به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، جدیدترین خبرهای جهان را در این بسته خبری بخوانید.
فقیرترین شهرهای جهان کدامند؟
فقر شهری فقط به درآمد پایین محدود نمیشود، بلکه کمبود مسکن مناسب، دسترسینداشتن به آب آشامیدنی سالم، نبود شبکه فاضلاب، بیکاری، ناامنی غذایی و ضعف خدمات درمانی و آموزشی نیز بخشی از آن است. بر اساس گزارش شاخص فقر ۲۰۲۶ برنامه توسعه سازمان ملل، حدود ۱.۲ میلیارد نفر در ۱۰۸ کشور با فقر چندبعدی شدید روبهرو هستند؛ وضعیتی که محرومیت همزمان در زمینههایی همچون سلامت، آموزش و استانداردهای زندگی را در بر میگیرد. البته هیچ رتبهبندی جهانی و واحدی برای معرفی «فقیرترین شهرهای جهان» وجود ندارد، زیرا دادههای شهرها از نظر سال، روش سنجش و محدوده جغرافیایی یکسان نیستند، بااینحال، بررسی شهرهایی در آفریقا، آسیا و اروپا تصویری روشن از شکلهای گوناگون فقر و نابرابری شهری را ارائه میدهد.
بروکسل؛ فقر پنهان در پایتخت اروپا
در نگاه نخست، بروکسل با ساختمانهای اداری، مراکز مالی و امکانات شهری پیشرفته، فاصله زیادی با تصور عمومی از شهرهای فقیر دارد، اما آمارها از وجود نابرابری جدی در این شهر حکایت میکنند. طبق دادههای سال ۲۰۲۵ یورواستات که در اکتبر ۲۰۲۶ منتشر شد، ۳۳.۶ درصد ساکنان منطقه پایتخت بروکسل در معرض فقر یا محرومیت اجتماعی قرار داشتند. این شاخص فقط درآمد را نمیسنجد، بلکه محرومیت مادی و اجتماعی شدید و زندگی در خانوارهایی با شدت اشتغال بسیار پایین را نیز در نظر میگیرد. هزینه بالای مسکن، نابرابری درآمدی و محرومیت در بعضی محلهها، از عواملی هستند که شرایط زندگی گروههای کمدرآمد بروکسل را دشوار میکنند، البته این آمار به منطقه اداری پایتختی بروکسل مربوط است و نباید آن را بهعنوان نرخ فقر در همه محلههای شهر در نظر گرفت. اهمیت این نمونه در آن است که فقر شهری حتی در کشورهای ثروتمند اروپایی نیز وجود دارد و ممکن است در کنار زیرساختهای پیشرفته و فرصتهای اقتصادی گسترده، گروههایی از جمعیت، از دسترسی برابر به مسکن و رفاه محروم بمانند.

برمن؛ محرومیت نابرابری اقتصاد اروپا
برمن نیز نمونهای از نابرابری اقتصادی در شهرهای اروپایی است. بر اساس دادههای یورواستات برای سال ۲۰۲۵، حدود ۳۵.۴ درصد جمعیت منطقه برمن در معرض فقر یا محرومیت اجتماعی قرار داشتهاند؛ رقمی که این منطقه را در میان مناطق اتحادیه اروپا با نرخ بالای محرومیت قرار میدهد. این آمار در مقایسه با میانگین ۲۰.۹ درصدی اتحادیه اروپا، اختلاف قابلتوجهی را نشان میدهد. وجود چنین آماری در آلمان نشان میدهد که قدرت اقتصادی یک کشور بهمعنای توزیع برابر رفاه در همه شهرهای آن نیست. در مناطق شهری، بیکاری یا اشتغال ناپایدار، درآمد پایین و دشواری تامین هزینههای زندگی میتوانند خانوارها را در معرض فقر قرار دهند، البته دادههای منتشرشده برای برمن مربوط به منطقه آماری آن است و نمیتوان همه ساکنان شهر را فقیر دانست، بلکه این رقم نشاندهنده سهم قابلتوجهی از جمعیت است که با خطر فقر یا محرومیت اجتماعی روبهرو هستند.

داکا، بنگلادش؛ فقر در سایه رشد سریع شهری
داکا یکی از نمونههای برجسته فقر در شهرهای پرجمعیت آسیا است؛ شهری که فرصتهای شغلی و اقتصادی آن، جمعیت زیادی را از مناطق مختلف بنگلادش بهسوی خود جذب کرده است، اما توسعه مسکن و زیرساختها، همپای رشد جمعیت پیش نرفته است. بر اساس سرشماری سال ۲۰۲۲، از مجموع ۱.۸ میلیون نفر ساکن سکونتگاههای فقیرنشین بنگلادش، حدود ۸۸۴ هزار نفر در داکا زندگی میکردند؛ رقمی نزدیک به پنج برابر میانگین تراکم جمعیت کل شهر. در این شهر بسیاری از خانوادهها در اتاقهایی کوچک و پرتراکم زندگی میکنند و هزینه اجاره نیز فشار زیادی بر درآمد محدود آنها وارد میکند. گزارش «پایش فقر بنگلادش ۲۰۲۵» که در نوامبر ۲۰۲۶ منتشر شد، نشان میدهد شدت فقر چندبعدی در سکونتگاههای کوچک داکا بیشتر از محلههای فقیرنشین بزرگ است. شاخص فقر چندبعدی در سکونتگاههای کوچک ۰.۶۱، در محلههای متوسط ۰.۵۴ و در سکونتگاههای بزرگ ۰.۳۸ گزارش شده است. شرایط نامناسب مسکن، کیفیت پایین محیط زندگی و دسترسی محدود به خدمات درمانی، از عوامل اصلی این محرومیت هستند. این یافته نشان میدهد که اندازه محله بهتنهایی تعیینکننده وضعیت زندگی نیست و گاهی سکونتگاههای کوچکتر با محرومیتهای عمیقتری روبهرو هستند.

نایروبی؛ زندگی دشوار در محلههای غیررسمی
در نایروبی، فاصله میان محلههای برخوردار و سکونتگاههای غیررسمی، بسیار چشمگیر است. بر اساس پژوهش منتشرشده در سال ۲۰۲۶، حدود ۶۰ تا ۷۰ درصد جمعیت شهر در سکونتگاههای غیررسمی زندگی میکنند؛ محلههایی با جمعیت زیاد، مسیرهای باریک و زیرساختهای محدود که کمتر از ۱۰ درصد زمین مسکونی شهر را در اختیار دارند. در چنین شرایطی، دسترسی به مسکن ایمن، آب سالم و خدمات شهری برای بسیاری از خانوادهها به چالشی روزمره، تبدیل شده است. فقر در این محلهها تنها به کمبود درآمد محدود نمیشود و خطرهای محیطی نیز زندگی ساکنان را دشوارتر میکنند. گزارش مؤسسه پژوهشی APHRC در سپتامبر ۲۰۲۶ نشان میدهد که بسیاری از ساکنان همچنان از سرویسهای بهداشتی مشترک و چاههای سنتی استفاده میکنند، بهطوریکه بعضی از این تاسیسات فاضلاب را مستقیم وارد محیط میکنند و خطر بیماریهای گوارشی را بهویژه برای کودکان افزایش میدهند. همچنین گزارش مؤسسه منابع جهانی (WRI) در ژوئیه ۲۰۲۶ تاکید میکند که سیلابهای شهری، ضعف سیستم زهکشی و ساختوساز در مناطق پرخطر، آسیبپذیری محلههای محروم نایروبی را تشدید کردهاند.

لاگوس؛ فقر در کنار ثروت و برجهای بلند
لاگوس از مهمترین مراکز اقتصادی غرب آفریقا است، با این حال، رشد اقتصادی این شهر بهمعنای برخورداری برابر ساکنان از امکانات و فرصتها نبوده است. در کنار مناطق تجاری و ساختمانهای مدرن، محلههایی وجود دارند که ساکنان آنها با مسکن غیررسمی، دسترسی محدود به خدمات عمومی و درآمدهای ناپایدار، روبهرو هستند. یکی از نمونههای شناختهشده این شهر، ماکوکو است؛ سکونتگاهی که بخشهایی از آن روی آب و خانههایی بر پایههای چوبی ساخته شدهاند. گزارش ۲۰۲۶ سازمان اسکان بشر ملل متحد، ماکوکو را نمونهای از سکونتگاههای غیررسمی میداند که باوجود محدودیتهای زیرساختی، ساکنان آن برای سازگاری با شرایط محیطی، راهکارهای محلی ایجاد کردهاند. یکی از مشکلات جدی ساکنان محلههای فقیرنشین لاگوس، ناامنی مالکیت و خطر تخریب خانهها است. بر اساس گزارش شهرهای جهان ۲۰۲۶ سازمان اسکان بشر، در فاصله سالهای ۲۰۰۳ تا ۲۰۲۳ حدود ۶۴ میلیون نفر در جهان بر اثر جابهجایی اجباری از سکونتگاههای غیررسمی آواره شدهاند؛ رقمی که از تحلیل ۹۴ شهر در آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین بهدستآمده است. این گزارش تخمین میزند که هر سال بیش از دو میلیون نفر در جهان از چنین سکونتگاههایی اخراج میشوند. برای خانوادههای کمدرآمد لاگوس، تخریب خانه میتواند بهمعنای ازدستدادن محل زندگی، شبکههای حمایتی محلی و حتی دسترسی به فرصتهای شغلی باشد.

بدترین کشورهای جهان برای مهاجرت در سال ۲۰۲۶
مهاجرت به کشور جدید بهطور معمول با امید به امنیت، فرصتهای شغلی، درآمد بهتر و کیفیت زندگی بالاتر انجام میشود، اما همه کشورها شرایط مناسبی برای شروع یک زندگی تازه ندارند.
جنگ و ناامنی، بحران اقتصادی، محدودیتهای سیاسی و اجتماعی، ضعف خدمات درمانی و آموزشی و دشواری دسترسی به مسکن میتوانند زندگی مهاجران را با چالشهای جدی روبهرو کنند. بر اساس گزارش شاخص جهانی ۲۰۲۶ مؤسسه اقتصاد و صلح، در عصر جدید، سطح آرامش و امنیت در بسیاری از کشورهای جهان کاهش یافته است، بهطوریکه ۹۹ کشور در مقایسه با سال قبل، وضعیت نامساعدتری داشتهاند و تعداد درگیریهای فعال میان کشورها به بالاترین میزان از زمان جنگ جهانی دوم رسیده است. این شرایط نشان میدهد که انتخاب مقصد مهاجرت، بیش از گذشته به بررسی دقیق امنیت، ثبات اقتصادی و کیفیت زندگی نیاز دارد.
البته عنوان «بدترین کشورها برای مهاجرت» یک رتبهبندی رسمی و قطعی نیست، زیرا شرایط مهاجرت برای افراد مختلف، با توجه به وضعیت مالی، مهارت شغلی و نوع اقامت، متفاوت است، با این حال، بررسی شاخصهای امنیت، وضعیت اقتصادی، حقوق شهروندی و گزارشهای بشردوستانه در سال ۲۰۲۶ نشان میدهد که بعضی کشورها بهدلیل بحرانهای عمیق، برای مهاجرانی که به دنبال ثبات و آیندهای قابل پیشبینی هستند، مقصدهای پرخطری محسوب میشوند. در ادامه به معرفی بدترین کشورهای جهان برای مهاجرت در سال ۲۰۲۶ و شرایط این کشورها میپردازیم.

سودان؛ بحران انسانی و فروپاشی فرصتهای اقتصادی
سودان یکی از دشوارترین شرایط را برای زندگی و مهاجرت در سال ۲۰۲۶ دارد. درگیریهای نظامی، ناامنی گسترده و تخریب زیرساختها، بخش بزرگی از جمعیت این کشور را با بحران انسانی روبهرو کرده است. طبق برنامه نیازهای بشردوستانه سازمان ملل، حدود ۳۳.۷ میلیون نفر در سال ،۲۰۲۶ به کمکهای انسانی نیاز دارند که رقمی معادل حدود ۶۵ درصد جمعیت کشور می شود. همچنین میلیونها نفر خانههای خود را بر اثر درگیریها ترک کردهاند و بسیاری از مناطق با کمبود غذا، خدمات درمانی و زیرساختهای ضروری، روبهرو هستند. در چنین شرایطی، حتی تامین نیازهای اولیه زندگی نیز برای بخش بزرگی از جمعیت، دشوار شده است.
وضعیت اقتصادی نیز چشمانداز مهاجرت به سودان را نامناسبتر کرده است. بر اساس گزارشهای اقتصادی سال ۲۰۲۶، این کشور با تورم بسیار بالا، بیکاری گسترده و کاهش قدرت خرید خانوارها مواجه است. چنین شرایطی به معنای دشواری یافتن شغل، فراهمکردن هزینههای روزمره و دسترسی به خدمات عمومی است. حتی در مناطقی که شدت درگیریها کاهش یافته است، بازگشت آوارگان، فشار زیادی بر امکانات شهری و زیرساختهای آسیبدیده، وارد کرده است، بنابراین سودان برای افرادی که به دنبال امنیت شغلی، مسکن پایدار و زندگی باثبات هستند، مقصدی بسیار پرریسک بهشمار میرود.

افغانستان؛ محدودیتهای اجتماعی و بازار کار ضعیف
افغانستان در سال ۲۰۲۶ همچنان با مجموعهای از بحرانهای اقتصادی، اجتماعی و انسانی روبهرو
ست. بر اساس گزارش برنامه توسعه سازمان ملل در ماه مه ۲۰۲۶، حدود ۲۸ میلیون نفر از جمعیت افغانستان در سال ۲۰۲۵ قادر به تامین نیازهای اساسی خود نبودهاند. بازگشت گسترده مهاجران از کشورهای همسایه، کاهش کمکهای بینالمللی و محدودیتهای اجتماعی نیز فشار بیشتری بر اقتصاد و خدمات عمومی این کشور وارد کرده است. در شهرهای بزرگ، افزایش جمعیت نیازمند خدمات، کمبود فرصتهای شغلی و دشواری دسترسی به مسکن مناسب، از مشکلات مهمی هستند که زندگی خانوادهها را تحت تاثیر قرار میدهند.
محدودیتهای اعمالشده بر زنان و دختران، یکی از مهمترین عواملی است که بر آینده زندگی و کار در افغانستان اثر میگذارد. محدودیت دسترسی زنان به آموزش، اشتغال و مشارکت اجتماعی، ظرفیت اقتصادی و اجتماعی کشور را تضعیف کرده است، از سوی دیگر، فقر گسترده و ضعف خدمات درمانی و آموزشی، شرایط زندگی را برای بسیاری از خانوادهها دشوار میکند. به همین دلیل، افغانستان برای افرادی که به دنبال فرصتهای شغلی متنوع، آزادیهای اجتماعی، آموزش باکیفیت و دسترسی پایدار به خدمات عمومی هستند، با موانع جدی همراه است.

میانمار؛ بحران سیاسی و ناامنی گسترده
میانمار از دیگر کشورهایی است که در سال ۲۰۲۶ شرایط نامساعدی برای مهاجرت و اقامت بلندمدت دارد. درگیریهای داخلی، بیثباتی سیاسی و پیامدهای زلزله سال ۲۰۲۵، فشار زیادی بر اقتصاد و زیرساختهای این کشور وارد کردهاند. بر اساس برنامه نیازهای بشردوستانه سازمان ملل برای سال ۲۰۲۶، حدود ۱۶.۲ میلیون نفر به کمکهای انسانی نیاز دارند و بیش از چهار میلیون نفر نیز آواره شدهاند. درگیریهای مسلحانه در مناطق مختلف، فعالیت اقتصادی را مختل کرده است و دسترسی بسیاری از مردم به خدمات عمومی و امکانات ضروری را کاهش داده است.
ناامنی در مناطق مختلف میانمار، دسترسی به خدمات درمانی، آموزش و فرصتهای اقتصادی را دشوار کرده است. گزارشهای بشردوستانه سال ۲۰۲۶ نشان میدهند که میلیونها نفر در داخل کشور آواره هستند و بحران اقتصادی و کمبود منابع، نیازهای انسانی را تشدید کردهاند. برای مهاجران، این شرایط میتواند به معنای دشواری تامین مسکن، دسترسی به خدمات عمومی و یافتن شغل پایدار باشد. همچنین نااطمینانی سیاسی، برنامهریزی برای اقامت بلندمدت و سرمایهگذاری را با ریسک بیشتری همراه میکند.

جمهوری دموکراتیک کنگو؛ فقر، درگیری و ضعف خدمات عمومی
جمهوری دموکراتیک کنگو از دیگر کشورهای آفریقایی است که شرایط دشواری برای زندگی و مهاجرت دارد. درگیری گروههای مسلح، بهویژه در استانهای شرقی ، باعث آوارگی گسترده مردم و اختلال در فعالیتهای اقتصادی شده است. بر اساس گزارشهای بشردوستانه سال ۲۰۲۶، حدود ۱۸.۵ میلیون نفر در این کشور به کمکهای انسانی نیاز دارند. فقر گسترده، ناامنی غذایی و ضعف زیرساختها نیز باعث شدهاند که بسیاری از خانوادهها برای تامین نیازهای اولیه خود با مشکلات جدی روبهرو شوند.
ضعف زیرساختهای درمانی و آموزشی و شیوع بیماریهای واگیردار نیز از مشکلات جدی این کشور بهشمار میروند. در مناطق درگیر، دسترسی به آب سالم، خدمات پزشکی و مسکن مناسب برای بسیاری از خانوادهها محدود است. شرایط اقتصادی نیز فرصتهای شغلی رسمی و پایدار را برای بخش بزرگی از جمعیت، محدود کرده است. به همین دلیل، مهاجرانی که قصد دارند بدون پشتوانه مالی یا شغلی مشخص در این کشور ساکن شوند، ممکن است با دشواریهای جدی در تامین نیازهای اولیه روبهرو شوند.

بهترین کشورهای جهان در تولید برق از انرژی زمینگرمایی کدامند؟
انرژی زمینگرمایی یکی از منابع تجدیدپذیر برق است که برخلاف انرژی خورشیدی و بادی، وابستگی کمتری به شرایط آبوهوایی و تغییرات روزانه دارد. این انرژی با استفاده از گرمای ذخیرهشده در لایههای زیرین زمین تولید میشود. آبهای داغ و بخار طبیعی از اعماق زمین به سطح آورده میشوند و با بهحرکتدرآوردن توربینها، برق تولید میکنند. بهطور معمول کشورهایی که در مناطق آتشفشانی یا روی کمربندهای فعال زمینساختی قرار دارند، ظرفیت بیشتری برای بهرهبرداری از این منبع دارند. بر اساس دادههای منتشرشده در سال ۲۰۲۶، کنیا و ایسلند در میان کشورهایی هستند که بیشترین سهم برق خود را از انرژی زمینگرمایی تامین میکنند. پس از آنها، نیوزیلند، السالوادور، نیکاراگوئه و کاستاریکا نیز در گروه کشورهای پیشرو قرار دارند. در مقابل، کشورهایی همچون اندونزی و آمریکا با وجود تولید حجم زیادی برق زمینگرمایی، سهم پایینتری از این منبع دارند.
۱. کنیا؛ پیشتاز استفاده از گرمای زمین در آفریقا
کنیا در صدر فهرست کشورهایی قرار دارد که سهم بزرگی از برق خود را از انرژی زمینگرمایی تامین میکنند. این کشور در شرق آفریقا و در امتداد دره بزرگ کافتی قرار گرفته است؛ منطقهای با فعالیتهای زمینشناختی و منابع فراوان بخار و آب داغ زیرزمینی. نیروگاههای زمینگرمایی منطقه اولکاریا، در نزدیکی دریاچه نایواشا، از مهمترین مراکز تولید برق این کشور هستند. بر اساس آمار سازمان تنظیم مقررات انرژی و نفت کنیا، انرژی زمینگرمایی در سال مالی ۲۰۲۶-۲۰۲۵ حدود ۴۰.۹ درصد از کل برق تولیدشده کشور را تامین کرد و همچنان بزرگترین منبع تولید برق کنیا بوده است. این میزان از سهم برقآبی و بادی بیشتر است و نشان میدهد انرژی زمینگرمایی در این کشور فقط یک منبع مکمل نیست، بلکه ستون اصلی شبکه برق بهشمار میرود.

۲. ایسلند؛ ترکیب انرژی زمینگرمایی و برقآبی
ایسلند بهدلیل قرارگرفتن روی منطقهای آتشفشانی و برخورداری از چشمههای آب گرم و میدانهای زمینگرمایی، یکی از شناختهشدهترین کشورهای جهان در بهرهبرداری از گرمای درون زمین است. این کشور از انرژی زمینگرمایی برای تولید برق و گرمایش ساختمانها استفاده میکند، بهطوریکه بخش بزرگی از خانهها با آب زمینگرمایی گرم میشوند. حدود ۲۹ درصد برق ایسلند از انرژی زمینگرمایی تامین میشود و نزدیک به ۷۰ درصد دیگر سهم نیروگاههای برقآبی است، بهاینترتیب، بهطور تقریبی تمام برق این کشور از دو منبع تجدیدپذیر تولید میشود، البته اهمیت زمینگرمایی در ایسلند فقط به نیروگاهها محدود نیست؛ این انرژی در گرمایش شهری، گلخانهها و بعضی فعالیتهای صنعتی نیز کاربرد گستردهای دارد.

۳. السالوادور؛ تولید برق از دل آتشفشانها
السالوادور در آمریکای مرکزی از دیگر کشورهای پیشرو در تولید برق زمینگرمایی است. قرار گرفتن این کشور در امتداد کمربند آتشفشانی آمریکای مرکزی، امکان بهرهبرداری از مخازن آب داغ و بخار زیرزمینی را فراهم کرده است. نیروگاههای زمینگرمایی آهوآچاپان و برلین از مهمترین تاسیسات تولید برق این کشور هستند و در تامین انرژی شبکه ملی نقش دارند. در آمارهای سال ۲۰۲۴، سهم انرژی زمینگرمایی از تولید برق السالوادور حدود ۲۳.۵ درصد گزارش شده است. دادههای سال ۲۰۲۵ نیز همچنان این کشور را در جمع کشورهای دارای بیشترین اتکا به انرژی زمینگرمایی قرار میدهند. چنین سهمی برای کشوری با وسعت و منابع محدود، قابلتوجه است و نشان میدهد توسعه نیروگاههای زمینگرمایی میتواند وابستگی به سوختهای فسیلی و واردات انرژی را کاهش دهد.

۴. نیوزیلند؛ افزایش تولید با نیروگاههای پایدار
نیوزیلند بهدلیل فعالیتهای آتشفشانی در جزیره شمالی بهویژه پیرامون منطقه تائوپو، از منابع قابلتوجه زمینگرمایی برخوردار است. این کشور در کنار برقآبی و بادی، از گرمای طبیعی زمین برای تامین برق استفاده میکند. نیروگاههای زمینگرمایی در این منطقه بهدلیل تولید بهنسبت پایدار، نقش مهمی در تامین برق پایه شبکه دارند؛ یعنی برخلاف خورشید و باد، تولید آنها به تابش یا سرعت وزش باد وابسته نیست. سهم زمینگرمایی در تولید برق نیوزیلند در سال ۲۰۲۵ حدود ۲۲ درصد برآورد شده است. وزارت کسبوکار، نوآوری و اشتغال نیوزیلند نیز در گزارش سال ۲۰۲۶ خود اعلام کرد که تولید برق زمینگرمایی در سال ۲۰۲۵ به رکورد تازهای رسیده است. افزایش ظرفیت نیروگاهها و بهرهبرداری از پروژههای جدید، از عوامل رشد این منبع انرژی در سبد برق کشور بودهاند.

۵. نیکاراگوئه؛ بهرهگیری از ظرفیت زمینشناختی آمریکای مرکزی
نیکاراگوئه نیز بهدلیل وجود آتشفشانهای فعال و منابع حرارتی زیرزمینی، ظرفیت قابلتوجهی برای تولید برق زمینگرمایی دارد. نیروگاههای این کشور در مناطقی مانند سانخاکینتو، نقش مهمی در استفاده از این منابع دارند. توسعه این تاسیسات به نیکاراگوئه کمک کرده است تا ترکیب منابع تولید برق خود را متنوعتر کند. طبق گزارش سالانه بانک مرکزی نیکاراگوئه، در سال ۲۰۲۵ حدود ۱۵.۵ واحد درصد از کل تولید برق کشور از منابع زمینگرمایی تامین شده است. این رقم، انرژی زمینگرمایی را در کنار انرژی بادی، برقآبی و زیستتوده به یکی از پایههای تولید برق تجدیدپذیر این کشور تبدیل میکند.

۶. کاستاریکا؛ زمینگرمایی در کنار برقآبی و باد
کاستاریکا از دیگر کشورهای آمریکای مرکزی است که از منابع زمینگرمایی برای تولید برق بهره میبرد. وجود آتشفشانها، امکان توسعه نیروگاههای زمینگرمایی را در این سرزمین فراهم کرده است. نیروگاههای این کشور در مناطقی با فعالیت آتشفشانی مستقر شدهاند و از بخار و آب داغ زیرزمینی برای چرخاندن توربینها استفاده میکنند. سهم انرژی زمینگرمایی از تولید برق کاستاریکا در دادههای سال ۲۰۲۵ نزدیک به ۱۲ درصد برآورد شده است. این کشور بخش عمده برق خود را از منابع تجدیدپذیر تامین میکند و انرژی زمینگرمایی در کنار برقآبی و انرژی بادی، به پایداری شبکه برق کمک میکند بهویژه در دورههایی که میزان بارندگی کاهش مییابد و تولید برقآبی تحتتأثیر قرار میگیرد.
کثیفترین شهرهای جهان در سال ۲۰۲۶ کدامند؟
در سال ۲۰۲۶، با وجود پیشرفت فناوریهای مدیریت شهری و افزایش سرمایهگذاری در زیرساختهای سبز، بسیاری از شهرها همچنان با بحران آلودگی، دستوپنجه نرم میکنند. این وضعیت نهتنها ظاهر خیابانها و محلهها را تحت تاثیر قرار میدهد، بلکه سلامت شهروندان، کیفیت فضاهای عمومی و حتی فرصتهای اقتصادی را نیز کاهش میدهد. بر اساس گزارش سال ۲۰۲۶ مؤسسه IQAir ، تنها ۱۴ درصد شهرهای مورد مطالعه توانستهاند استاندارد سالانه سازمان جهانی بهداشت برای ذرات معلق PM۲.۵ را رعایت کنند. همچنین ۲۵ شهر آلوده جهان از نظر این آلاینده در هند، پاکستان و چین قرار داشتند. در رتبهبندی شاخص آلودگی شهری Numbeo در سال ۲۰۲۶ نیز کاتماندو، تتوو، فریدآباد، اولانباتور و داکا در میان شهرهای دارای بالاترین میزان آلودگی قرار گرفتهاند. این آمار نشان میدهد که بحران آلودگی دیگر محدود به یک منطقه جغرافیایی نیست و شهرهای آسیایی، اروپایی و آفریقایی را به شکلهای مختلف درگیر کرده است. در ادامه به معرفی کثیفترین شهرهای جهان در سال ۲۰۲۶ و رتبهبندی آنها میپردازیم:

کاتماندو نپال؛ شهری گرفتار دود، گردوغبار و زباله
کاتماندو در رتبهبندی شاخص آلودگی شهری Numbeo در سال ۲۰۲۶، با امتیاز ۹۵.۷ از ۱۰۰ در صدر شهرهای آلوده قرار گرفته است. موقعیت جغرافیایی این شهر در درهای محصور میان کوهها، باعث میشود آلایندهها بهویژه در فصلهای سرد و کمباد بهراحتی پراکنده نشوند. ترافیک سنگین، خودروهای فرسوده، فعالیتهای ساختمانی، گردوغبار خیابانها و انتشار آلایندههای صنعتی، از عوامل اصلی کاهش کیفیت هوای پایتخت نپال هستند. بانک جهانی در گزارش سال ۲۰۲۵ خود نیز آلودگی هوا را مهمترین عامل خطر برای سلامت شهروندان در نپال معرفی کرده است. زندگی روزمره در کاتماندو برای بسیاری از ساکنان با نگرانی درباره کیفیت هوا، دسترسی به آب سالم و مدیریت زباله، همراه است. در روزهای آلوده، فعالیتهای ورزشی و حضور طولانیمدت در فضای باز، دشوارتر میشود و کودکان و سالمندان، در معرض آسیبپذیری بیشتری قرار می گیرند. توسعه حملونقل عمومی پاک، کنترل گردوغبار پروژههای ساختمانی و بهبود سیستم جمعآوری پسماند، از اقداماتی هستند که میتوانند شرایط محیطی این شهر را بهبود دهند.

تتوو، مقدونیه شمالی؛ آلودهترین شهر اروپا
تتوو در شمال مقدونیه و در دامنه کوههای شار قرار گرفته است و یکی از نمونههای مهم بحران آلودگی هوا در منطقه بالکان محسوب می شود. این شهر در شاخص آلودگی Numbeo سال ۲۰۲۶ با امتیاز ۹۵.۶ در رتبه دوم قرار دارد. استفاده از سوختهای جامد برای گرمایش خانهها، فعالیتهای صنعتی، خودروهای قدیمی و شرایط جغرافیایی منطقه از عوامل اصلی تجمع آلایندهها هستند. نتایج پژوهشی که در سال ۲۰۲۶ در نشریه Atmospheric Pollution Research منتشر شد، نشان داد که در دوره اندازهگیری، میانگین روزانه PM۲.۵ در بعضی روزها به ۴۶ میکروگرم در متر مکعب رسیده است. ساکنان تتوو در زمستان، با روزهایی روبهرو میشوند که دود و مهآلودگی، دید افقی را کاهش میدهد و کیفیت حضور در فضاهای عمومی را تحت تاثیر قرار میدهد. آلودگی محیطی فقط به خیابانهای این شهر محدود نیست و میتواند از طریق ورود ذرات معلق به داخل ساختمانها، کیفیت هوای خانهها و محل کار را نیز کاهش دهد. در سال ۲۰۲۶، اتحادیه اروپا و سازمان UNOPS برنامهای با بودجه ۱۰ میلیون یورو برای بهبود کیفیت هوای شهرهای مقدونیه شمالی تنظیم کردهاند که نوسازی سیستمهای گرمایشی و توسعه فضای سبز از بخشهای آن است.

فریدآباد، هند؛ آلودگی صنعتی در کنار رشد سریع شهری
فریدآباد در ایالت هاریانا و در نزدیکی دهلی قرار دارد و یکی از مراکز مهم صنعتی هند محسوب میشود. این شهر در شاخص آلودگی Numbeo سال ۲۰۲۶ با امتیاز ۹۴.۵ در میان سه شهر آلوده نخست جهان قرار گرفته است. فعالیت کارخانهها، تردد کامیونها، مصرف سوختهای فسیلی، ساختوساز گسترده و گردوغبار ناشی از فعالیتهای عمرانی، فشار زیادی بر کیفیت هوای این شهر وارد میکنند. نزدیکی به منطقه کلانشهر دهلی نیز باعث شده است فریدآباد بخشی از بحران گسترده آلودگی دشت هند و گنگ باشد. زندگی در این شهر برای بسیاری از خانوادهها با مواجهه روزانه با دود خودروها و ذرات معلق، همراه است. در روزهای آلوده، باز نگهداشتن پنجرهها یا انجام فعالیتهای ورزشی در فضای باز به دغدغهای جدی تبدیل میشود. توسعه حملونقل عمومی، کنترل انتشار آلایندههای کارخانهها و نظارت بر فعالیتهای ساختمانی، از اقداماتی هستند که برای کاهش فشار زیستمحیطی بر این شهر ضرورت دارند.

اولانباتور مغولستان؛ شهری که زمستانهایش با دود پوشیده میشود
پایتخت مغولستان یکی از نمونههای شناختهشده بحران آلودگی هوا در آسیا است. این شهر در رتبهبندی Numbeo سال ۲۰۲۶، امتیاز ۹۴.۴ را کسب کرده است. سرمای شدید زمستان و وابستگی خانوارهای مناطق حاشیهای به زغالسنگ و چوب برای گرم کردن خانهها، از مهمترین عوامل آلودگی هوای شهر هستند. در ماههای سرد سال، دود حاصل از اجاقهای خانگی و سیستمهای گرمایشی در سطح شهر تجمع پیدا میکند و گاهی لایهای غلیظ از مهدود بر فراز محلهها شکل میگیرد. این وضعیت رفتوآمد افراد، فعالیت کودکان در فضای باز و سلامت خانوادهها را تحت تاثیر قرار میدهد. سازمان جهانی بهداشت در نوامبر ۲۰۲۶ نیز بر ضرورت کاهش مصرف زغالسنگ خانگی و گسترش انرژی پاک در مغولستان تاکید کرده است. توسعه گرمایش برقی و خورشیدی و بهبود عایقبندی خانهها، از راهکارهای مهم مقابله با این بحران محسوب می شود.

داکا بنگلادش؛ رودخانههایی که زیر فشار فاضلاب و زباله هستند
داکا با امتیاز ۹۴.۲ در شاخص آلودگی Numbeo سال ۲۰۲۶، یکی از آلودهترین شهرهای جهان محسوب میشود. رشد سریع جمعیت، توسعه صنایع، تراکم بالای ساختمانها و ضعف زیرساختهای دفع فاضلاب، این شهر را با مشکلات جدی زیستمحیطی روبهرو کرده است. بر اساس اعلام بانک جهانی در فوریه ۲۰۲۶، تنها حدود ۲۰ درصد ساکنان داکا به شبکه فاضلاب لولهکشی متصل هستند و بیش از ۸۰ درصد فاضلاب و پساب تصفیهنشده، وارد آبراهههای شهر میشود، همچنین بیش از نیمی از کانالهای شهری از بین رفته یا با پسماند و رسوبات بسته شدهاند. زندگی در داکا برای بسیاری از شهروندان به معنای رویارویی همزمان با آلودگی هوا، آب و محیط عمومی است. در محلههای پرتراکم، انباشت زباله، بوی نامطبوع آبراههها و دشواری دفع پسماند، شرایط بهداشتی را تحت تاثیر قرار میدهد. در پاسخ به این وضعیت، بانک جهانی در سال ۲۰۲۶ تامین مالی ۳۷۰ میلیون دلاری برنامهای را برای بهبود خدمات فاضلاب، مدیریت زباله و احیای رودخانهها و کانالهای داکا تصویب کرد. این برنامه قرار است خدمات بهتر مدیریت پسماند را برای حدود ۵۰۰ هزار نفر فراهم کند.

شهرهای هوشمند مفهوم مالکیت املاک را تغییر دادند
فناوری بلاکچین و تبدیل املاک به دارایی دیجیتال داراییها، مرز میان سرمایهگذاری در املاک و بازارهای مالی را کمرنگتر کردهاند. ایدهای که روزی سرمایهگذاری در یک برج لوکس یا ساختمان شاخص را به خرید کامل ملک گره میزد، امروز امکان تقسیم مالکیت آن میان سرمایهگذاران خرد را مطرح میکند. این تحول فرصتهای تازهای برای ورود سرمایههای کوچک به بازار مسکن و املاک گرانقیمت فراهم میسازد و همزمان پرسشهای تازهای درباره شفافیت، نظارت قانونی و امنیت سرمایهگذاران پیش میآورد.
مالکیت کسری یا سهمی مدلی است که در آن چند سرمایهگذار میتوانند مالک مشترک یک ملک باشند. هر سرمایهگذار با خرید سهمی از ملک، متناسب با سهم خود از درآمد اجاره یا فروش آتی ملک سود میبرد. مزیت اصلی این مدل آن است که سرمایهگذار بدون پرداخت هزینه خرید کامل یک ملک، میتواند در بازار املاک حضور پیدا کند.
این مدل بهویژه برای سرمایهگذاران خرد اهمیت دارد، زیرا امکان ورود به بازار املاک لوکس را با مبالغ کمتر فراهم میکند. با این حال، مالکیت کسری فقط یک ابزار مالی نیست، بلکه کیفیت ملک، وضعیت بازار و مدیریت مؤثر آن بر بازدهی سرمایهگذاری اثر میگذارند. در شهرهای پیشرو مالکیت کسری بهمثابه راهی برای تبدیل املاک به سهمهای دیجیتال بررسی شده است. این مدل میتواند دسترسی به بازار املاک را گسترش دهد، اما ریسکهای قانونی، فناورانه و نقدشوندگی را نیز جدیتر میکند.

نقش بلاکچین در بازار املاک دیجیتال
تبدیل املاک به دارایی دیجیتال املاک فرایندی است که در آن ارزش یک ملک به واحدهای دیجیتال به نام توکن تقسیم میشود. هر توکن نماینده بخشی از مالکیت ملک است و اطلاعات مربوط به آن روی بلاکچین ثبت و مدیریت میشود. در این مدل یک پلتفرم تخصصی ملک را خریداری میکند و ارزش آن را به تعدادی توکن دیجیتال تقسیم میکند، سپس سرمایهگذاران از طریق پلتفرمهای تنظیمشده، توکنها را با مبلغی کمتر از هزینه خرید کامل ملک میخرند.
بلاکچین در این فرایند دو کارکرد اصلی دارد؛ نخست ثبت شفاف و تغییرناپذیر مالکیت توکنها و دوم ایجاد رکورد قابلراستیآزمایی از هر تراکنش. سند مالکیت فیزیکی ملک بهطور مستقیم روی بلاکچین ثبت نمیشود، بلکه یک شخصیت حقوقی بهعنوان واسط میان ملک فیزیکی و توکن دیجیتال عمل میکند.
مطالعات نشان میدهد توکنیزهکردن املاک و تبدیل سهمی از مالکیت آنها به داراییهای دیجیتال میتواند دستکم شش مزیت داشته باشد. این روش دسترسی به بازار املاک را برای سرمایهگذاران آسانتر میکند، زیرا افراد میتوانند با سرمایهای کمتر از مبلغ لازم برای خرید یک ملک کامل، در آن سرمایهگذاری کنند، همچنین سرمایهگذار میتواند دارایی خود را میان چند ملک تقسیم کند و به این ترتیب بهجای متمرکزکردن همه سرمایه در یک دارایی، سبد متنوعتری داشته باشد.

از سوی دیگر، ثبت مالکیت و تاریخچه تراکنشها روی بلاکچین میتواند شفافیت را افزایش دهد، زیرا این اطلاعات بهصورت قابلمشاهده و تغییرناپذیر ثبت میشوند. پلتفرمهای توکنیزهکردن ممکن است بخشی از امور اجرایی، از شناسایی ملک و انجام فرایند خرید گرفته تا مدیریت دارایی و توزیع سود را بر عهده بگیرند. توکنها میتوانند در بازارهای ثانویه معامله شوند؛ قابلیتی که در صورت وجود خریدار و زیرساخت مناسب، فروش سهم سرمایهگذار را آسانتر از فروش یک ملک فیزیکی میکند. دیجیتالی کردن املاک میتواند با سادهسازی بعضی فرایندها، هزینههای حقوقی، اداری و مدیریتی را کاهش دهد؛ هرچند میزان این صرفهجویی و نقدشوندگی به شرایط بازار و چارچوبهای قانونی بستگی دارد.
با وجود مزیتهای یادشده، سرمایهگذاری در املاک توکنیزهشده با ریسکهایی نیز همراه است. یکی از مهمترین نگرانیها ابهامهای قانونی و نظارتی است. اگر چارچوب قانونی روشنی وجود نداشته باشد، سرمایهگذاران ممکن است با دشواریهایی در احقاق حقوق خود یا پیگیری اختلافها روبهرو شوند.
نقدشوندگی نیز در این بازار تضمینشده نیست. هرچند معامله توکنها میتواند از فروش ملک فیزیکی سادهتر باشد، این مزیت تنها زمانی معنا دارد که در بازار ثانویه خریدار کافی وجود داشته باشد. بر اساس گزارشی از سازمان بینالمللی کمیسیونهای اوراق بهادار (IOSCO)، بازارهای ثانویه داراییهای دیجیتال در سطح جهان هنوز به بلوغ و توسعه کافی نرسیدهاند.

بخش دیگری از ریسک به پلتفرم و دارایی پایه مربوط میشود. سرمایهگذاران باید اعتبار، ثبات مالی و شیوه مدیریت پلتفرمی را که ملک را اداره میکند بررسی کنند. ارزش دارایی و درآمد اجاره نیز از عواملی همچون شرایط بازار، موقعیت ملک و کیفیت مدیریت آن تاثیر میپذیرند. افزون بر این موارد، ریسکهای فناورانه را هم نباید نادیده گرفت. بلاکچین میتواند ثبت و پیگیری تراکنشها را آسانتر کند، اما خطرهایی همچون حملات سایبری، ضعف در نگهداری داراییهای رمزارزی و آسیبپذیری قراردادهای هوشمند همچنان پابرجاست، همچنین تعدد پلتفرمها و پروتکلها در نبود استانداردهای مشترک میتواند بازار را پراکنده کند و از کارایی آن بکاهد.
برآوردها حاکی از آن است که ارزش بازار جهانی املاک دیجیتال تا سال ۲۰۳۳ به ۱۹.۴ میلیارد دلار (معادل ۱۶.۷۵۵ میلیارد یورو) خواهد رسید و نرخ رشد سالانه آن ۲۱ درصد پیشبینی میشود. این اعداد نشان میدهند که بازار املاک دیجیتال با وجود چالشها در مسیر رشد است.
آینده این بازار به تنظیمگری روشن و وجود پلتفرمهای امن و مالی پایدار وابسته است. تبدیل املاک به دارایی دیجیتال اگر با نظارت مناسب همراه شود، میتواند به ابزاری برای گسترش دسترسی به بازار املاک تبدیل شود، اما اگر بدون چارچوب قانونی و امنیتی رها شود، میتواند به منبعی برای ریسک و سوداگری تبدیل شود.

لافتی؛ اجارهبهای روزانه و بازار ثانویه
لافتی (Lofty) یک پلتفرم آمریکایی برای سرمایهگذاری کسری در املاک اجارهای است. در این مدل هر ملک در یک شرکت با مسئولیت محدود مستقل در ایالت وایومینگ قرار میگیرد و سهام آن شرکت به توکنهای دیجیتال تبدیل میشود. سرمایهگذار با خرید توکن، در واقع بخشی از مالکیت آن شرکت را به دست میآورد و به همین نسبت، حق دریافت اجاره و حق رأی در تصمیمهای مدیریتی ملک را دارد.
حداقل سرمایهگذاری در لافتی حدود ۵۰ دلار است. این رقم امکان ورود سرمایهگذاران خرد به بازار املاک را فراهم میکند؛ سرمایهگذار میتواند بهجای خرید کامل یک خانه، بخش کوچکی از چند ملک را در اختیار بگیرد و سبد دارایی خود را متنوع کند. اجارهبهای دریافتی بهصورت روزانه و نیمهشب به وقت جهانی در حساب کاربر واریز میشود و کاربر میتواند آن را برداشت یا دوباره سرمایهگذاری کند.
سازوکار فناورانه لافتی بر بلاکچین الگوراند استوار است. معاملات بازار این پلتفرم با استفاده از رمزارز پایدار USDL و قراردادهای هوشمند انجام میشود. توکنها بهعنوان سهم مالکیت در شرکت مالک ملک عمل میکنند و خرید و فروش آنها در بازار داخلی لافتی امکانپذیر است. نکته مهم این است که توکن سند ملک نیست، بلکه نماینده سهم مالکیت در شرکت حقوقی است که سند ملک را در اختیار دارد، بنابراین سرمایهگذار همچنان در معرض ریسکهای بازار املاک، خالیماندن ملک از مستاجر، هزینههای تعمیر و نگهداری و کیفیت شرکت مدیریت املاک قرار دارد.
بر پایه دادههای منتشرشده، تا آوریل ۲۰۲۶ بیش از ۱۵۰ ملک در این پلتفرم توکنیزه شده و ارزش داراییهای قفلشده آن به حدود ۹۹ میلیون دلار رسیده است، همچنین حدود ۵.۲ میلیون دلار اجارهبها توزیع شده که ۱.۷ میلیون دلار آن مربوط به سال ۲۰۲۵ است.

رییلتی؛ توکنیزهکردن شرکت مالک ملک
رییلتی (RealT) نمونهای دیگر از مالکیت کسری توکنیزه است که بر بازار املاک آمریکا تمرکز دارد. در این پلتفرم هر ملک در قالب یک شرکت یا شرکت با مسئولیت محدود ثبت میشود و سپس مالکیت آن شرکت به تعداد محدودی توکن به نام RealToken تقسیم میشود. سرمایهگذار با خرید توکن سهمی از شرکت مالک ملک را در اختیار میگیرد و بر اساس همان سهم، از اجارهبها بهرهمند میشود.
تفاوت مهم رییلتی با مدلهای سنتی، پرداخت اجارهبها بهصورت هفتگی است. اجارهبها با استفاده از رمزارز پایدار USDL و از طریق کیفپولهای بر پایه اتریوم یا شبکه گنوسیس به سرمایهگذاران پرداخت میشود. این روش زمان انتقال پول را کاهش میدهد و امکان دریافت درآمد را بدون نیاز به فرایندهای بانکی طولانی فراهم میکند.
مدیریت عملیاتی ملک نیز بر عهده شرکت مدیریت املاک است. این شرکت مستاجر را پیدا میکند، اجاره را وصول میکند و تعمیرات لازم را انجام میدهد. سرمایهگذار توکندار بدون درگیر شدن در امور روزمره ملک، از درآمد آن بهرهمند میشود و میتواند در تصمیمهای مهم مدیریتی نیز رای بدهد.

بلوکیمو؛ تبدیل املاک به دارایی دیجیتال در اروپا
بلوکیمو (Blockimmo) نمونهای از تبدیل املاک به دارایی دیجیتال در اروپا است. این پلتفرم با تمرکز بر بازار املاک سوئیس، امکان خرید سهمهای کوچک از املاک را از طریق توکنهای دیجیتال فراهم میکند. هدف اصلی بلوکیمو کاهش موانع ورود سرمایهگذاران خرد به بازار املاک و افزایش شفافیت در فرایند مالکیت است.
ایده اصلی بلوکیمو تبدیل ارزش یک دارایی واقعی به توکنهای دیجیتال روی بلاکچین اتریوم است. در این مدل هر توکن نماینده بخشی از ارزش یا منافع اقتصادی ملک است و سرمایهگذار میتواند بدون خرید کامل ملک، در بخشی از آن مشارکت کند. توکن جایگزین سند رسمی مالکیت نیست، بلکه ابزاری برای ثبت و انتقال حق مالکیت یا منفعت اقتصادی در قالب دیجیتال است.
نخستین پروژه بلوکیمو در شهر بار در استان زوگ انجام شد. این ملک شامل ۱۸ واحد مسکونی و یک رستوران بود. بلوکیمو حدود ۲۰ درصد ارزش این ملک، معادل سه میلیون فرانک سوئیس را توکنیزه کرد و آن را به چهار سرمایهگذار فروخت. این معامله در مارس ۲۰۱۹ انجام شد و بهعنوان نخستین معامله املاک بر پایه بلاکچین در سوئیس معرفی شد.

بلوکیمو برای انجام تراکنش از رمزارز پایدارXCHF استفاده میکند که ارزش آن به فرانک سوئیس گره خورده است. استفاده از این رمزارز پایدار به این دلیل است که نوسان قیمت ارزهای دیجیتال همچون بیتکوین یا اتریوم برای معامله املاک نامناسب است.
در ساختار فنی بلوکیمو هر ملک به یک میلیون توکن تقسیم میشود. این تقسیمبندی امکان خرید سهمهای بسیار کوچک را فراهم میکند، همچنین سیستم بلوکیمو امکان مدیریت سرمایهگذاری از طریق یک سازمان خودگردان غیرمتمرکز، دریافت سود یا درآمد اجاره بهصورت آنچین و خرید و فروش توکنها را فراهم میکند.
یکی از ادعاهای اصلی بلوکیمو افزایش شفافیت در بازار املاک است. در این مدل اطلاعات مربوط به ملک، مالکیت و تراکنشها روی بلاکچین ثبت میشود و امکان ردیابی تاریخچه مالکیت فراهم میشود. شرکت Elea Labs با ارائه دادههای معتبر ملک، نقش مهمی در این شفافیت ایفا میکند.

سنگاپور؛ بازار منظم توکنیزهکردن املاک
سنگاپور از جمله کشورهای پیشرو است که توکنیزه کردن املاک را نه بهعنوان یک آزمایش فناورانه پراکنده، بلکه در بستری نظارتشده و بر پایه نهادهای مالی توسعه داده است. در این کشور توکنهای املاک نماینده منفعت اقتصادی در یک دارایی زیربنایی هستند. این دارایی میتواند سرمایهگذاری مستقیم در ملک یا سهمی در یک صندوق سرمایهگذاری املاک باشد.
یکی از پلتفرمهای شاخص این حوزه فراکستور (Fraxtor) است؛ شرکتی سنگاپوری که مجوز مرجع پولی سنگاپور (MAS) را دارد و از بلاکچین برای دیجیتالی کردن داراییهای املاک استفاده میکند. این پلتفرم به سرمایهگذاران امکان میدهد بدون خرید کامل یک ملک در داراییهایی همچون پروژههای مسکونی، صندوقهای املاک یا سرمایهگذاریهای بدهی املاک مشارکت کنند.
مدل فراکستور با صندوقهای سرمایهگذاری املاک یا سهام شرکتهای ساختمانی تفاوت دارد. در صندوقهای سنتی سرمایهگذار در پرتفوی گستردهای از داراییها سهم میخرد، اما در این مدل امکان دسترسی مستقیمتر به داراییهای مشخص فراهم میشود. حداقل سرمایهگذاری در فراکستور ۲۵ هزار دلار سنگاپور معادل حدود ۱۹ هزار و ۵۰۰ دلار آمریکا است، اما تعهد معمول سرمایهگذاران ۲۰۰ هزار دلار سنگاپور است.
مسیر توسعه این بازار در سنگاپور تنها به پلتفرمهای خصوصی محدود نمیشود. مرجع پولی سنگاپور برنامهای با عنوان پروژه گاردین (Project Guardian) را اجرا میکند که هدف آن افزایش نقدشوندگی و کارایی بازارهای مالی از طریق دیجیتالی کردن داراییهاست. این برنامه یک محیط فرامرزی است که نهادهای مالی، انجمنهای صنفی، بانکهای مرکزی و نهادهای ناظر را گرد هم میآورد.
گاردین تنها به املاک محدود نیست و طیف وسیعی از داراییهای توکنیزهشده از جمله صندوقها، اوراق قرضه، استیبلکوینها و بدهیهای بانکی را پوشش میدهد. وجود این برنامه نشان میدهد که سنگاپور برای توسعه زیرساخت داراییهای دیجیتال ازجمله استانداردسازی، مدیریت ریسک، حضانت دارایی، تسویه و رعایت الزامات قانونی، رویکردی نهادی و تدریجی در پیش گرفته است.

بدترین شهرهای ترافیکی جهان کدامند؟
بر اساس تازهترین گزارش شاخص ترافیک شرکت تامتام (TomTom) که در ژانویه ۲۰۲۶ و بر مبنای دادههای سال ۲۰۲۵ منتشر شد، میزان ازدحام ترافیکی در سطح جهان، طی یک سال، حدود ۵ واحد درصد افزایش یافته است. این گزارش با بررسی اطلاعات سفرهای جادهای به مسافت بیش از ۳.۶ تریلیون کیلومتر، نشان میدهد که شهرهایی مانند بنگلور، دوبلین، بمبئی، استانبول و لندن با مشکلات جدی در جریان تردد خودروها مواجه هستند. البته شلوغترین شهر جهان لزوما شهری نیست که بیشترین تعداد خودرو را داشته باشد، بلکه میزان کندی حرکت خودروها، زمان ازدسترفته در ساعات اوج ترافیک، تراکم شبکه معابر و زمان لازم برای طیکردن مسافتهای معمول نیز در این ارزیابی، اهمیت دارند. در اروپا، شهرهایی مانند لندن و دوبلین، در آسیا بنگلور و بمبئی و در آفریقا، نایروبی و قاهره، نمونههایی از مراکز شهری هستند که رشد جمعیت، افزایش استفاده از خودروهای شخصی و محدودیت ظرفیت خیابانها، رفتوآمد روزانه را دشوار کرده است. در ادامه با برخی از این شهرها و ابعاد بحران ترافیک در آنها آشنا میشویم.
پرترافیکترین شهر اروپا
لندن یکی از پرترافیکترین شهرهای اروپا است که باوجود برخورداری از شبکه گسترده مترو، اتوبوس و قطار شهری، همچنان با ازدحام خودروها در خیابانهای مرکزی و مسیرهای ورودی شهر، مواجه است. بر اساس شاخص تامتام در سال ۲۰۲۵، سطح ازدحام ترافیکی لندن به ۵۱.۶ درصد رسید و رانندگان برای طی هر کیلومتر بهطور متوسط ۳ دقیقه و ۳۸ ثانیه زمان نیاز داشتند. میانگین سرعت خودروها نیز در این شهر حدود ۱۶.۵ کیلومتر در ساعت بوده است. بر اساس دادههای ۳۰ روز منتهی به ۱۲ نوامبر ۲۰۲۶، شاخص ترافیک لندن حدود ۵۸.۹۹ بوده است و افزایش قابلتوجهی داشته است. تراکم جمعیت، تمرکز فعالیتهای اقتصادی در مرکز شهر و حجم بالای رفتوآمد روزانه از عوامل اصلی این وضعیت هستند. محدودیت فضای خیابانها، عملیات عمرانی و تقاضای بالای حملونقل نیز در ساعات اوج ترافیک، حرکت خودروها را در این شهر کندتر میکنند. باوجود اجرای طرحهایی مانند محدوده انتشار بسیار کم آلایندهها (ULEZ) و دریافت عوارض ورود به محدوده مرکزی، مدیریت ترافیک همچنان یکی از چالشهای مهم برنامهریزی شهری لندن است.

شهری کوچک با ترافیکی فراتر از انتظار
دوبلین در سال ۲۰۲۵ یکی از سه شهر پرترافیک جهان در شاخص ازدحام تامتام بوده است. سطح ازدحام این شهر به ۷۲.۹ درصد رسید؛ رقمی که آن را پس از مکزیکوسیتی و بنگلور در رتبه سوم جهانی قرار میدهد. بر اساس همین گزارش، رانندگان دوبلین در ساعات اوج ترافیک سالانه حدود ۱۹۱ ساعت از وقت خود را در ازدحام از دست میدهند. این میزان حتی از زمان ازدسترفته رانندگان در بعضی کلانشهرهای بسیار بزرگ جهان بیشتر است. یکی از دلایل این وضعیت، محدودیت ظرفیت شبکه خیابانها در برابر افزایش تقاضای سفر است. تمرکز فرصتهای شغلی و خدمات در بخشهای مرکزی، میزان رفتوآمد روزانه از مناطق حومهای را افزایش میدهد. در نتیجه حتی سفرهای کوتاه نیز ممکن است زمان زیادی، طول بکشد. توسعه حملونقل عمومی، مسیرهای دوچرخهسواری و کاهش وابستگی به خودروهای شخصی، از مهمترین راهکارهایی هستند که برای بهبود وضعیت تردد در این شهر، دنبال میشوند.

شهری که خودروها در آن بهکندی حرکت میکنند
بنگلور یکی از بحرانیترین نمونههای ترافیک شهری در جهان است. بر اساس شاخص تامتام، سطح ازدحام این شهر به ۷۴.۴ درصد رسیده است و بنگلور پس از مکزیکوسیتی، دومین شهر پرترافیک جهان بوده است. رانندگان برای طی مسافت ۱۰ کیلومتری در شرایط معمول بهطور متوسط ۳۶ دقیقه و ۹ ثانیه زمان، نیاز دارند. این مدت در ساعات شلوغ عصر به حدود ۴۵ دقیقه و ۲۷ ثانیه افزایش مییابد. همچنین، رانندگان سالانه ۱۶۸ ساعت از وقت خود را در ترافیک، از دست میدهند. میانگین شاخص ترافیک بنگلور در ۳۰ روز اخیر، کاهش قابلتوجهی داشته است، اما همچنان رشد سریع جمعیت، توسعه گسترده مناطق فناوری و افزایش تعداد خودروهای شخصی، از عوامل مهم ازدحام در بنگلور محسوب میشود. باوجود توسعه مترو و پروژههای حملونقل عمومی، هماهنگ نبودن رشد زیرساختها با توسعه شهری، باعث شده است که ترافیک همچنان یکی از مهمترین مشکلات ساکنان این شهر باشد.

ازدحام بیپایان در خیابانهای بمبئی
بمبئی، مرکز اقتصادی و مالی هند، از دیگر شهرهایی است که با ترافیک سنگین و ازدحام گسترده در شبکه معابر مواجه است. طبق شاخص تامتام ۲۰۲۵، سطح ازدحام ترافیکی این شهر به ۶۳.۲ درصد رسیده است. متوسط سرعت خودروها حدود ۲۰.۸ کیلومتر در ساعت گزارش شده است و رانندگان در هر ۱۵ دقیقه تنها میتوانند حدود ۵.۲ کیلومتر مسیر را طی کنند. شاخص ترافیک این شهر در ۳۰ روز اخیر، حدود ۴۲.۵۹ بوده است. اگرچه این شهر از شبکه قطارهای حومهای گستردهای برخوردار است، اما حجم بالای سفرهای روزانه و وابستگی بخشی از جمعیت به خودرو و تاکسی، فشار زیادی بر خیابانها وارد میکند. تراکم بالای جمعیت، محدودیت زمین برای توسعه معابر و تمرکز مراکز تجاری در بخشهای خاص شهر، مدیریت ترافیک بمبئی را دشوار کرده است. بارندگیهای موسمی نیز در بعضی دورههای سال، با آبگرفتگی خیابانها و اختلال در رفتوآمد، همراه میشود. توسعه خطوط مترو، بهبود حملونقل ریلی و ایجاد ارتباط بهتر میان مناطق مسکونی و مراکز اشتغال، از جمله اقداماتی هستند که برای کاهش فشار ترافیکی این کلانشهر انجام میشوند.

ترافیک در دو سوی تنگه بسفر
استانبول یکی از پرترافیکترین شهرهای جهان است که موقعیت جغرافیایی خاص آن، مدیریت رفتوآمد را پیچیدهتر میکند. طبق شاخص تامتام، این شهر در سال ۲۰۲۵ ، سطح ازدحام ۶۲ درصدی را تجربه کرده است؛ رقمی که نسبت به سال قبل ۲.۶ واحد درصد افزایش نشان میدهد. همچنین میانگین سرعت خودروها حدود ۲۶.۲ کیلومتر در ساعت بوده است و رانندگان در هر ۱۵ دقیقه بهطور متوسط ۶.۵ کیلومتر، حرکت کردهاند. دادههای ۳۰ روز منتهی به نوامبر ۲۰۲۶، شاخص ترافیک این شهر را حدود ۳۰.۸۹ گزارش کردهاند. یکی از مهمترین عوامل ترافیک استانبول، جابهجایی روزانه میان بخشهای اروپایی و آسیایی شهر است. پلهای بسفر و تونلهای زیرزمینی، مسیرهای ارتباطی مهمی هستند که در ساعات اوج رفتوآمد با حجم بالای خودرو مواجه میشوند. همچنین تمرکز فعالیتهای اقتصادی، رشد مناطق مسکونی حومهای و افزایش سفرهای بینقارهای، فشار زیادی بر شبکه حملونقل آن وارد کرده است. توسعه مترو، خطوط ریلی و حملونقل دریایی، از راهکارهای مهم برای کاهش وابستگی شهروندان به خودروهای شخصی محسوب میشوند.

ثروتمندترین کشورهای جهان کدامند؟
رتبهبندی ثروتمندترین کشورهای جهان بر اساس دادهها و پیشبینیهای گزارش چشمانداز اقتصاد جهانی صندوق بینالمللی پول در اکتبر ۲۰۲۶ نشان میدهد که لیختناشتاین با تولید ناخالص داخلی سرانه ۲۳۰ هزار و ۴۱۷ دلار در جایگاه نخست جهان قرار دارد؛ رقمی که حدود ۷۴ هزار و ۶۸۴ دلار بیشتر از لوکزامبورگ، کشور دوم این فهرست، است. تولید ناخالص داخلی سرانه لوکزامبورگ در سال ۲۰۲۶ معادل ۱۵۵ هزار و ۷۳۳ دلار برآورد شده است.
ایرلند با ۱۲۷ هزار و ۸۳۷ دلار در رتبه سوم قرار دارد و پس از آن سوئیس با ۱۲۴ هزار و ۴۷۸ دلار و نروژ با ۱۱۵ هزار و ۱۸۸ دلار، جایگاههای چهارم و پنجم را به خود اختصاص دادهاند.
یکی از دلایل ثبت رقم بسیار بالای لیختناشتاین، ساختار خاص بازار کار این کشور است. شمار قابلتوجهی از نیروی کار فعال در این کشور از کشورهای همسایه بهویژه سوئیس و اتریش رفتوآمد میکنند. ارزش اقتصادی فعالیت این افراد در محاسبه تولید ناخالص داخلی لیختناشتاین منظور میشود، اما آنها در آمار جمعیت ساکن این کشور قرار نمیگیرند، به همین دلیل، مخرج محاسبه تولید ناخالص داخلی سرانه شامل این نیروی کار غیرمقیم نیست و رقم نهایی افزایش پیدا میکند.
این موضوع نشان میدهد که بالا بودن تولید ناخالص داخلی سرانه در اقتصادهای کوچک بهمعنای برخورداری همه ساکنان از درآمدی متناسب با این شاخص نیست و ویژگیهای بازار کار و ساختار جمعیتی نیز میتواند بر نتایج رتبهبندی تأثیر بگذارد.
حضور ۲۰ کشور اروپایی در میان ۳۰ اقتصاد برتر جهان
یکی از مهمترین نتایج این رتبهبندی، برتری چشمگیر اروپا در میان اقتصادهای دارای بالاترین تولید ناخالص داخلی سرانه است. از مجموع ۳۰ کشور و اقتصاد حاضر در این فهرست، ۲۰ مورد اروپایی هستند؛ به این ترتیب، حدود ۶۷ درصد جایگاهها به این قاره اختصاص دارد. اروپا همچنین هشت جایگاه از ۱۰ رتبه نخست را در اختیار دارد و تنها سنگاپور و ایالات متحده آمریکا در میان اقتصادهای غیراروپایی این جمع دیده میشوند.

حضور پررنگ کشورهای اروپایی را میتوان حاصل ترکیبی از اقتصادهای صنعتی پیشرفته، مراکز مالی بینالمللی، صنایع با ارزش افزوده بالا و بخش خدمات تخصصی دانست. برای نمونه، سوئیس با اتکا به صنایع تولیدی پیشرفته، خدمات مالی و فعالیتهای حرفهای، جایگاه بالایی در این فهرست دارد. لوکزامبورگ نیز از موقعیت خود بهعنوان یکی از مراکز مهم مالی بینالمللی بهره میبرد و نروژ با برخورداری از منابع انرژی و فعالیتهای اقتصادی مرتبط با آن، تولید قابلتوجهی بهازای جمعیت خود ثبت کرده است.
در میان کشورهای اروپایی، دانمارک با تولید ناخالص داخلی سرانه ۸۲ هزار و ۷۱۴ دلار در رتبه نهم، هلند با ۷۸ هزار و ۵۳۵ دلار در رتبه دهم، سنمارینو با ۷۰ هزار و ۶۶۲ دلار در رتبه چهاردهم، سوئد با ۶۹ هزار و ۲۴۴ دلار در رتبه پانزدهم و اتریش با ۶۷ هزار و ۲۰ دلار در رتبه شانزدهم قرار دارند.
آلمان نیز با ۶۵ هزار و ۶۹۹ دلار در جایگاه هفدهم و بلژیک با ۶۴ هزار و ۷۷۴ دلار در رتبه هجدهم ایستادهاند. بریتانیا با ۶۱ هزار و ۱۰۸ دلار رتبه بیستم را به خود اختصاص داده است.
در ادامه فهرست، آندورا با ۵۳ هزار و ۹۸۸ دلار در رتبه بیستوپنجم، مالت با ۵۲ هزار و ۱۴۹ دلار در رتبه بیستوششم، فرانسه با ۵۱ هزار و ۴۴۸ دلار در رتبه بیستوهفتم، ایتالیا با ۴۵ هزار و ۸۸۶ دلار در رتبه بیستونهم و قبرس با ۴۴ هزار و ۴۷۷ دلار در رتبه سیام قرار گرفتهاند.
در خارج از اروپا، سنگاپور با تولید ناخالص داخلی سرانه ۱۰۹ هزار و ۱۱۷ دلار، بالاترین جایگاه را در میان اقتصادهای آسیایی به خود اختصاص داده و در رتبه ششم جهان قرار گرفته است. این کشور با تکیه بر تجارت بینالمللی، خدمات مالی، فعالیتهای بندری و جایگاه راهبردی خود در شبکه اقتصاد جهانی، یکی از مهمترین مراکز اقتصادی آسیا محسوب میشود.
پس از سنگاپور، منطقه اداری ویژه ماکائو با ۷۷ هزار و ۴۹ دلار در رتبه یازدهم قرار دارد. ساختار اقتصادی ماکائو بهشدت تحت تأثیر گردشگری و صنعت سرگرمی است و این بخشها نقش مهمی در ارزش تولید اقتصادی آن ایفا میکنند. هنگکنگ نیز با ۶۰ هزار و ۳۲۲ دلار در جایگاه بیستویکم قرار گرفته است.
با وجود اهمیت این رتبهبندی در بررسی ظرفیت اقتصادی کشورها، تفسیر نتایج آن نیازمند توجه به محدودیتهای شاخص تولید ناخالص داخلی سرانه است. این معیار نشان میدهد هر اقتصاد بهطور متوسط چه میزان ارزش اقتصادی بهازای جمعیت خود تولید میکند، اما مشخص نمیکند این ارزش چگونه میان شهروندان توزیع میشود یا چه سهمی از آن در نهایت به خانوارهای ساکن کشور میرسد.
سردترین شهرهای مسکونی جهان؛ از یاکوتسک تا ورخویانسک
سردترین شهرهای مسکونی جهان، بهویژه در سیبری، شمال اروپا و آسیای شرقی، نمونههایی از سازگاری انسان با شرایط اقلیمی دشوار هستند. در یاکوتسک و نوریلسک، یخبندان دائمی و زمستانهای طولانی بر زیرساختهای شهری اثر میگذارند. در اولانباتور، سرما با آلودگی هوا و فقر انرژی همراه شده است و در موهه و مورمانسک نیز سرمای شدید، هزینههای زندگی و فعالیتهای اقتصادی را تحت تاثیر قرار میدهد. در این مناطق، دمای هوا گاهی به کمتر از منفی ۴۰ درجه سانتیگراد میرسد، خودروها در فضای باز بهسرعت یخ میزنند، لولههای آب در معرض یخزدگی قرار میگیرند و رفتوآمد شهروندان به تجهیزات و زیرساختهای ویژه، نیاز دارد. شدت سرما در این شهرها تنها به اعداد ثبتشده در ایستگاههای هواشناسی محدود نمیشود و بر معماری ساختمانها، سیستم گرمایش، حملونقل، آموزش، فعالیت اقتصادی و حتی سبک زندگی مردم تاثیر میگذارد. برای مثال، در شهرهای سیبری، زیرساختهای گرمایشی و عایقبندی ساختمانها، اهمیت حیاتی دارند و در مغولستان، آلودگی هوا در فصل زمستان، به یکی از پیامدهای استفاده گسترده از سوخت برای گرمایش، تبدیل میشود. در ادامه به معرفی سردترین شهرهای مسکونی جهان و شرایط زندگی در آنها میپردازیم:
زندگی در سرمای منفی ۴۰ درجه
یاکوتسک یکی از شناختهشدهترین شهرهای سرد جهان و مرکز جمهوری ساخا در شمال شرقی روسیه است. این شهر در زمستان با دماهایی روبهرو میشود که گاهی به منفی ۴۰ درجه سانتیگراد و پایینتر میرسند. میانگین دمای کمینه ژانویه در یاکوتسک، حدود منفی ۴۲ درجه سانتیگراد است. سرمای شدید و فاصله زیاد از اقیانوسها موجب شده است که این شهر یکی از نمونههای شاخص اقلیم بسیار سرد قارهای باشد. زندگی در یاکوتسک به زیرساختهایی وابسته است که برای مقابله با سرمای طولانی، طراحی شدهاند. ساختمانها به سیستمهای گرمایشی قدرتمند و عایقبندی ویژه نیاز دارند و شبکههای آبوفاضلاب باید در برابر یخزدگی محافظت شوند. خودروها نیز در روزهای بسیار سرد به مراقبت بیشتری نیاز دارند و گاهی رانندگان برای جلوگیری از یخزدن موتور، خودرو را برای مدت طولانی، روشن نگه میدارند. در چنین شرایطی، سرما هزینه زندگی را افزایش میدهد و انجام سادهترین فعالیتهای روزانه را به برنامهریزی دقیق، وابسته میکند.

شهر صنعتی در محاصره یخبندان
نوریلسک از سردترین شهرهای بزرگ مسکونی جهان است که در مدار قطب شمال قرار دارد. این شهر صنعتی بهدلیل موقعیت جغرافیایی و زمستانهای طولانی، شرایط آبوهوایی بسیار سختی را تجربه میکند. در زمستان، دمای هوا بهطور معمول بسیار پایینتر از نقطه انجماد است و بادهای سرد نیز شرایط حضور در فضای باز را دشوارتر میکنند. باوجود این شرایط، نوریلسک یکی از مراکز مهم استخراج و فراوری فلزات در روسیه است و فعالیتهای صنعتی، نقش مهمی در اقتصاد آن دارند. بااینحال، ترکیب سرمای شدید، آلودگی صنعتی و محدودیتهای جغرافیایی، کیفیت زندگی شهروندان را تحت تاثیر قرار میدهد. ساکنان این شهر برای رفتوآمد، خرید و انجام کارهای روزانه به زیرساختهای مقاوم در برابر یخبندان وابستهاند، همچنین زمستان طولانی و محدودیت نور طبیعی در بخشی از سال، فشار بیشتری بر زندگی اجتماعی و سلامت روان شهروندان وارد میکند.

سردترین پایتخت جهان
اولانباتور بهعنوان سردترین پایتخت ملی جهان شناخته میشود. این شهر در ارتفاع حدود ۱۳۵۰ متری از سطح دریا قرار دارد و زمستانهای طولانی و بسیار سردی را تجربه میکند. میانگین دمای سردترین ماه سال در این شهر به حدود ۲۱.۳- درجه میرسد. در ژانویه، دمای هوا گاهی تا ۳۰- درجه و پایینتر کاهش پیدا میکند. یکی از مهمترین مشکلات زندگی در اولانباتور، ترکیب سرمای شدید و آلودگی هواست. بسیاری از خانوارهای کمدرآمد در مناطق حاشیهای و محلههای موسوم به گر (Ger) برای گرمکردن خانههای خود از سوختهای جامد استفاده میکنند. این مسئله در فصل زمستان، آلودگی هوا را تشدید میکند و این روزها به یکی از چالشهای مهم سلامت عمومی شهر، تبدیل شده است. بنابراین، سرمای شدید در این شهر فقط مسئلهای اقلیمی نیست، بلکه با فقر انرژی، کیفیت مسکن و نابرابری اجتماعی نیز ارتباط دارد.

شهری در شمالیترین نقطه چین
موهه در شمالیترین بخش چین و نزدیک مرز روسیه قرار دارد و از سردترین شهرهای این کشور محسوب میشود. موقعیت جغرافیایی آن باعث شده است که زمستانهای طولانی و یخبندانهای شدیدی داشته باشد. پایینترین دمای ثبتشده در چین، معادل منفی ۵۳ درجه سانتیگراد، در ژانویه ۲۰۲۳ در این منطقه به ثبت رسیده است. موهه در سالهای اخیر به دلیل و مناظر زمستانی زیبا، به یکی از مقاصد گردشگری زمستانی چین نیز تبدیل شده است. در این شهر، سرما بر معماری، حملونقل و فعالیتهای اقتصادی، تاثیر مستقیم میگذارد. شبکههای گرمایشی، عایقبندی ساختمانها و تجهیزات مورداستفاده در فضای باز، باید با شرایط یخبندان سازگار باشند. در کنار این چالشها، گردشگری زمستانی و فعالیتهای مرتبط با برفویخ، برای اقتصاد محلی، فرصتهایی ایجاد کرده است. بااینحال، سرمای طولانی همچنان هزینه نگهداری ساختمانها و زیرساختهای شهری را افزایش میدهد و زندگی روزمره را به امکانات گرمایشی، وابسته میکند.

زندگی شهری در نزدیکی مدار قطب شمال
مورمانسک یکی از مهمترین شهرهای مسکونی شمال اروپا و بزرگترین شهر جهان در قسمت شمالی مدار قطب شمال است. این شهر به دلیل قرارگیری در نزدیکی دریای بارنتز، باوجود عرض جغرافیایی بالا، تحت تاثیر جریانهای دریایی گرم قرار دارد. به همین دلیل سرمای آن در مقایسه با شهرهای داخلی سیبری، ملایمتر است. میانگین دمای کمینه ژانویه در مورمانسک حدود منفی ۱۴.۵ درجه و میانگین بیشینه آن حدود منفی ۷.۸ درجه سانتیگراد است. بااینحال زمستان طولانی، بادهای سرد و شب قطبی، از ویژگیهای مهم زندگی در مورمانسک است. در بخشی از زمستان، خورشید برای چندین هفته از افق طلوع نمیکند و شهروندان باید زندگی روزمره خود را با ساعات محدود روشنایی طبیعی، تنظیم کنند. این شرایط بر فعالیتهای اجتماعی، رفتوآمد و سلامت روان افراد اثر میگذارد، باوجود این، فعالیتهای دریایی و صنعتی باعث شدهاند مورمانسک همچنان یکی از مراکز اقتصادی و جمعیتی مهم شمال روسیه باقی بماند.

سردترین سکونتگاه دائمی جهان
ورخویانسک از سردترین سکونتگاههای دائمی جهان است که در منطقه سیبری شرقی قرار دارد. این شهر کوچک در زمستان با دماهایی بسیار پایین، روبهرو میشود و میانگین دمای روزانه ژانویه در ورخویانسک حدود منفی ۴۵.۵ درجه سانتیگراد است. در چنین شرایطی، گرمایش خانهها، تامین سوخت و دسترسی به کالاهای ضروری، به مسائل حیاتی تبدیل میشوند. جمعیت اندک و فاصله زیاد از مراکز بزرگ شهری نیز هزینه تامین خدمات عمومی و حملونقل را در این شهر افزایش میدهد. زندگی در ورخویانسک نشان میدهد که سکونت در مناطق بسیار سرد تنها با سازگاری معماری و تجهیزات گرمایشی امکانپذیر نیست و به شبکهای از خدمات و زیرساختهای مقاوم نیاز دارد.





نظر شما