به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، چراغ راهنمایی یکی از شناختهشدهترین نمادهای زندگی شهری مدرن است؛ ابزاری که هر روز میلیونها راننده، دوچرخهسوار و عابر پیاده را در تقاطعهای شلوغ هدایت میکند و نقشی اساسی در کاهش تصادفات، روانسازی تردد و مدیریت جریان حملونقل شهری دارد. اگرچه توقف پشت چراغ قرمز برای بسیاری از شهروندان تجربهای ناخوشایند است، اما هماهنگی چراغهای راهنمایی و رسیدن به موج سبز در مسیرهای شهری، همچنان یکی از موفقترین نمونههای مدیریت هوشمند ترافیک به شمار میرود.
پنجم اوت هر سال به عنوان «روز جهانی چراغ راهنمایی» گرامی داشته میشود؛ روزی که یادآور راهاندازی نخستین سامانه چراغ راهنمایی برقی در ایالات متحده است. این مناسبت فرصتی برای قدردانی از یکی از مهمترین نوآوریهای مهندسی شهری محسوب میشود؛ اختراعی که بدون آن، مدیریت ترافیک در کلانشهرهای امروزی تقریباً غیرممکن بود.
تاریخچه چراغ راهنمایی به سال ۱۸۶۸ بازمیگردد؛ زمانی که نخستین نمونه آن در لندن نصب شد. این سامانه بهطور کامل مکانیکی بود و با استفاده از اهرم و بهصورت دستی کنترل میشد. چراغهای اولیه تنها از بازوهای سیگنالدهنده برای هدایت حرکت وسایل نقلیه استفاده میکردند و هنوز خبری از سیستمهای برقی نبود.
تحول بزرگ در پنجم اوت سال ۱۹۱۴ رخ داد؛ زمانی که نخستین چراغ راهنمایی برقی در شهر کلیولند ایالت اوهایوی آمریکا نصب شد. طراحی این سامانه را «لستر وایر»، افسر پلیس شهر سالتلیکسیتی، انجام داده بود. این فناوری بهسرعت مورد استقبال دیگر شهرها قرار گرفت و تنها یک دهه بعد، نخستین چراغ راهنمایی برقی اروپا نیز در شهر برلین آلمان نصب شد.
چراغهای راهنمایی اولیه تنها دارای دو رنگ قرمز و سبز بودند، اما در سال ۱۹۲۳ رنگ زرد نیز به این سامانه اضافه شد تا رانندگان پیش از تغییر وضعیت چراغ برای توقف یا حرکت آماده شوند. از آن زمان تاکنون، چراغهای راهنمایی با بهرهگیری از حسگرهای هوشمند، دوربینهای نظارتی، هوش مصنوعی و سامانههای کنترل ترافیک، به بخش جداییناپذیر شهرهای هوشمند تبدیل شدهاند.
امروزه بسیاری از شهرهای جهان از سامانههای هوشمند کنترل چراغهای راهنمایی استفاده میکنند؛ فناوریهایی که با تحلیل لحظهای حجم ترافیک، زمانبندی چراغها را بهصورت خودکار تنظیم میکنند، زمان انتظار خودروها را کاهش میدهند، مصرف سوخت و انتشار آلایندهها را کم میکنند و مسیر عبور خودروهای امدادی و حملونقل عمومی را نیز تسهیل میکنند.
روز جهانی چراغ راهنمایی همچنین یادآور اهمیت رعایت قوانین رانندگی و احترام به حقوق سایر کاربران خیابان است. این روز فرصتی است تا شهروندان نقش این سامانه در حفظ جان انسانها و ایجاد نظم در شبکه حملونقل شهری را بیش از پیش مورد توجه قرار دهند.
با وجود گسترش چراغهای راهنمایی در سراسر جهان، هنوز هم شهرهایی وجود دارند که بدون استفاده از این ابزار ترافیک خود را مدیریت میکنند. یکی از مشهورترین نمونهها، شهر ماکیناک است که به دلیل ممنوعیت تردد خودروهای شخصی، عملاً نیازی به چراغ راهنمایی ندارد.
ماکیناک جزیرهای در دریاچه هورون، میان شبهجزیرههای بالایی و پایینی ایالت میشیگان آمریکا است. این جزیره بهدلیل ممنوعیت کامل خودروها، معماری تاریخی و چشماندازهای طبیعیاش یکی از شناختهشدهترین مقصدهای گردشگری منطقه دریاچههای بزرگ بهشمار میرود. جابهجایی در این جزیره بیشتر با دوچرخه، کالسکههای اسبی و پیادهروی انجام میشود و همین موضوع باعث شده است تقاطعهای آن بدون چراغ راهنمایی و با تکیه بر قوانین ساده و فرهنگ ترافیکی شهروندان اداره شوند.
پاوه بهدلیل بافت پلکانی، خیابانهای شیبدار و حجم بهنسبت کم ترافیک، سالهاست بدون چراغ راهنمایی و رانندگی اداره میشود. در این شهر، تردد خودروها بیشتر بر پایه رعایت حق تقدم، تابلوهای راهنمایی و فرهنگ رانندگی شهروندان انجام میشود و همین موضوع موجب شده پاوه به «شهر بدون چراغ قرمز ایران» شهرت پیدا کند.
نظر شما