به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، در دنیای جدید، دسترسی مناسب به مترو و اتوبوس، مسیرهای امن دوچرخه‌سواری، نزدیکی فروشگاه‌ها و مراکز خدماتی به محل سکونت و امکان استفاده از خودروهای اشتراکی، باعث شده است شهروندان بتوانند بدون خرید و نگهداری خودرو، امور روزانه خود را انجام دهند. در بعضی شهرها این سبک زندگی به انتخابی رایج تبدیل شده است و در بعضی مناطق نیز برنامه‌ریزی شهری آگاهانه برای کاهش وابستگی به خودرو، دنبال می‌شود. البته «زندگی بدون خودرو» لزوما به معنای ممنوعیت کامل وسایل نقلیه نیست. در بسیاری از این شهرها، خودرو همچنان وجود دارد، اما بسیاری از خانواده‌ها، مالک خودروی شخصی نیستند یا برای رفت‌وآمدهای روزانه به آن نیاز ندارند. تجربه بروکسل، ونیز، زوریخ و محله وایوبان در فرایبورگ، نشان می‌دهد که ترکیب حمل‌ونقل عمومی کارآمد، طراحی مناسب محله‌ها و خدمات محلی می‌تواند چنین شیوه‌ای از زندگی را امکان‌پذیر کند.
بروکسل؛ نیمی از خانواده‌ها بدون خودروی شخصی
بروکسل از شهرهای اروپایی است که بخش بزرگی از ساکنان آن بدون خودروی شخصی زندگی می‌کنند. طبق داده‌های اداره آمار بلژیک، در سال ۲۰۲۵ حدود ۵۶.۹ درصد خانوارهای منطقه پایتخت بروکسل خودرو نداشتند؛ این رقم در سال ۲۰۲۴ معادل ۵۶.۴ درصد بود. در بعضی از این مناطق، سهم خانواده‌های بدون خودرو، حتی بیشتر است. برای مثال این میزان در سن‌ژوس‌تن‌نوده به ۷۲.۷ درصد و در سن‌ژیل به ۷۲.۶ درصد می‌رسد. این آمار نشان می‌دهد نداشتن خودرو در بخش‌هایی از پایتخت بلژیک، شیوه‌ای رایج از زندگی مردم است. در واقع گسترش شبکه مترو، تراموا و اتوبوس، در کنار دسترسی به خدمات و فروشگاه‌ها در فاصله‌های نسبتا کوتاه، به این وضعیت کمک کرده است. بسیاری از ساکنان می‌توانند برای سفرهای روزمره از حمل‌ونقل عمومی، پیاده‌روی یا دوچرخه، استفاده کنند. البته آمار مالکیت خودرو به‌تنهایی نشان نمی‌دهد که تمام افراد بدون خودرو از این شیوه‌ها استفاده می‌کنند؛ بعضی نیز ممکن است از خودروهای شرکتی، اجاره‌ای یا اشتراکی، بهره ببرند. بااین‌حال تجربه بروکسل نشان می‌دهد که در یک کلان‌شهر پرتراکم، زندگی بدون خودروی شخصی می‌تواند برای بخش بزرگی از خانوارها امکان‌پذیر باشد.
ونیز ؛ حمل‌ونقل آبی به‌جای خودروی شخصی
مرکز تاریخی ونیز، یکی از متفاوت‌ترین نمونه‌های زندگی بدون خودرو در جهان است. در این محدوده، خیابان‌های باریک، پل‌ها و کانال‌های آبی، جای شبکه معمول خیابان‌های خودرویی را گرفته‌اند و خودروهای شخصی امکان تردد در بافت تاریخی را ندارند. ساکنان برای رفت‌وآمدهای کوتاه از مسیرهای پیاده استفاده می‌کنند و برای سفرهای طولانی‌تر یا دسترسی به جزایر اطراف، قایق‌های عمومی واپورتو در اختیار دارند. به همین دلیل، پیاده‌روی و حمل‌ونقل آبی، بخش اصلی جابه‌جایی روزانه در این شهر را تشکیل می‌دهد. البته ونیز به‌طور کامل از شبکه حمل‌ونقل زمینی، جدا نیست. خودروها و اتوبوس‌ها تا محدوده‌هایی مانند ترمینال‌های ورودی شهر تردد دارند، اما ادامه مسیر به مرکز تاریخی معمولا با پای پیاده یا قایق، انجام می‌شود. این ویژگی تا حد زیادی نتیجه جغرافیا و ساختار تاریخی ونیز است. این شهر نمونه روشنی است که نشان می‌دهد چگونه می‌توان زندگی شهری را بدون اتکای روزانه به خودروی شخصی، سازمان‌دهی کرد.
زوریخ؛ حمل‌ونقل عمومی به‌جای خودروی شخصی
زوریخ از شهرهایی است که شبکه حمل‌ونقل عمومی آن امکان زندگی بدون خودروی شخصی را برای بسیاری از ساکنان، فراهم کرده است. تراموا، اتوبوس، قطار شهری و شبکه ریلی منطقه‌ای، محله‌های مختلف را به یکدیگر متصل می‌کنند و دسترسی به مراکز کاری، آموزشی و تجاری را آسان‌تر می‌کند. در کنار این شبکه، مسیرهای پیاده و دوچرخه نیز بخشی از ساختار جابه‌جایی شهر هستند. طبق داده‌های اداره آمار زوریخ، در این شهر از سال‌های گذشته، خانواده‌های بدون خودرو، در اکثریت قرار داشته‌اند؛ وضعیتی که آن را از بسیاری از مناطق دیگر سوئیس، متمایز می‌کند. یکی از عوامل مهم این الگو، هماهنگی میان انواع حمل‌ونقل عمومی و دسترسی آسان به ایستگاه‌ها است. ساکنان می‌توانند بخش زیادی از سفرهای خود را با تراموا و قطار انجام دهند و برای مسیرهای کوتاه‌تر، پیاده‌روی یا دوچرخه‌سواری را انتخاب کنند. در چنین شرایطی، خودرو بیشتر برای سفرهای خاص، حمل بار یا رفت‌وآمد به مناطق خارج از شبکه حمل‌ونقل عمومی کاربرد دارد.
وایوبان؛ طراحی محله‌ای برای زندگی بدون خودرو
وایوبان در شهر فرایبورگ آلمان (Vauban)، نمونه‌ای شناخته‌شده از محله‌ای است که از ابتدا با هدف کاهش وابستگی به خودرو، طراحی شده است. در بخش زیادی از خیابان‌های مسکونی این محله، پارک خودرو در مقابل خانه‌ها، امکان‌پذیر نیست و ساکنان دارای خودرو باید از پارکینگ‌های مشترک در حاشیه محله، استفاده کنند. در مقابل، خیابان‌ها فضای بیشتری برای پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری، بازی کودکان و فعالیت‌های اجتماعی دارند. اتصال محله به شبکه تراموای فرایبورگ نیز رفت‌وآمد به مرکز شهر را بدون نیاز به خودرو، آسان می‌کند. بر اساس بررسی موسسه برنامه‌ریزی شهری بریتانیا (RTPI)، تراکم مالکیت خودرو در وایوبان حدود ۲۰ خودرو به‌ازای هر ۱۰۰ نفر است؛ رقمی که در مقایسه با میانگین ۵۷ خودرو به‌ازای هر ۱۰۰ نفر در آلمان بسیار پایین‌تر است. همچنین بررسی‌های محلی نشان داده‌اند که بسیاری از خانوارهای بدون خودرو، استفاده از خودروهای اشتراکی را جایگزین مناسبی برای مالکیت شخصی می‌دانند. تجربه وایوبان نشان می‌دهد که طراحی محله، پارکینگ‌ها و کیفیت دسترسی به حمل‌ونقل عمومی می‌تواند بر تصمیم خانوارها برای نداشتن خودرو، تاثیر بگذارد.
نظر شما