به گزارش خبرگزاری ایمنا، صفحه تلفن همراه روشن است و نور سرد نمایشگر در تاریکی اتاق دیده میشود. انگشت روی صفحه حرکت میکند؛ تصویری از یک سفر، چند ثانیه بعد چهرهای خندان، سپس خبری نگرانکننده و در ادامه توصیهای درباره اضطراب و سلامت روان.
تصاویر یکی پس از دیگری ظاهر میشوند و پیش از آنکه فرصت مکث روی یکی از آنها باشد، تصویر بعدی جای آن را میگیرد. این چرخه برای بسیاری از جوانان به بخشی عادی از ساعات روز تبدیل شده است؛ حضوری مداوم در فضایی که همزمان میتواند آرامشبخش، آموزنده، سرگرمکننده و گاه اضطرابآور باشد.
در دنیایی که فاصله میان یک تجربه شخصی و انتشار عمومی آن تنها به چند لمس روی صفحه محدود شده است، شبکههای اجتماعی بیش از یک ابزار ارتباطی عمل میکنند. آنها بخشی از محیطی شدهاند که افراد در آن خود را معرفی میکنند، دیگران را میبینند، درباره زندگی قضاوت میکنند و گاه پاسخ پرسشهای شخصی خود را جستوجو میکنند. در میان انبوه تصاویر، پیامها و اطلاعات، سلامت روان نیز جایگاه ویژهای پیدا کرده است؛ موضوعی که اکنون بیش از گذشته در معرض دید عموم قرار دارد و به بخشی از گفتوگوی اجتماعی نسل جدید تبدیل شده است.
در سالهای اخیر، سلامت روان به یکی از مسائل مهم زندگی اجتماعی تبدیل شده است؛ موضوعی که دیگر نمیتوان آن را فقط در چارچوب مسائل فردی و شخصی بررسی کرد. تغییر سبک زندگی، گسترش ارتباطات دیجیتال و افزایش حضور افراد در فضای مجازی، مرز میان زندگی واقعی و جهان آنلاین را تا حد زیادی کمرنگ کرده است. در چنین شرایطی، نحوه روبهرو شدن افراد با احساسات، روابط، فشارهای روزمره و حتی تصویری که از خود دارند، بیش از گذشته تحت تأثیر محیط رسانهای قرار گرفته است.
نسل جوان بیش از سایر گروههای سنی در معرض این تغییرات قرار دارد، چراکه بخش قابل توجهی از ارتباطات، دریافت اطلاعات، سرگرمی و تعاملات اجتماعی این نسل از طریق پلتفرمهای دیجیتال صورت میگیرد. فضای مجازی برای بسیاری از جوانان تنها یک ابزار ارتباطی نیست، بلکه بخشی از محیط زندگی و شکلدهنده بخشی از تجربه روزمره آنان است و از همینرو، بررسی آثار این فضا بر کیفیت زندگی و بهزیستی روانی به مسئلهای فراتر از نحوه استفاده از یک فناوری ارتباطی تبدیل شده است.
در همین حال، حضور گسترده موضوعات مرتبط با سلامت روان در فضای عمومی، نشانهای از تغییر نگاه جامعه به این حوزه است. مفاهیمی که زمانی بیشتر در محیطهای تخصصی مطرح میشدند، اکنون وارد گفتوگوهای روزمره شدهاند و افراد بیشتری درباره وضعیت روانی، کیفیت روابط و فشارهای زندگی خود صحبت میکنند. این تحول میتواند نشانه افزایش حساسیت اجتماعی نسبت به سلامت روان باشد، اما همزمان پرسشهایی درباره کیفیت اطلاعات، الگوهای رفتاری و پیامدهای زندگی در فضای دیجیتال ایجاد میکند.
از این منظر، رابطه میان شبکههای اجتماعی و سلامت روان رابطهای یکسویه و ساده نیست و این فضا میتواند هم زمینهساز دسترسی بیشتر به اطلاعات و شکلگیری ارتباطات اجتماعی باشد و هم فرد را در معرض فشارهای تازهای قرار دهد، بنابراین شناخت ابعاد مختلف این رابطه، نیازمند نگاهی فراتر از دوگانه فرصت یا تهدید است؛ نگاهی که بتواند جایگاه فضای مجازی را در شکلگیری نگرشها، رفتارها و کیفیت زندگی نسل جدید با دقت بیشتری بررسی کند.
میان آگاهی و اضطراب؛ شبکههای اجتماعی با ذهن ما چه میکند؟
فاطمه خدادادی، روانشناس بالینی با بیان اینکه سلامت روان در سالهای اخیر از موضوعی کمتر مطرحشده در فضای عمومی، به یکی از مسائل مهم اجتماعی تبدیل شده است، به خبرنگار ایمنا میگوید: گسترش شبکههای اجتماعی و افزایش حضور نسل جوان در این فضا، زمینهای تازه برای طرح و گفتوگو درباره مسائل روانی فراهم کرده است. بسیاری از موضوعاتی که پیش از این به دلیل نگرانی از قضاوت اجتماعی یا برچسبهای فرهنگی کمتر درباره آنها صحبت میشد، اکنون در شبکههای اجتماعی بحث میشود. این تغییر رویکرد میتواند نشانهای از تحول نگرش نسل جدید نسبت به سلامت روان و اهمیت آن در کیفیت زندگی باشد.
وی با بیان اینکه یکی از مهمترین کارکردهای شبکههای اجتماعی در این زمینه، افزایش دسترسی عمومی به اطلاعات مرتبط با سلامت روان است، میافزاید: انتشار مطالب آموزشی، گفتوگو با متخصصان و معرفی مفاهیمی همچون اضطراب، افسردگی، فرسودگی روانی و مهارتهای مقابله با فشارهای روزمره، موجب شده است بخشی از جامعه با این موضوعات آشنایی بیشتری پیدا کند. دسترسی سریع و گسترده به چنین محتواهایی بهویژه برای جوانانی که ممکن است به خدمات تخصصی دسترسی محدودی داشته باشند، میتواند نقش مهمی در افزایش آگاهی اولیه و شناخت نشانههای مشکلات روانی ایفا کند.
روانشناس بالینی با بیان اینکه از سوی دیگر، شبکههای اجتماعی در کاهش انگ اجتماعی مرتبط با اختلالات و مشکلات روانی نیز تأثیرگذار بوده است، تصریح میکند: انتشار تجربههای شخصی کاربران و افراد شناختهشده درباره مراجعه به روانشناس، روبهرو شدن با اضطراب یا عبور از دورههای دشوار روانی موجب شده است طرح این مسائل در جامعه عادیتر شود. در چنین شرایطی، مراجعه به متخصص سلامت روان بیش از گذشته بهعنوان اقدامی برای حفظ و ارتقای سلامت تلقی میشود و نه نشانهای از ضعف فردی که این تغییر نگرش میتواند زمینه را برای افزایش تقاضا جهت دریافت خدمات مشاورهای و درمانی فراهم کند.
توسعه محتوای مرتبط با سلامت روان در فضای مجازی، ضرورت توجه به اعتبار و کیفیت اطلاعات را افزایش داده است
خدادادی ادامه میدهد: توسعه محتوای مرتبط با سلامت روان در فضای مجازی، ضرورت توجه به اعتبار و کیفیت اطلاعات را نیز افزایش داده است. همه مطالب منتشرشده در شبکههای اجتماعی از پشتوانه علمی برخوردار نیستند و بعضی توصیههای غیرتخصصی ممکن است موجب تشخیصهای نادرست یا تصمیمگیریهای نامناسب شود، از اینرو افزایش سواد سلامت روان در کنار توسعه محتوای آموزشی ضروری است. کاربران باید بتوانند میان محتوای علمی، تجربه شخصی و توصیههای بیاعتبار تمایز قائل شوند و در موارد جدی، بهجای اتکا به فضای مجازی، از خدمات متخصصان استفاده کنند.
وی با بیان اینکه اهمیت شبکههای اجتماعی در حوزه سلامت روان تنها به افزایش آگاهی فردی محدود نمیشود، میگوید: طرح گسترده این موضوعات میتواند توجه خانوادهها، مدارس، دانشگاهها و محیطهای کاری را نیز به ضرورت حمایت از سلامت روان جلب کند. هنگامی که مسائل مرتبط با اضطراب، تنهایی، فشار تحصیلی، فرسودگی شغلی و مشکلات ارتباطی به شکل گسترده در فضای عمومی مطرح میشوند، سلامت روان از یک مسئله فردی فاصله گرفته و به موضوعی اجتماعی تبدیل میشود که نیازمند سیاستگذاری، آموزش و حمایت عمومی است.
روانشناس بالینی اضافه میکند: شبکههای اجتماعی را میتوان یکی از ابزارهای مؤثر در تغییر نگرش نسبت به سلامت روان دانست؛ ابزاری که در صورت استفاده صحیح میتواند به افزایش آگاهی، کاهش انگ اجتماعی و تشویق افراد به دریافت کمک تخصصی منجر شود، البته بهرهگیری از این ظرفیت مستلزم تولید محتوای علمی، تقویت سواد رسانهای و پرهیز از سادهسازی مسائل پیچیده روانشناختی است. شبکههای اجتماعی زمانی میتوانند در ارتقای بهزیستی فردی و اجتماعی نقش مؤثری داشته باشند که به جای جایگزین شدن با خدمات تخصصی، به عنوان مکملی برای آموزش، آگاهیرسانی و آسان شدن دسترسی افراد به منابع معتبر استفاده شوند.
آنلاین و در جستوجوی آرامش
زهرا صالحی، روانشناس و مشاور خانواده با بیان اینکه گسترش شبکههای اجتماعی، شیوه ارتباط، دریافت اطلاعات و حتی ارزیابی افراد از زندگی خود و دیگران را تغییر داده است، به خبرنگار ایمنا میگوید: نسل جدید بخش قابل توجهی از ارتباطات اجتماعی خود را در فضایی تجربه میکند که در آن، تصویر زندگی افراد مستمر در معرض مشاهده و مقایسه قرار دارد. اگرچه شبکههای اجتماعی امکان دسترسی گسترده به اطلاعات و برقراری ارتباط را فراهم کرده، اما افزایش حضور در این فضا همزمان با نگرانیهایی درباره تأثیر آن بر سلامت روان بهویژه افزایش اضطراب، احساس ناکافی بودن و نارضایتی از زندگی همراه شده است.
وی با بیان اینکه یکی از مهمترین عوامل مرتبط با این مسئله، مقایسه اجتماعی در فضای مجازی است، میافزاید: کاربران بیشتر بخشهایی از زندگی خود را به نمایش میگذارند که مطلوبتر، موفقتر یا جذابتر به نظر میرسد و در نتیجه، فرد ممکن است زندگی واقعی و روزمره خود را با تصویری گزینششده از زندگی دیگران مقایسه کند. تداوم این مقایسه میتواند احساس ناکافی بودن و نارضایتی از شرایط فردی را افزایش دهد. فشار برای دستیابی به استانداردهای ظاهری، تحصیلی، شغلی و اجتماعی که در شبکههای اجتماعی بازنمایی میشوند بهویژه در میان جوانان، میتواند زمینهساز افزایش فشار روانی باشد.
روانشناس و مشاور خانواده با بیان اینکه عامل دیگر، وابستگی به بازخوردهای اجتماعی در فضای مجازی است و تعداد دنبالکنندگان، میزان بازدید، پسندیدن مطالب و دریافت نظرات مثبت یا منفی میتواند برای برخی کاربران به معیاری برای ارزیابی میزان مقبولیت اجتماعی تبدیل شود، تصریح میکند: در چنین شرایطی، کاهش تعامل یا دریافت واکنش منفی ممکن است بر احساس ارزشمندی فرد اثر بگذارد. تداوم نیاز به تأیید اجتماعی همچنین میتواند فرد را به حضور مداوم در شبکههای اجتماعی و بررسی پیوسته واکنش دیگران وابسته کند؛ وضعیتی که احتمال شکلگیری اضطراب و کاهش تمرکز را افزایش میدهد.
وقتی فرصت فاصله گرفتن ذهن از محرکهای اضطرابآور کاهش مییابد
صالحی با بیان اینکه رویارویی مستمر با حجم گستردهای از اطلاعات نیز یکی دیگر از چالشهای سلامت روان در فضای مجازی است، ادامه میدهد: کاربران روزانه با اخبار، تصاویر، هشدارها و محتوای مختلفی روبهرو میشوند که بخشی از آنها ممکن است ماهیتی نگرانکننده یا تنشزا داشته باشد. الگوریتمهای شبکههای اجتماعی نیز با نمایش محتوای متناسب با علایق و رفتار گذشته کاربر، میتوانند فرد را در معرض تکرار بعضی موضوعات قرار دهند و استمرار چنین شرایطی ممکن است فرصت فاصله گرفتن ذهن از محرکهای اضطرابآور را کاهش دهد و احساس نگرانی دائمی ایجاد کند.
وی با اشاره به اینکه استفاده گسترده از شبکههای اجتماعی میتواند بر بعضی رفتارهای مرتبط با سلامت روان نیز اثرگذار باشد، میگوید: استفاده طولانیمدت از تلفن همراه و حضور مداوم در فضای مجازی ممکن است زمان خواب، فعالیت بدنی و ارتباطات حضوری را کاهش دهد، همچنین جایگزین شدن ارتباطات مجازی با بخشی از تعاملات واقعی میتواند در برخی افراد احساس انزوا و تنهایی را تشدید کند و به همین دلیل، بررسی رابطه میان شبکههای اجتماعی و سلامت روان تنها با توجه به محتوای منتشرشده امکانپذیر نیست و باید مدت زمان استفاده، الگوی مصرف و شرایط فردی کاربران نیز مورد توجه قرار گیرد.
روانشناس و مشاور خانواده با بیان اینکه نمیتوان شبکههای اجتماعی را بهطور مطلق عامل آسیب یا عامل ارتقای سلامت روان دانست، اضافه میکند: تأثیر این رسانهها به نحوه استفاده، نوع محتوا، میزان حضور فرد در فضای مجازی و ویژگیهای شخصیتی و اجتماعی او وابسته است، با این حال، افزایش آگاهی درباره پیامدهای احتمالی استفاده افراطی از شبکههای اجتماعی میتواند به کاربران کمک کند تا رابطه متعادلتری با این فضا برقرار کنند و در شرایطی که سلامت روان به یکی از دغدغههای اصلی نسل جدید تبدیل شده است، مدیریت مصرف رسانهای، تقویت سواد دیجیتال و حفظ ارتباطات واقعی میتواند بخشی از مسیر پیشگیری از فشارهای روانی ناشی از حضور مداوم در فضای مجازی باشد.
سلامت روان در دنیای امروز دیگر موضوعی محدود به مطبهای تخصصی، مراکز درمانی یا گفتوگوهای خانوادگی نیست. این مسئله در متن زندگی اجتماعی جریان دارد و فناوریهای ارتباطی نیز به بخشی از این واقعیت تبدیل شده است و نحوه حضور افراد در فضای دیجیتال، نوع ارتباطات و میزان مواجهه آنان با محتوای رسانهای میتواند بر تجربه روزمره و برداشت آنان از خود و محیط پیرامون اثر بگذارد.
در این میان، نسل جدید در موقعیتی متفاوت از نسلهای پیشین قرار دارد. این نسل از سالهای نخست زندگی با فناوریهای دیجیتال و شبکههای اجتماعی روبهرو بوده و بخش قابل توجهی از تجربه اجتماعی خود را در محیطی شکل داده است که مرزهای آن با زندگی واقعی بهسادگی قابل تفکیک نیست، از این رو توجه به سلامت روان این گروه سنی بدون توجه به محیط رسانهای پیرامون آن، تصویری کامل از واقعیت ارائه نخواهد کرد.
آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، حرکت از مصرف منفعلانه فضای مجازی به سمت استفاده آگاهانه و مسئولانه از آن است. خانواده، نظام آموزشی، رسانهها و نهادهای اجتماعی هر یک میتوانند در افزایش سواد رسانهای و سلامت روان نقش داشته باشند. آموزش نحوه رویارویی با اطلاعات، مدیریت زمان حضور در فضای مجازی و تقویت ارتباطات انسانی میتواند به افراد کمک کند تا از ظرفیتهای فناوری بهره بگیرند، بدون اینکه تمام ابعاد زندگی خود را به منطق فضای آنلاین وابسته کنند.
سلامت روان در عصر دیجیتال نیازمند نوعی تعادل است؛ تعادلی میان حضور و فاصله گرفتن، ارتباط مجازی و تعامل واقعی، دریافت اطلاعات و توانایی پالایش آن. شبکههای اجتماعی بخشی جداییناپذیر از زندگی معاصر شده است و مسئله اصلی دیگر حذف آنها نیست، بلکه چگونگی زیستن در کنار آنهاست. آینده سلامت روان نسل جدید تا حدی به این وابسته خواهد بود که جامعه چگونه بتواند میان فرصتهای فناوری و الزامات زندگی سالم انسانی توازن برقرار کند.
نظر شما