به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، رم نمونهای کمنظیر از پیوند تاریخ، معماری و کارکرد اجتماعی در قالب میدانهای شهری است. برخلاف بسیاری از شهرهای مدرن که میدانها در آنها بهصورت فضاهایی جداافتاده و نمادین طراحی شدهاند، میدانهای رم بخشی از یک شبکه منسجم شهری هستند که از دوران روم باستان تاکنون بهطور پیوسته تکامل یافتهاند.
ریشه این ساختار منظم را باید در «فوروم رومی» جستوجو کرد؛ فضایی که بهعنوان الگوی اولیه میدان شهری، اصولی همچون تقارن، محوریت فضایی و چندکارکردی بودن را بنیان نهاد. این اصول در دورههای رنسانس و باروک نهتنها کنار گذاشته نشدند، بلکه با دقتی بیشتر و نگاهی هنرمندانهتر توسط معمارانی چون میکلآنژ و برنینی توسعه یافتند.
میدانهای شاخص رم هر یک نمونهای از این نظم شهری هستند. میدان ناوونا با حفظ فرم کشیده استادیوم باستانی خود، عناصر معماری و فوارهها را در امتداد محوری دقیق سامان داده است. میدان سنپیترو با ستونبندی منحنی و حسابشده، حرکت جمعیت را هدایت کرده و همزمان نقش مذهبی، سیاسی و اجتماعی ایفا میکند. میدان کامپیدولیو نیز با طراحی هندسی و پرسپکتیو کنترلشده، نمونهای کلاسیک از میدان شهری هدفمند بهشمار میرود که هنوز هم در منابع دانشگاهی شهرسازی تدریس میشود.
کارشناسان شهری تأکید میکنند که ساختارمندی میدانهای رم تنها به نظم کالبدی محدود نمیشود، بلکه تداوم کارکرد اجتماعی یکی از مهمترین ویژگیهای آنهاست. بازارهای محلی، تجمعات مدنی، جشنها و تعاملات روزمره مردم همچنان در همان فضاهایی جریان دارد که قرنها پیش نیز محل رخدادهای اجتماعی بودهاند. این استمرار، میدانها را از تبدیل شدن به فضاهایی صرفاً توریستی یا تزئینی بازداشته است.
در حالی که شهرهایی مانند پاریس، مادرید و وین نیز میدانهای شاخص و برنامهریزیشدهای دارند، تحلیلگران شهری معتقدند هیچیک از نظر تراکم، عمق تاریخی و پیوستگی عملکردی با رم قابل مقایسه نیستند. میدانهای رم نه نقاطی منفرد، بلکه گرههای حیاتی شبکه شهری هستند که نحوه حرکت، تجمع و زندگی در شهر را تعریف میکنند.
با افزایش توجه جهانی به بازآفرینی فضاهای عمومی و شهر انسانمحور، تجربه رم در مدیریت و حفظ میدانهای ساختارمند شهری، امروز بهعنوان الگویی الهامبخش برای شهرهای معاصر جهان مطرح شده است؛ الگویی که نشان میدهد تاریخ و زندگی روزمره میتوانند در یک چارچوب منظم شهری، همزمان و پایدار تداوم یابند.
نظر شما