به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، در بعضی شهرها، خیابان‌های پیاده‌محور، بازارهای سنتی، فروشگاه‌های کوچک محلی و مغازه‌های مستقل همچنان قلب فعالیت‌های اقتصادی و اجتماعی هستند. در این الگوی شهرسازی، مردم برای خرید مواد غذایی، پوشاک، لوازم روزمره و حتی گذراندن اوقات فراغت، بیشتر به محله‌های خود مراجعه می‌کنند تا مراکز خرید بزرگ و خارج از بافت شهری. در واقع اصطلاح «شهرهای بدون مرکز خرید» به این معنا نیست که این شهرها هیچ فروشگاه بزرگ یا مجموعه تجاری ندارند، بلکه منظور شهرهایی است که اقتصاد خرده‌فروشی و زندگی روزمره آن‌ها بیشتر بر تجارت خیابانی و بازارهای محلی استوار است. تجربه شهرهایی همچون کپنهاگ، بارسلونا، توکیو و ونیز، نشان می‌دهد چگونه می‌توان بدون وابستگی کامل به مراکز خرید بزرگ، محیطی زنده، پویا و قابل‌دسترس برای شهروندان ایجاد کرد.
کپنهاگ؛ خرید در خیابان‌های پیاده‌محور به‌جای مجتمع‌های بزرگ
کپنهاگ یکی از شهرهایی است که بخش مهمی از فعالیت‌های تجاری آن در خیابان‌های پیاده‌محور و فضاهای عمومی جریان دارد. خیابان استروگت با طول تقریبی ۱.۱ کیلومتر، یکی از شناخته‌شده‌ترین محورهای خرید اروپاست که فروشگاه‌های پوشاک، برندهای بین‌المللی، مغازه‌های مستقل و رستوران‌ها را در کنار یکدیگر قرار می‌دهد. این خیابان در سال ۱۹۶۲ به‌صورت آزمایشی به روی خودروها بسته شد و پس از استقبال عمومی، به یکی از محورهای دائمی پیاده‌روی و تجارت در مرکز شهر، تبدیل شد. در کنار خیابان‌های تجاری، بازارهای سرپوشیده و فروشگاه‌های محلی نیز بخش مهمی از زندگی روزمره کپنهاگ را تشکیل می‌دهند. بازار توروهالرنه نیز نمونه‌ای از فضاهای تجاری است که مواد غذایی تازه، محصولات محلی، غذاهای آماده و کالاهای تخصصی را در محیطی عمومی، عرضه می‌کند. چنین فضاهایی علاوه بر تامین نیازهای خرید، به محل ملاقات، تعامل اجتماعی و تجربه فرهنگ غذایی شهر، تبدیل شده‌اند. این الگو نشان می‌دهد که تجارت شهری می‌تواند به‌جای تمرکز در یک مجتمع بزرگ در شبکه‌ای از خیابان‌ها و بازارهای قابل‌دسترس توزیع شود.
بارسلونا؛ بازارهای محلی در قلب محله‌های شهری
بارسلونا از شهرهایی است که بازارهای محلی را به‌عنوان بخشی از زیرساخت زندگی روزمره حفظ کرده است. برخلاف الگوی توسعه بر پایه مجتمع‌های تجاری بزرگ، در این شهر شبکه‌ای گسترده از بازارهای مواد غذایی و فروشگاه‌های محله‌ای وجود دارد که ساکنان را برای خریدهای روزانه به فضاهای نزدیک محل زندگی خود، هدایت می‌کند. بر اساس اطلاعات شهرداری بارسلونا، این شهر دارای ۳۹ بازار مواد غذایی تازه و چهار بازار تخصصی غیرغذایی است. پراکندگی این بازارها به‌گونه‌ای است که محله‌های مختلف به مراکز خرید روزمره، دسترسی داشته باشند. بازارهای معروفی همچون بوکریا و سنت آنتونی، علاوه بر فعالیت اقتصادی، بخشی از هویت معماری و فرهنگی شهر محسوب می‌شوند. این بازارها محصولات تازه، مواد غذایی محلی، کالاهای روزمره و خدمات متنوعی عرضه می‌کنند و به محل ارتباط میان فروشندگان، تولیدکنندگان و شهروندان، تبدیل شده‌اند، همچنین شهرداری بارسلونا برای هماهنگی با نیازهای جدید، امکاناتی مانند خرید اینترنتی، تحویل کالا در منزل و خدمات دیجیتال را به بخشی از بازارها اضافه کرده است. این رویکرد نشان می‌دهد که بازارهای سنتی می‌توانند بدون تبدیل‌شدن به مراکز خرید بزرگ، خود را با اقتصاد معاصر هماهنگ کنند.
توکیو ؛ خیابان‌های خرید محلی به‌جای تمرکز تجاری در یک نقطه
توکیو با وجود داشتن فروشگاه‌های بزرگ و مراکز تجاری مدرن، نمونه‌ای مهم از حفظ تجارت محله‌ای در مقیاس گسترده است. یکی از ویژگی‌های این شهر، وجود خیابان‌هایی به نام «شوتنگای» (Shotengai) است؛ گذرگاه‌های تجاری محلی که فروشگاه‌های مواد غذایی، پوشاک، لوازم خانگی، رستوران‌ها و خدمات روزمره را کنار هم قرار می‌دهند. این خیابان‌ها به‌طور معمول در نزدیکی ایستگاه‌های حمل‌ونقل عمومی قرار دارند و بسیاری از آن‌ها برای عبور خودروها، محدودیت‌هایی در نظر گرفته‌اند. به‌این‌ترتیب، ساکنان می‌توانند بسیاری از خریدهای روزانه خود را با پیاده‌روی در این خیابان‌ها انجام دهند. خیابان تجاری توگوشی‌گینزا (Togoshi-Ginza) با طول حدود ۱.۳ کیلومتر یکی از نمونه‌های شناخته‌شده است. بیش از صدها فروشگاه و کسب‌وکار در این محدوده، فعالیت دارند و محصولات متنوعی از مواد غذایی و خوراکی‌های محلی گرفته تا پوشاک و کالاهای خانگی را عرضه می‌کنند. خیابان آمی‌یوکو (Ameyoko) نیز با بیش از ۴۰۰ فروشگاه، نمونه دیگری از تجارت خیابانی در توکیو است. اهمیت این فضاها تنها به خرید محدود نمی‌شود، زیرا کسب‌وکارهای خانوادگی، جشنواره‌های محلی و ارتباط مستقیم فروشندگان با مشتریان به تقویت هویت اجتماعی محله‌ها کمک می‌کنند، البته تجارت خیابانی ژاپن نیز با چالش‌هایی همچون افزایش سن صاحبان مغازه‌ها، تعطیلی کسب‌وکارهای کوچک و رقابت مراکز خرید مدرن، روبه‌روست. به همین دلیل، بعضی خیابان‌های تجاری با حمایت‌های دولتی تلاش می‌کنند فعالیت اقتصادی خود را حفظ کنند.
ونیز؛ خرید در کوچه‌ها و بازارهای تاریخی شهر
ونیز یکی از نمونه‌های متفاوت شهرهایی است که در بافت تاریخی آن، تجارت بیشتر در خیابان‌ها، میدان‌ها و بازارهای سنتی جریان دارد. ساختار خاص این شهر، با کوچه‌های باریک، کانال‌های آبی و محدودیت تردد خودرو موجب شده است، فروشگاه‌های کوچک، کارگاه‌های صنایع‌دستی و بازارهای محلی نقش مهمی در فعالیت‌های اقتصادی آن داشته باشند. در مرکز تاریخی ونیز به‌جای وابستگی به مجتمع‌های تجاری بزرگ، شبکه‌ای از مغازه‌های مستقل و بازارهای پراکنده دیده می‌شود که نیازهای روزمره ساکنان و گردشگران را تامین می‌کنند. بازار ریالتو (Rialto Market) یکی از قدیمی‌ترین مراکز تجاری شهر است که نزدیک به هزار سال، سابقه فعالیت دارد. این بازار محل عرضه محصولات تازه، سبزیجات، میوه‌ها، ماهی و سایر مواد غذایی است. علاوه‌برآن، بازارهای هفتگی در مناطق مختلف شهر برگزار می‌شوند و پوشاک، کفش، محصولات خانگی و مواد غذایی را عرضه می‌کنند. وبگاه رسمی گردشگری ونیز این بازارها را بخشی از زندگی روزمره شهر و راهی برای حفظ ارتباط میان تجارت محلی و فضاهای عمومی، معرفی می‌کند. یکی دیگر از ویژگی‌های تجارت در ونیز، حضور کارگاه‌های کوچک و فروشگاه‌های صنایع‌دستی است. مغازه‌های شیشه‌گری، جواهرات و محصولات چرمی در خیابان‌ها و میدان‌های تاریخی این شهر فعالیت می‌کنند. این کسب‌وکارها علاوه بر ایجاد اشتغال، به حفظ مهارت‌های سنتی و هویت اقتصادی شهر، کمک می‌کنند. تجربه ونیز نشان می‌دهد که حتی در شهری با محدودیت‌های جدی فضایی و حمل‌ونقلی، می‌توان فعالیت‌های تجاری را در مقیاس محله و بافت تاریخی سازمان‌دهی کرد.
نظر شما