داستان قرآنی خانواده آملی/ عشق مادرانه مبین و یاسین به کلام وحی

مادرانه پای آیات قرآن نشستند و قدم‌به‌قدم مسیر حفظ کلام وحی را پیمودند؛ روایتی از خانواده‌ای قرآنی در آمل که با همراهی پدری ذاکر و تلاش مادری علاقه‌مند به قرآن، امروز دو پسر حافظ کل قرآن دارد؛ خانواده‌ای که قصه موفقیتشان از عشق به قرآن در خانه آغاز شد و به افتخارآفرینی در رقابت‌های ملی رسید.

به گزارش خبرگزاری ایمنا از مازندران، در خانه‌ای در آمل، قرآن تنها کتابی برای خواندن نیست؛ بخشی از سبک زندگی خانواده‌ای است که همراهی یک مادر و حمایت پدری مداح و ذاکر اهل‌بیت (ع)، دو فرزندش را به حافظان کل قرآن تبدیل کرده است.

حاج مسعود سیف‌الله‌پورعمرانی، پدر این خانواده و مداح اهل‌بیت (ع)، کنار سمیه پهلوان، مادر خانواده، زمینه‌ای فراهم کردند تا یاسین و مبین از کودکی با کلام وحی مأنوس شوند. مادری که خود از سال‌های کودکی به قرآن کریم علاقه داشت، این علاقه را به مسیری مشترک با فرزندانش تبدیل کرد؛ مسیری که با صرف وقت، صبوری و همراهی خانوادگی به ثمر نشست.

خانواده‌ای که با تربیت قرآنی فرزندانش می‌تواند الگویی برای خانواده‌های بسیاری شوند آنجا که رهبر شهیدمان نیز تاکید بر آموزش آموزه‌های قرآنی و قرائت آن داشتند و طرح آیه‌های زندگی را مطرح کردند.

یاسین در نه‌سالگی و مبین نیز در همین سن موفق به حفظ کل قرآن کریم شدند و با وجود کسب رتبه‌های برتر قرآنی در سنین کم همچنان مشتاق به کسب درجات بالاتر قرآنی هستند.

با این خانواده قرآنی همراه شدیم تا از تجربه‌های مادر و نگاه دو برادر به سال‌های حفظ، دشواری‌های این مسیر و معنای زندگی با قرآن بگوییم.

خانه‌ای به وسعت قرآن؛ روایت مادر و دو پسر حافظ کل

از علاقه دوران کودکی تا تربیت دو حافظ کل قرآن

ایمنا: علاقه شما به قرآن از کجا آغاز شد و چگونه این علاقه به فرزندانتان منتقل شد؟

پهلوان، مادر خانواده: از کودکی به قرآن و نماز علاقه داشتم. قرآن جزء سی داشتم و مرتب از روی آن می‌خواندم. آن زمان امکان حضور در کلاس‌های تخصصی حفظ برایم فراهم نبود، اما در مدرسه و مراسم صبحگاهی به‌طور معمول برای تلاوت قرآن انتخاب می‌شدم و بیشتر سوره انفطار را می‌خواندم.

این علاقه همیشه با من بود و بعدها تصمیم گرفتم آن را جدی‌تر دنبال کنم. هم‌زمان با آموزش قرآن به فرزندانم، خودم نیز وارد مسیر یادگیری و حفظ شدم.

ایمنا: آغاز فعالیت قرآنی یاسین چگونه رقم خورد؟

مادر: همسرم علاقه داشت یاسین قاری قرآن شود. به همین دلیل از پنج‌ونیم‌سالگی او را در جامعةالقرآن ثبت‌نام کردم. ابتدا حفظ موضوعی و اشاره‌ای را آموخت و سپس دوره‌های روخوانی، روان‌خوانی و تجوید را گذراند. بعدها در دارالقرآن امام علی (ع) نیز ثبت‌نام کرد. وقتی از او پرسیدم دوست دارد حفظ قرآن را هم شروع کند، با اشتیاق پذیرفت. استعداد خوبی در این زمینه داشت و جزء اول و دوم را با سرعت پشت‌سر گذاشت؛ هرچند ادامه مسیر به‌تدریج به تلاش و تمرین بیشتری نیاز داشت.

ایمنا: حفظ قرآن فرزندانتان چقدر با زندگی روزمره شما گره خورده بود؟

مادر: از جزء سوم به بعد، بخش زیادی از وقتم را به همراهی با یاسین اختصاص دادم. کنار او می‌نشستم و تمرین می‌کردم و گاهی کارهای خانه را به بعد از خواب بچه‌ها موکول می‌کردم.

در این مسیر از بسیاری از میهمانی‌ها، تفریحات و حتی ساعت‌های استراحتمان گذشتیم؛ اما همراهی همسرم نقش تعیین‌کننده‌ای داشت. گاهی وقتی از سر کار به خانه می‌رسید، مسئولیت تمرین قرآن بچه‌ها را به او می‌سپردم تا بتوانم به کارهای خانه برسم. اگر این صبوری و همکاری نبود، ادامه مسیر برایم بسیار دشوار می‌شد.

ایمنا: خودتان نیز در این مسیر به حفظ قرآن و فعالیت آموزشی روی آوردید. این اتفاق چگونه شکل گرفت؟

مادر: همراهی با یاسین علاقه‌ام را به حفظ قرآن بیشتر کرد. پس از اینکه در نه‌سالگی حافظ کل قرآن شد، از سال ۱۳۹۹ در دوره‌های روخوانی، روان‌خوانی و حفظ شرکت کردم و چند مدرک آموزشی گرفتم و خودم هم توانستم چند جزء از قرآن را حفظ کنم.

بعدها به‌عنوان مربی قرآن در مدارس فعالیت کردم؛ مدتی داوطلبانه و بدون دریافت دستمزد به دانش‌آموزان آموزش می‌دادم و اکنون نیز در زمینه آموزش روخوانی، روان‌خوانی و حفظ قرآن فعالیت دارم.

قرآن با محبت ماندگار می‌شود، نه اجبار

ایمنا: چگونه فضای خانه را قرآنی کردید، بدون اینکه فرزندانتان احساس اجبار کنند؟

مادر: باور دارم علاقه به قرآن باید از رفتار والدین منتقل شود، نه‌ فقط از طریق توصیه و نصیحت. خودم به قرآن علاقه داشتم و سعی می‌کردم کنار بچه‌ها باشم و آن‌ها را در این مسیر تنها نگذارم.

حفظ قرآن به برنامه و استمرار نیاز دارد، اما نباید فرزند احساس کند تحت فشار است. تشویق، محبت و همراهی خانواده می‌تواند انگیزه او را حفظ کند.

ایمنا: مسیر حفظ مبین چه تفاوتی با برادرش داشت؟

مادر: مبین از کودکی شاهد فعالیت قرآنی یاسین بود و به او علاقه داشت. از شش‌سالگی حفظ را آغاز کرد و مانند برادرش بیشتر تمرین‌ها را در خانه و با همراهی من انجام داد.

یاسین در فاصله هفت تا نه‌سالگی حافظ کل قرآن شد و مبین نیز اواخر فروردین سال جاری، هم‌زمان با سالروز ولادت حضرت معصومه (س) به این موفقیت رسید. در تمام این مدت، محفوظات بچه‌ها را به‌صورت تلفنی یا از طریق ارسال فایل صوتی برای استاد رضوانی ارائه می‌کردیم. تشویق‌ها و حمایت‌های ایشان در پیشرفت فرزندانم بسیار مؤثر بود.

ایمنا: آیا در این سال‌ها با خستگی یا دلسردی روبه‌رو شدید؟

مادر: به‌طور قطع. حفظ قرآن در کنار مسئولیت‌های خانه آسان نیست. گاهی حجم کارها زیاد می‌شد و فرصت استراحت نداشتیم، اما تلاش می‌کردم برنامه بچه‌ها متوقف نشود.

مهم‌ترین چیزی که به ما کمک کرد، صبوری، استمرار و توکل به خدا بود. نباید انتظار داشت چنین مسیری بدون دشواری طی شود؛ مهم این است که خانواده در روزهای سخت نیز همراه بماند.

از دیدار رهبر انقلاب تا افتخارآفرینی در مسابقات قرآنی

دو برادر، یک مسیر آسمانی؛ روایت مادری که قرآن را در خانه تکثیر کرد

ایمنا: دیدار با رهبر معظم انقلاب در بهمن ۱۴۰۳ چه جایگاهی در خاطرات شما دارد؟

مادر: از طرف گروه «آقا فصل» برای این دیدار دعوت شدم و توفیق حضور در کنار پسرم را پیدا کردم. دیدن رهبر معظم انقلاب از نزدیک برایم بسیار خاطره‌انگیز بود و احساس آرامش و شکرگزاری داشتم.

در آن دیدار دعا کردم ظهور امام زمان (عج) نزدیک شود و فرزندم نیز در مسابقات کشوری بسیج موفق باشد. دو روز بعد، در مسابقات کشوری بسیج شرکت کردیم و پسرم توانست رتبه دوم کشور را در رشته حفظ قرآن کسب کند. این اتفاق برایم بسیار شیرین بود.

ایمنا: فرزندانتان در کنار حفظ کل قرآن چه موفقیت‌هایی به دست آورده‌اند؟

مادر: هر دو فرزندم در مسابقات مختلف استانی و کشوری شرکت کرده‌اند. یاسین در سال‌های فعالیت خود رتبه دوم مسابقات سراسری بسیج در سال ۱۴۰۳، رتبه سوم مسابقات سراسری هلال‌احمر در سال ۱۴۰۲ و رتبه هفتم مسابقات قرآن دانش‌آموزان کشور در سال ۱۴۰۳ را کسب کرده است.

یاسین سه سال متوالی، در سال‌های ۱۴۰۳، ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵، رتبه نخست مسابقات اوقاف استان مازندران را در رشته حفظ کل قرآن، رده سنی زیر ۱۸ سال به دست آورد و مدرک تخصصی درجه سه حفظ کل قرآن را نیز دریافت کرد.

مبین نیز در مسابقات دانش‌آموزی و بسیج رتبه‌های اول و دوم را کسب کرده و در سال تحصیلی ۱۴۰۴ تا ۱۴۰۵ رتبه دوم استان را در رشته حفظ کل قرآن به دست آورده است.

هر دو فرزندم مدرک حفظ کل قرآن در بخش حفظ عمومی دارند. یاسین اکنون دانش‌آموز پایه دهم و مبین دانش‌آموز پایه چهارم است.

حفظ قرآن؛ مقدمه‌ای برای عمل به کلام وحی

ایمنا: به نظر شما حفظ قرآن مهم‌تر است یا عمل به مفاهیم و آموزه‌های آن؟

مادر: عمل به قرآن اهمیت بیشتری دارد هرچند که حفظ قرآن ارزشمند است، اما هدف اصلی باید جاری شدن مفاهیم آن در رفتار، اخلاق و زندگی باشد. دوست دارم فرزندانم در کنار حافظ بودن، با اخلاق نیکو و رفتار قرآنی نیز الگوی خوبی برای دیگران باشند.

ایمنا: مهم‌ترین اشتباهی که خانواده‌ها در مسیر قرآنی کردن فرزندانشان مرتکب می‌شوند، چیست؟

مادر: اجبار و توقع بیش از اندازه؛ نباید کاری کنیم کودک قرآن را با ترس و فشار بشناسد. والدین باید خودشان الگوی عملی فرزندان باشند و با صبوری و محبت، زمینه علاقه‌مندی آن‌ها را فراهم کنند.

ایمنا: چه توصیه‌ای برای مادرانی دارید که به دلیل مشغله‌های زندگی فرصت کافی برای آموزش قرآن به فرزندانشان ندارند؟

مادر: از خودشان شروع کنند. وقتی مادر اهل قرآن باشد، این علاقه به‌تدریج به فرزندان نیز منتقل می‌شود. البته این مسیر زمان و ازخودگذشتگی می‌خواهد، اما نتیجه آن به‌قدری شیرین است که سختی‌هایش را فراموش می‌کنید.

خانه‌ای به وسعت قرآن؛ روایت مادر و دو پسر حافظ کل

نوجوانی که در ۹ سالگی حافظ کل قرآن شد

یاسین سیف‌اله‌پورعمرانی، متولد ۱۳۹۰، حفظ قرآن را از هفت‌سالگی آغاز کرد و در نه‌سالگی به پایان رساند. او در سال‌های فعالیت قرآنی خود موفقیت‌های متعددی در رقابت‌های استانی و کشوری کسب کرده است؛ از جمله رتبه دوم مسابقات سراسری بسیج در سال ۱۴۰۳، رتبه سوم مسابقات سراسری هلال‌احمر در سال ۱۴۰۲، رتبه هفتم مسابقات قرآن دانش‌آموزان کشور در سال ۱۴۰۳ و رتبه چهارم مسابقات سراسری بسیج در سال ۱۴۰۴.

کسب رتبه نخست مسابقات اوقاف مازندران در رشته حفظ کل، رده سنی زیر ۱۸ سال طی سه سال متوالی و دریافت مدرک تخصصی درجه سه حفظ کل قرآن در سال ۱۴۰۳ از دیگر افتخارات اوست.

ایمنا: نخستین جرقه علاقه به حفظ قرآن در شما چگونه شکل گرفت؟

یاسین: از کودکی با قرآن آشنا بودم. پدر و مادرم من را در کلاس‌های قرآنی ثبت‌نام کرد و کم‌کم خودم هم به حفظ علاقه‌مند شدم. با گذشت زمان، این علاقه بیشتر شد و تصمیم گرفتم حفظ کل قرآن را به یکی از اهدافم تبدیل کنم.

ایمنا: چه کسی بیشترین تأثیر را در ادامه این مسیر داشت؟

یاسین: مادرم بیشترین تأثیر را داشت. همیشه کنارم بود و با علاقه‌ای که خودش به قرآن داشت، من را هم تشویق می‌کرد. پدرم نیز با حمایت و همراهی‌ خود نقش مهمی داشت.

ایمنا: حفظ کل قرآن چقدر زمان برد و سخت‌ترین بخش آن چه بود؟

یاسین: حدود دو سال طول کشید. هر روز زمانی را به حفظ و مرور اختصاص می‌دادم و محفوظاتم را به پدر و مادرم تحویل می‌دادم.

سخت‌ترین بخش، استمرار و مرور آیات بود به‌ویژه روزهایی که درس و امتحان داشتم یا خسته بودم، با این حال، فکر کردن به هدفم و حمایت خانواده کمک می‌کرد به مسیرم ادامه بدهم.

مسئله دیگر میان درس و تفریح و برنامه حفظ قرآن در کنار هم بود که سعی می‌کردم برنامه‌ریزی داشته باشم. گاهی از بعضی تفریحاتم می‌گذشتم تا به مرور قرآن برسم، اما هیچ‌وقت احساس نکردم قرآن مانع زندگی عادی من شده است. اگر برای کارها وقت مشخصی در نظر بگیریم، می‌توانیم همه آن‌ها را در کنار هم انجام دهیم.

ایمنا: کدام آیه یا سوره برای شما معنای ویژه‌ای دارد و اینکه بعد از حفظ کل قرآن، مهم‌ترین مسئولیت شما چیست؟

یاسین: آیه ۳۵ سوره نور برایم اهمیت خاصی دارد. این آیه یادآور نور و هدایت الهی است و به من می‌گوید در هیچ شرایطی نباید از رحمت خدا ناامید شوم.

مرور محفوظات و فراموش نکردن آیات مسئولیت همیشگی من است. حفظ قرآن با تمام شدن جزء سی‌ تمام نمی‌شود و باید همیشه برای نگهداری آن تلاش کرد، در کنار آن، دوست دارم مفاهیم قرآن را بهتر بشناسم و به آن‌ها عمل کنم.

ایمنا: بزرگ‌ترین آرزوی قرآنی شما چیست؟

یاسین: دوست دارم در زندگی به قرآن عمل کنم؛ طوری رفتار کنم که دیگران تأثیر قرآن را در اخلاق و رفتارم ببینند، نه اینکه فقط به حافظ بودنم افتخار کنم.

خانه‌ای به وسعت قرآن؛ روایت مادر و دو پسر حافظ کل

مبین؛ برادری که با الگو گرفتن از یاسین حافظ کل شد

مبین، فرزند کوچک خانواده، نیز از همان سال‌های کودکی با دیدن فعالیت قرآنی برادرش به حفظ قرآن علاقه‌مند شد. او با آموزش مادرش از شش‌سالگی این مسیر را آغاز کرد و اواخر فروردین امسال، هم‌زمان با سالروز ولادت حضرت معصومه (س)، موفق به حفظ کل قرآن کریم شد.

ایمنا: علاقه شما به حفظ قرآن از کجا آغاز شد برادرتان چه تأثیری در این مسیر داشت؟

مبین: وقتی چهار سالم بود، داداشم حافظ کل قرآن شد. من هم دوست داشتم مثل او قرآن حفظ کنم. مادرم اول روخوانی را به من یاد داد و بعد از شش‌سالگی حفظ را آغاز کردم. برادرم را هم خیلی دوست دارم. وقتی می‌دیدم قرآن حفظ می‌کند، من هم دوست داشتم مثل او باشم و بتوانم همه قرآن را حفظ کنم.

ایمنا: سخت‌ترین قسمت حفظ قرآن کدام آیات بود و زمانی که حافظ کل قرآن شدید چه احساسی داشتید؟

مبین: آیه‌هایی که شبیه هم بودند. بعضی وقت‌ها آن‌ها را اشتباه می‌کردم، اما مادرم دوباره با من تمرین می‌کرد تا درست یاد بگیرم. او هر روز کنارم بود و برای حفظ و مرور قرآن خیلی وقت می‌گذاشت. زمانی هم که کل کتاب وحی را حفظ کردم خیلی خوشحال شدم به‌ویژه وقتی دیدم پدر و مادرم و برادرم هم خوشحال هستند. می‌دانستم برای من خیلی زحمت کشیده‌اند و کمکم کرده‌اند تا به این موفقیت برسم.

دو برادر، یک مسیر آسمانی؛ روایت مادری که قرآن را در خانه تکثیر کرد

خستگی ممنوع؛ توصیه مبین به خودش برای ماندن در مسیر قرآن

ایمنا: برای آینده چه برنامه‌ای دارید؟

مبین: دوست دارم همیشه قرآن بخوانم و با کمک مادرم آن را مرور کنم تا فراموش نشود. همچنین دوست دارم آدم خوبی باشم، به پدر و مادرم کمک کنم و کاری کنم که از من راضی باشند.

به گزارش ایمنا، قصه این خانواده آملی، فراتر از حفظ ۱۱۴ سوره قرآن مجید، روایت همراهی و همدلی اعضای خانواده‌ای است که موفقیت فرزندان را در مسیری مشترک جست‌وجو کردند. یاسین سیف‌الله‌پورعمرانی در تازه‌ترین موفقیت خود، در سی‌ویکمین دوره مسابقات سراسری قرآن و عترت بسیج کشور در رشته حفظ کل قرآن، رده نوجوانان، به مقام دوم دست یافت و تندیس و لوح سپاس خود را از رئیس سازمان بسیج مستضعفین دریافت کرد. گروه قرآنی مازندران نیز که یاسین در آن عضویت داشت، مقام دوم گروهی این رقابت‌ها را کسب کرد.

این روایت، یادآور این حقیقت است که پرورش نسل قرآنی پیش از آنکه به کلاس و مسابقه وابسته باشد، از خانه و رفتار والدین آغاز می‌شود؛ خانه‌ای که در آن مادر با عشق آموزش می‌دهد، پدر پشتیبان مسیر است و فرزندان، قرآن را نه فقط برای حفظ کردن، بلکه برای همراه داشتن در زندگی می‌آموزند.

کد مطلب 1019310

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.