به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، در تازهترین گزارش منتشرشده از سوی پایگاه داده «نامبئو Numbeo» درباره شاخص جهانی هزینه زندگی در سال ۲۰۲۶، تصویری روشن از وضعیت اقتصادی و سطح معیشت مردم در ۱۵۵ کشور جهان ارائه شده است. بر پایه این شاخص، هزینه زندگی با توجه به قیمت کالاها و خدمات عمومی، از جمله خوراک، اجاره، انرژی، حملونقل و مراقبتهای بهداشتی، نسبت به شهر نیویورک با امتیاز پایه ۱۰۰ سنجیده میشود. به این ترتیب، هرچه شاخص کشوری بالاتر از ۱۰۰ باشد، هزینههای زندگی در آن گرانتر از نیویورک است و اگر پایینتر از آن باشد، مردم در آن کشور با هزینههای کمتری روبهرو هستند.
نتایج نشان میدهند که مناطق جزیرهای کوچک و مراکز مالی جهانی همچنان گرانترین نقاط دنیا برای زندگی هستند. این کشورها بهطور معمول با مساحت محدود، منابع طبیعی اندک و وابستگی شدید به واردات روبهرو هستند؛ علاوهبراین، حضور گسترده سرمایهداران و تمرکز ثروت، نرخ اجاره و هزینه خدمات را در آنها بهطور چشمگیری افزایش داده است.
در صدر فهرست، برمودا با امتیاز ۱۲۳.۵ جای گرفته است و گرانترین کشور جهان در سال ۲۰۲۶ محسوب میشود. پس از آن، جزایر کیمن با امتیاز ۹۷.۹ در رتبه دوم قرار دارد. هر دو از قلمروهای فرادریایی بریتانیا هستند و بهواسطه مالیات پایین، خدمات مالی پرتراکم و تمرکز بر صنعت گردشگری لوکس، از بالاترین هزینههای زندگی برخوردارند. در ردههای بعدی نیز کشورهای سوئیس، جزایر ویرجین آمریکا، سنگاپور، باهاما، ایسلند، جرزی، هنگکنگ و جزایر سلیمان قرار دارند که همه شاخصی بالاتر از ۶۵ دارند و زندگی در آنها بسیار پرهزینه است.
اروپا بهطور کلی در میانه تا بالای جدول قرار گرفته است. سوئیس با امتیاز ۸۴.۳ گرانترین کشور این قاره محسوب میشود و کشورهای اسکاندیناوی همچون نروژ (۵۹.۴)، دانمارک (۵۶.۶) و سوئد (۴۷.۸) نیز هزینههای بالایی دارند. در سمت دیگر، کشورهای اروپای شرقی و بالکان از جمله بلغارستان، رومانی و بوسنی با شاخصهایی زیر ۳۰ از ارزانترین نقاط اروپا هستند. این تفاوت چشمگیر نشاندهنده شکاف درآمدی و ساختاری درون اتحادیه اروپا است؛ جایی که قدرت خرید در غرب و شمال اروپا بسیار بالاتر، ولی هزینهها نیز متناسب با سطح دستمزد افزایش پیدا کردهاند.
در آمریکای شمالی، ایالات متحده آمریکا با شاخص ۵۶.۳ در رتبه نوزدهم جهان قرار دارد. اگرچه ایالات متحده یکی از گرانترین کشورهای دنیا نیست، اما تفاوتهای چشمگیری میان شهرهای بزرگ و مناطق کوچکتر آن وجود دارد. کانادا با امتیاز ۴۸.۹ تاحدی ارزانتر محسوب میشود، هرچند روند افزایش بهای مسکن و مواد خوراکی در این کشور همچنان ادامه دارد. در اقیانوسیه، استرالیا (۵۲.۷) و نیوزیلند (۴۵) در گروه کشورهای بهنسبت گران قرار دارند، زیرا از نظر جغرافیایی دور از مراکز تولید و توزیع جهانیاند و بخش عمدهای از کالاها را وارد میکنند.
آسیا یکی از متنوعترین مناطق از نظر هزینه زندگی است. در صدر فهرست آسیایی، سنگاپور با شاخص ۸۱.۲ نهتنها گرانترین کشور این قاره که پنجمین کشور گران کل جهان است. پس از آن هنگکنگ (۶۹.۸)، کرهجنوبی (۴۱.۳) و ژاپن (۳۲.۸) قرار دارند. شهرهایی همچون سئول و توکیو بهدلیل تراکم جمعیتی، فشار مسکن و هزینه حملونقل عمومی بالا زندگی پرخرجی دارند. در مقابل، کشورهای جنوب و جنوبشرقی آسیا همچون تایلند (۲۷.۲)، مالزی (۲۲.۹)، اندونزی (۱۸.۵) و ویتنام (۱۹.۱)، از ارزانترین مقاصد برای زندگی یا سفر بهشمار میروند. هند و پاکستان، هر دو با شاخص ۱۲.۴، در انتهای جدول قرار دارند و زندگی در آنها از نظر عددی حدود ۱۰ برابر ارزانتر از نیویورک است. با این حال سطح پایین هزینهها در این کشورها با درآمد سرانه پایین، زیرساختهای ضعیف و تورم داخلی همراه است.
در خاورمیانه، شکاف میان کشورها چشمگیر است. کشورهای نفتخیزی همچون امارات (۴۸.۲)، قطر (۴۵.۸) و کویت (۳۳.۳) بهرغم ثروت فراوان، هزینه زندگی بهنسبت میانهای دارند. در مقابل، ایران با شاخص ۱۶.۲ و سوریه با ۱۶.۱ در رده ارزانترینها قرار دارند. آمریکای لاتین و دریای کارائیب ترکیبی از گرانی و ارزانی را نشان میدهند. مناطقی همچون باهاما (۷۷.۱)، گرنادا (۴۹.۴) و پاناما (۳۵.۶) بهدلیل جذب گردشگران بینالمللی و وابستگی به واردات کالا، هزینههای بالایی دارند، اما کشورهایی همچون مکزیک (۳۱.۵)، برزیل (۲۰.۵)، پرو (۲۳.۶) و ونزوئلا (۲۴) ارزانترند، هرچند تورم و نوسانات ارزی در بعضی از این کشورها موجب شده مردم واقعی تفاوت چندانی از نظر رفاه احساس نکنند.
در قاره آفریقا، پایینترین شاخصهای جهانی مشاهده میشود. هزینه زندگی در کشورهایی ازجمله تانزانیا (۱۸.۸)، الجزایر (۱۷.۱)، ماداگاسکار (۱۵.۸) و مصر (۱۳.۸) بسیار پایین است. این وضعیت در ظاهر نشانگر زندگی ارزان، اما در واقع بازتابی از عواملی همچون درآمد اندک، سطح پایین مصرف و سوبسیدهای دولتی است. در قاره سیاه، ارزانی کالاها اغلب بهدلیل کمبود تقاضا و رکود اقتصادی است نه رفاه مالی. کشورهایی همچون آفریقای جنوبی (۲۶.۴) و نامیبیا (۲۶.۴) وضعیت بهنسبت متعادلی دارند و با اقتصادهای متنوعتر، فاصله کمتری با میانگین جهانی پیدا کردهاند.
بر اساس دادههای نامبئو، میانه جهانی شاخص هزینه زندگی در سال ۲۰۲۶ عدد ۳۰.۸ است. به عبارت دیگر، بیش از نیمی از کشورهای جهان هزینههایی حدود ۷۰ درصد کمتر از نیویورک دارند. این تفاوت نشان میدهد که با وجود کاهش نسبی تورم جهانی نسبت به سالهای ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳، شکاف هزینههای زندگی میان کشورهای ثروتمند و فقیر هنوز بسیار گسترده است.
در حالت کلی سال ۲۰۲۶ تداوم روندی را بهنمایش میگذارد که طی دهه گذشته شکل گرفته و در آن تورم جهانی تا حدودی مهار شده، اما هزینه واقعی زندگی بهویژه در بخشهایی همچون مسکن و مواد غذایی هنوز بالا باقی مانده است. به نظر میرسد جزایر کوچک و مراکز مالی جهانی همچون برمودا و سوئیس همچنان پرهزینهترین و کشورهای جنوب و شرق آسیا و آفریقا مقرونبهصرفهترین نقاط دنیا برای زندگی هستند، با این حال در هیچکدام از این مناطق، فشار اقتصادی از دوش شهروندان بهطور کامل برداشته نشده است.
نظر شما