۲ نه‌تنها گران‌ترین کشور این قاره که پنجمین کشور گران کل جهان است. پس از آن هنگ‌کنگ (۶۹.۸)، کره‌جنوبی (۴۱.۳) و ژاپن (۳۲.۸) قرار دارند. شهرهایی همچون سئول و توکیو به‌دلیل تراکم جمعیتی، فشار مسکن و هزینه حمل‌ونقل عمومی بالا زندگی پرخرجی دارند. در مقابل، کشورهای جنوب و جنوب‌شرقی آسیا همچون تایلند (۲۷.۲)، مالزی (۲۲.۹)، اندونزی (۱۸.۵) و ویتنام (۱۹.۱)، از ارزان‌ترین مقاصد برای زندگی یا سفر به‌شمار می‌روند. هند و پاکستان، هر دو با شاخص ۱۲.۴، در انتهای جدول قرار دارند و زندگی در آن‌ها از نظر عددی حدود ۱۰ برابر ارزان‌تر از نیویورک است. با این حال سطح پایین هزینه‌ها در این کشورها با درآمد سرانه پایین، زیرساخت‌های ضعیف و تورم داخلی همراه است.

در خاورمیانه، شکاف میان کشورها چشمگیر است. کشورهای نفت‌خیزی همچون امارات (۴۸.۲)، قطر (۴۵.۸) و کویت (۳۳.۳) به‌رغم ثروت فراوان، هزینه زندگی به‌نسبت میانه‌ای دارند. در مقابل، ایران با شاخص ۱۶.۲ و سوریه با ۱۶.۱ در رده ارزان‌ترین‌ها قرار دارند. آمریکای لاتین و دریای کارائیب ترکیبی از گرانی و ارزانی را نشان می‌دهند. مناطقی همچون باهاما (۷۷.۱)، گرنادا (۴۹.۴) و پاناما (۳۵.۶) به‌دلیل جذب گردشگران بین‌المللی و وابستگی به واردات کالا، هزینه‌های بالایی دارند، اما کشورهایی همچون مکزیک (۳۱.۵)، برزیل (۲۰.۵)، پرو (۲۳.۶) و ونزوئلا (۲۴) ارزان‌ترند، هرچند تورم و نوسانات ارزی در بعضی از این کشورها موجب شده مردم واقعی تفاوت چندانی از نظر رفاه احساس نکنند.

در قاره آفریقا، پایین‌ترین شاخص‌های جهانی مشاهده می‌شود. هزینه زندگی در کشورهایی ازجمله تانزانیا (۱۸.۸)، الجزایر (۱۷.۱)، ماداگاسکار (۱۵.۸) و مصر (۱۳.۸) بسیار پایین است. این وضعیت در ظاهر نشانگر زندگی ارزان، اما در واقع بازتابی از عواملی همچون درآمد اندک، سطح پایین مصرف و سوبسیدهای دولتی است. در قاره سیاه، ارزانی کالاها اغلب به‌دلیل کمبود تقاضا و رکود اقتصادی است نه رفاه مالی. کشورهایی همچون آفریقای جنوبی (۲۶.۴) و نامیبیا (۲۶.۴) وضعیت به‌نسبت متعادلی دارند و با اقتصادهای متنوع‌تر، فاصله کمتری با میانگین جهانی پیدا کرده‌اند.

بر اساس داده‌های نام‌بئو، میانه جهانی شاخص هزینه زندگی در سال ۲۰۲۶ عدد ۳۰.۸ است. به عبارت دیگر، بیش از نیمی از کشورهای جهان هزینه‌هایی حدود ۷۰ درصد کمتر از نیویورک دارند. این تفاوت نشان می‌دهد که با وجود کاهش نسبی تورم جهانی نسبت به سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳، شکاف هزینه‌های زندگی میان کشورهای ثروتمند و فقیر هنوز بسیار گسترده است.

در حالت کلی سال ۲۰۲۶ تداوم روندی را به‌نمایش می‌گذارد که طی دهه گذشته شکل گرفته و در آن تورم جهانی تا حدودی مهار شده، اما هزینه واقعی زندگی به‌ویژه در بخش‌هایی همچون مسکن و مواد غذایی هنوز بالا باقی مانده است. به نظر می‌رسد جزایر کوچک و مراکز مالی جهانی همچون برمودا و سوئیس همچنان پرهزینه‌ترین و کشورهای جنوب و شرق آسیا و آفریقا مقرون‌به‌صرفه‌ترین نقاط دنیا برای زندگی هستند، با این حال در هیچ‌کدام از این مناطق، فشار اقتصادی از دوش شهروندان به‌طور کامل برداشته نشده است.

شهرداری‌ها دیگر تنها تصمیم‌گیر نیستند

شهرها ارزش مشارکت دادن جوانان در فرایند طراحی شهری را درک کرده‌اند و دولت‌ها، بخش خصوصی و سازمان‌های اجتماعی بیش از پیش به دنبال استفاده از ایده‌ها و استعداد جوانان هستند تا اطمینان حاصل کنند که برنامه‌های ارائه و اجرا شده منعکس‌کننده نیازها، آرزوها و ارزش‌های همه شهروندان هستند. جوانان امروزی در عصر دیجیتال رشد پیدا کرده‌اند و در نتیجه درک عمیقی از فناوری و پتانسیل آن برای تغییر زندگی شهری دارند. طراحان شهری جوان از ابزارهای پیشرفته از راه‌حل‌های مبتنی بر اپلیکیشن‌های حمل‌ونقل عمومی گرفته تا شبیه‌سازی واقعیت مجازی مناظر شهری آینده، استفاده می‌کنند تا محیط شهر را به شیوه‌هایی بازسازی کنند که پایدار و کاربرپسند باشد.

سازمان‌های شهری جوانان را در سطوح مختلف درگیر پروژه‌های طراحی و اجرا می‌کنند؛ در سطح ابتدایی جوانان از موضوع و اهداف پروژه مطلع می‌شوند و نظرات خود را در مورد آن به صورت هدفمند بیان می‌کنند. آنها می‌توانند اطلاعاتی را در اختیار مسئولان پروژه قرار دهند، اما نظم‌دهی به این اطلاعات و تصمیم‌گیری بر عهده مسئولان اصلی خواهد بود. در سطح بعدی، جوانان علاوه بر جمع‌آوری اطلاعات و ارائه بازخورد، می‌توانند با رعایت خط مشی پروژه در برنامه‌ریزی‌ها و ایجاد راه‌حل‌های کاربردی و خلاقانه مشارکت داشته باشد. در سطوح بالاتر، جوانان در مراحل مختلف طراحی، پیاده‌سازی و توسعه پروژه شرکت می‌کند و می‌توانند با کارکنان و سایر شریکان پروژه تعامل داشته باشند. بالاترین سطح مشارکت به پروژه‌هایی اختصاص دارد که در آن جوانان مدیریت و هدایت پروژه را در دست دارند و می‌توان گفت تصمیم‌گیری‌ها به رهبری جوانان انجام می‌شود.

مشارکت جوانان در پروژه‌های بازآفرینی شهری مزایای بسیاری هم برای شهر و هم برای خود جوانان به همراه دارد. آنها می‌توانند بینش و بازخورد ارزشمندی در مورد نیازها و ترجیحات هم‌نسلان خود ارائه دهند و با مهارت‌ها، استعدادها و منابع خود در اجرا و نگهداری پروژه‌ها کمک کنند. جوانان همچنین می‌توانند با استفاده از رسانه‌های اجتماعی و مهارت‌های ارتباطی خود، میزان دیده‌شدن و تأثیرگذاری پروژه را در بین افراد جامعه افزایش دهند. درگیر کردن جوانان در پروژه‌های شهری می‌تواند توانایی آنها را در زمینه‌های مختلف از جمله مشارکت اجتماعی، مهارت‌های رهبری و همچنین احساس تعلق به جامعه و مالکیت نسبت به فضای شهری را تقویت کنند و در نهایت موجب پیشرفت شخصی و حرفه‌ای آنها شود.

استراتژی‌های مشارکت جوانان

مشارکت جوانان در پروژه‌های بازآفرینی شهری نیازمند استراتژی‌ها و روش‌های متفاوتی است که به موضوع فعالیت، اهداف و منابع پروژه بستگی دارد. یکی از رویکردهای معروف و پرطرفدار «طراحی مشترک» است که به جوانان فرصت می‌دهد از طریق ابزارهای مشارکتی همچون کارگاه‌ها، نظرسنجی‌ها، گروه‌های متمرکز وتمرین‌های نقشه‌برداری، ایده‌ها و نظرات خود را بیان کنند و راهکارها و مطالب مفیدی را از کارشناسان و سایر شریکان پروژه بیاموزند. رویکرد دیگر «تولید مشترک» است که بر مبنای درگیر کردن جوانان در مرحله اجرا و مدیریت پروژه با رویکردهای مشارکتی همچون داوطلبی، مربیگری و تأمین مالی جمعی است. در این روش جوانان فرصت پیدا می‌کنند تا مهارت‌ها و دانش خود را در مراحل مختلف اجرای پروژه به کار گیرند و در عین حال در نتایج پروژه مشارکت داشته باشند.

استراتژی «ارزیابی مشترک» یکی دیگر از رویکردهای مشارکت دادن جوانان در پروژه‌های شهری است که در آن مرحله نظارت و ارزیابی پروژه با استفاده از روش‌هایی همچون مصاحبه، مشاهده یا ارزیابی یک شاخص صورت می‌گیرد. این امر جوانان را قادر می‌سازد تا میزان تأثیرگذاری و چالش‌های پروژه را ارزیابی کنند و بازخورد و توصیه‌هایی برای بهبود پروژه ارائه دهند. مسئولان شهری با حمایت کافی از جوانان می‌توانند انتظارات، نقش‌ها و مسئولیت‌های روشنی برای آنها تعیین کنند و زمینه‌های مناسبی برای آموزش و شناخت کافی از منابع برای آنها فراهم کنند. با تشویق جوانان به کارهای تیمی و تعامل با سایر شرکای پروژه، حس تعلق به اجتماع و احترام متقابل در آنها تقویت می‌شود. اگر جوانان علاوه بر مراحل اجرایی در نتایج و مراسم تجلیل از دستاوردهای پروژه و شناسایی چالش‌های پروژه نیز شرکت داشته باشند، علاقه و انگیزه آنها برای این گونه فعالیت‌ها بیشتر خواهد شد.

در بسیاری از شهرها، طرح‌های بازآفرینی شهری با مشارکت جوانان به شیوه‌ای مختلف و در مراحل متفاوتی اجرا شده است. به‌عنوان مثال، مزارع شهری در اوهایو، یک پروژه تحت رهبری جامعه است که از زمین‌های خالی برای ایجاد باغ‌های مولد استفاده می‌کند. در این پروژه جوانان به‌عنوان داوطلب، مربی و حامی درگیر هستند و مباحث سودمندی در زمینه امنیت غذایی، مراقبت از محیط زیست و عدالت اجتماعی می‌آموزند.

یک سازمان غیرانتفاعی در شهر کابل افغانستان از اسکیت‌برد و آموزش برای توانمندسازی جامعه و ایجاد تغییرات اجتماعی استفاده می‌کند. در این سازمان، جوانان هم دانش‌آموز هستند و هم معلم و رهبر تا محیطی امن و حمایت‌کننده برای یادگیری، بازی و رشد برای هم‌نسلان خود مهیا کنند.

امارات متحده عربی

یکی از نمونه‌های بارز پروژه‌های برنامه‌ریزی شهری با محوریت مشارکت جوانان پروژه شهر «الشارقة» در امارات متحده عربی است تحت عنوان «طرح جوانان برای آینده شهری» اجرا شده است. این پروژه از سال ۲۰۱۸ آغاز شده و هدف اصلی آن تقویت نقش جوانان در فرایندهای تصمیم‌گیری شهری و طراحی فضاهای عمومی است. شهرداری الشارقة با حمایت نهادهای محلی و بین‌المللی بودجه‌ای بالغ بر پنج میلیون درهم امارات (معادل ۱.۳ میلیون دلار آمریکا) برای این پروژه اختصاص داد. در این طرح، گروه‌های مختلف جوانان از دانشجویان دانشگاه‌ها گرفته تا فارغ‌التحصیلان و فعالان اجتماعی، به صورت سازماندهی شده در کارگاه‌ها و جلسات متعددی شرکت می‌کنند.

تمرکز اصلی پروژه بر ایجاد فضاهای باز شهری قابل استفاده برای جوانان و خانواده‌ها بود، به‌ویژه در محله‌هایی است که کمتر به نیازهای این گروه توجه شده بود. جوانان مشارکت‌کننده ایده‌های خود را از طریق نقشه‌کشی دیجیتال، مدل‌سازی سه‌بعدی و ارائه‌های چندرسانه‌ای به مسئولان شهری منتقل می‌کنند و تصمیم‌گیرندگان از دیدگاه‌های نسل جوان آگاه می‌شوند و در نتیجه ساختارهای طراحی‌شده، منعکس‌کننده خواسته‌ها و نیازهای واقعی آن‌هاست.

یکی از نتایج قابل توجه این پروژه، بازسازی پارک‌ها و فضاهای عمومی با طرح‌های خلاقانه و مدرن است که افزایش نرخ استفاده و رضایت شهروندان از این فضاها را به دنبال دارد، همچنین ایجاد برنامه‌های آموزشی و فرهنگی در این فضاها که توسط خود جوانان مدیریت می‌شود، موجب شده است ارتباط نزدیک‌تری بین جامعه شهری و نسل جدید شکل بگیرد.

ارزیابی‌ها نشان داده است که مشارکت فعال جوانان در پروژه موجب افزایش حس تعلق آنها به محیط شهری شده و سطح مشارکت مدنی در فعالیت‌های شهری را تا ۳۰ درصد افزایش داده است. مدل این پروژه به‌عنوان الگویی برای سایر شهرهای امارات معرفی شده است.

آرژانتین

شورای رهبری مکان‌سازی در بوینوس‌آیرس، آرژانتین، متشکل از گروهی کوچک اما بسیار فعال از جوانان متخصص و علاقه‌مند به توسعه فضاهای عمومی است. این شورا با هدف ارتقای کیفیت زندگی شهری، به‌طور مستمر در برنامه‌ریزی و اجرای پروژه‌های مکان‌سازی مشارکت دارد و از زمانی که در سال ۲۰۱۹ تشکیل شد تاکنون توانسته است تأثیر قابل‌توجهی بر بهبود فضاهای عمومی شهری بگذارد. نقش جوانان در این شورا فراتر از پیشنهاد ایده‌های نوآورانه است؛ آن‌ها مسئولیت اجرای کمپین‌های اجتماعی، مدیریت رویدادهای محلی و هماهنگی کارگاه‌های آموزشی را نیز برعهده دارند.

فعالیت‌های جوانان در طراحی و اجرای امور شهری موجب شده است مشارکت مردمی در بازسازی و استفاده بهتر از فضاهای شهری تقویت شود و حس تعلق عمومی در محله‌ها افزایش پیدا کند.این شورا توانست با حمایت مستقیم شهرداری بوینوس‌آیرس و کمک‌های مالی از نهادهای غیردولتی، بودجه‌ای بالغ بر ۲۰۰ هزار دلار برای سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ جذب کند که بیشتر آن به توسعه زیرساخت‌های پارک‌ها، پیاده‌روها و خلق فضاهای تجربی شهروندی اختصاص پید. کرد موفقیت این شورا در فراخوانی گسترده جوانان و ایجاد شبکه‌ای پایدار از فعالین شهری، نشان‌دهنده توان بالای نسل جوان در شکل‌دهی به آینده شهرشان است.

لیتوانی

کائوناس در لیتوانی، اولین برنامه مشارکت جوانان در برنامه‌های شهری را در سال ۲۰۲۲ تحت عنوان «چالش کائوناس» ارائه کرد و سمینارهایی برای تشویق جوانان بر مشارکت در پروژه‌ها با هدف رشد شخصیتی و مهارت‌های اجتماعی برگزار کرد. اکنون جوانان این شهر فرصت‌های گوناگونی برای شرکت در پروژه‌های شهری، ارائه ایده‌های نوآورانه، کسب مهارت و تجربه دارند که مطابق با نیازهای خود آن را انتخاب می‌کنند. تمرکز این شهر بر جوانان ۱۵ تا ۱۸ ساله باانگیزه است تا به صورت تیمی کار و محصولی تولید کنند یا خدمتی ارائه دهند که منجر به تغییرات چشمگیر در شهر شود. اگر شرکت‌کنندگان بتوانند ایده‌های خود را به پروژه‌های واقعی تبدیل کنند، می‌توانند به باشگاه فارغ‌التحصیلان بپیوندند.

جمهوری چک

پیلسن در جمهوری چک با رویکردی فعالانه، جنبه کلیدی تمام پروژه‌های جدید خود را بر مبنای مشارکت جوانان قرار داده است و در حال تلاش مستمر برای توانمندسازی جوانان برای رهبری پروژه‌های شهر هوشمند جدید است و با تمرکز ویژه بر توانمندسازی دانش‌آموزان و کارآفرینان جوان، یک قدم رو به جلو برداشته است. در این شهر، کارگاه‌های آموزشی برای جوانان برگزار می‌شود، همچنین برنامه‌ها و زیرساخت‌های حمایتی برای کارآفرینان جوان گسترش یافته است تا جوانان را در پروژه‌های شهری درگیر کند و همزمان فرهنگ خلاقیت و نوآوری را در نسل جوان تقویت کند. این شهر یک خط مشی برای جذب جوانان و حرکت از ایده به استارت‌آپ ارائه کرده است.

مراکش

کازابلانکا در مراکش، یک شهر هوشمند مقرون‌به‌صرفه، اجتماعی و پایدار است که الگوی مشارکت شهروندی را به رسمیت می‌شناسد. این شهر به‌دلیل جمعیت بالای خود، تمرکز زیادی بر مشارکت جوانان و صرفه‌جویی دارد. کازابلانکا، یکی از شهرهای هوشمند هسته اصلی انجمن مهندسان برق و الکترونیک است و یک رویکرد آزمایشی جدید برای درگیر کردن جوانان در پروژه‌ها و حصول اطمینان از برآورده شدن نیازهای شهروندان در پیش گرفته است. از جمله پروژه‌های این رویکرد، یک آزمایش جالب برای رفع نیازهای شهرها و روستاهای حاشیه‌ای و نیمه‌شهری هم‌مرز با کازابلانکا است که هدف آن ارائه خدمات کافی و درنتیجه کاهش نیاز شهروندان به مهاجرت در جستجوی کار و فرصت رشد است.

هوش مصنوعی در خدمت خیابان‌های پاریس