به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، میانگین امید به زندگی در ۴۷ کشور آسیایی حدود ۷۶ سال و اندکی از میانگین جهانی (۷۴ سال) بالاتر است، اما این عدد بهتنهایی، داستان واقعی قاره را روایت نمیکند. آسیا همزمان میزبان پیشتازان جهانی طول عمر و آسیبدیدهترین جمعیتها و فاصله میان این دو قابلتوجه است. ثروت، سلامت و صلح، سه اهرمی هستند که در این قاره به عینیترین شکل، تأثیر خود را بر امید به زندگی نشان میدهند.
قاره آسیا با داشتن پهناورترین و پرجمعیتترین قلمرو، صحنهبارزترین تضادهای انسانی در زمینه امید به زندگی است. در شرق آسیا، نوزادان در شهرهای ثروتمندی همچون هنگکنگ و ماکائو بهطور میانگین عمری بیش از ۸۵ سال را تجربه میکنند، در حالی که در افغانستان این رقم به حدود ۶۵ سال میرسد. این شکاف بیستساله در یک قاره، بهطور مستقیم با سه عامل کلیدی سطح درآمد، دسترسی به مراقبتهای بهداشتی و وضعیت صلح و ثبات سیاسی گره خورده است.
برخلاف باور عمومی که تا پیشازاین ژاپن را پیشتاز طولعمری در آسیا میدانست، دادههای جدید نشان میدهد که هنگکنگ با ۸۵.۴ سال و ماکائو با حدود ۸۵ سال در صدر قرار دارند، اما از آنجایی که این دو منطقه کشورهای مستقل محسوب نمیشوند، در رتبهبندی رسمی کشورها، ژاپن همچنان با میانگین ۸۴ سال در جایگاه نخست میماند. زنان ژاپنی با ۸۷ سال، یکی از بالاترین سطوح امید به زندگی را در جهان دارند. کرهجنوبی و سنگاپور نیز با اعدادی نزدیک به ۸۳ تا ۸۴ سال، خوشه پیشروی شرق آسیا را تشکیل میدهند. عوامل مشترک این مناطق شامل درآمد بالا، پوشش همگانی سلامت، شیوع پایین چاقی و رژیم غذایی سالم بر پایه ماهی، سبزیجات و غلات کامل است.
کرهجنوبی نمونهای برجسته از تأثیر سرمایهگذاری در زیرساختهای پزشکی محسوب میشود. این کشور با ۱۲.۶ تخت بیمارستانی به ازای هر هزار نفر (بالاترین رقم در OECD و سه برابر میانگین این سازمان) و بالاترین میزان مراجعه سرپایی در جهان، به امید به زندگی ۸۳.۵ ساله دست پیدا کرده است. این دستاورد برای کشوری که تا چند دهه پیش یکی از فقیرترین ملل جهان بود، شگفتانگیز بهنظر میرسد. در مقابل، سنگاپور با سیستمی کارآمد و منظم، بدون پشتوانه روستایی، پایینترین نرخ مرگومیر ناشی از تصادفات، آلودگی هوا و بیماریهای قلبی را ثبت کرده است و زنان آن از طولانیعمرترین زنان جهان با هستند.
در سوی دیگر قاره، افغانستان با ۶۶ سال پایینترین میزان امید به زندگی را دارد، هرچند در دو دهه اخیر به لطف بهبود مراقبتهای مادران و نوزادان، شاهد بهبود نسبی بوده است. یمن و سوریه با اعدادی در میانه دهه ۶۰، بهدلیل جنگهای طولانی، کاهش چشمگیری در امید به زندگی داشتهاند. سوریه بهتنهایی طی سالهای جنگ داخلی، چندین سال از عمر شهروندان خود را از دست داده است. این واقعیت نشان میدهد که صلح و ثبات اجتماعی، خود قویترین مداخلههای بهداشتی بهشمار میروند.
رتبهبندی کشورهای مستقل آسیا را بر اساس امید به زندگی
ژاپن ۸۴.۲
سنگاپور ۸۲.۹
کرهجنوبی ۸۲.۷
قبرس ۸۰.۷
بحرین ۷۹.۱
مالدیو ۷۸.۴
قطر ۷۸.۱
امارات متحده عربی ۷۷.۲
عمان ۷۷
برونئی ۷۶.۴
چین ۷۶.۴
ترکیه ۷۶.۴
لبنان ۷۶.۳
ویتنام ۷۶.۳
ایران ۷۵.۷
تایلند ۷۵.۵
مالزی ۷۵.۳
سریلانکا ۷۵.۳
ارمنستان ۷۴.۸
کویت ۷۴.۸
کره شمالی ۷۴.۸
عربستان سعودی ۷۴.۸
اردن ۷۴.۳
جمهوری آذربایجان ۷۳.۱
بنگلادش ۷۲.۷
گرجستان ۷۲.۶
ازبکستان ۷۲.۳
قرقیزستان ۷۱.۴
قزاقستان ۷۱.۱
تاجیکستان ۷۰.۸
بوتان ۷۰.۶
نپال ۷۰.۲
عراق ۶۹.۸
مغولستان ۶۹.۸
کامبوج ۶۹.۴
اندونزی ۶۹.۳
فیلیپین ۶۹.۳
هند ۶۸.۸
تیمور-لسته ۶۸.۶
ترکمنستان ۶۸.۲
میانمار ۶۶.۸
پاکستان ۶۶.۵
لائوس ۶۵.۸
یمن ۶۵.۳
سوریه ۶۳.۸
افغانستان ۶۲.۷
قابلتوجه اینکه ارقام فوق بر اساس دادههای یک دوره آماری گذشته است و برآوردهای جدید سازمان ملل بهطور معمول یک یا دو سال افزایش را برای بسیاری از کشورها نشان میدهد، همچنین مناطق ویژه اداری همچون هنگکنگ و ماکائو که در رأس فهرست قرار دارند، بهدلیل مستقل نبودن در این جدول گنجانده نشدهاند.
نظر شما