به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، دفتر کار اشتراکی فضایی است که در آن افراد مستقل، کارآفرینان، استارتاپ‌ها، شرکت‌های کوچک و کارکنان دورکار، میز، اتاق جلسه، اینترنت و امکانات اداری را به‌صورت مشترک استفاده می‌کنند. برخلاف دفاتر سنتی، این فضاها قراردادهای کوتاه‌مدت، عضویت ساعتی یا روزانه و امکان تغییر مقیاس فعالیت را ارائه می‌دهند، در نتیجه برای کسب‌وکارهای نوپا و کارکنان مستقلی که نمی‌خواهند هزینه اجاره دفتر ثابت را بپذیرند، گزینه‌ای انعطاف‌پذیرتر است.
تاثیر اصلی این الگو بر شهرها را می‌توان در فعال‌سازی دوباره فضاهای شهری دید. دفترهای اشتراکی می‌توانند در ساختمان‌های خالی، واحدهای تجاری بی‌استفاده، طبقات بالای مغازه‌ها، کتابخانه‌ها و ساختمان‌های عمومی مستقر شوند. این تبدیل هم از هدررفت سرمایه شهری جلوگیری می‌کند و هم تردد و فعالیت اقتصادی در خیابان‌ها را افزایش می‌دهد. حضور روزانه کاربران نیز به رونق کافه‌ها، رستوران‌ها، فروشگاه‌ها و خدمات محلی کمک می‌کند.
دفترهای اشتراکی بستر مناسبی برای شبکه‌سازی، یادگیری و همکاری فراهم می‌کنند. کارآفرینان و متخصصان در یک فضا با یکدیگر ملاقات می‌کنند، ایده‌ها مبادله می‌شود و امکان شکل‌گیری پروژه‌های مشترک افزایش می‌یابد، به همین دلیل بعضی شهرها دفتر اشتراکی را نه‌تنها یک کسب‌وکار املاک، بلکه بخشی از زیرساخت توسعه اقتصادی و نوآوری می‌دانند.
با این وجود، اثر مثبت این فضاها خودبه‌خود حاصل نمی‌شود. اگر دفترهای اشتراکی تنها در مناطق مرکزی و گران‌قیمت متمرکز شوند، ممکن است به نابرابری فضایی دامن بزنند و ساکنان محله‌های کم‌درآمد از مزایای آن‌ها محروم بمانند. سیاست شهری باید میان توزیع جغرافیایی، قیمت مناسب، دسترسی به حمل‌ونقل و حفظ کاربری‌های ضروری محله توازن ایجاد کند.
در شهرهای پیشرو دفتر اشتراکی با سه رویکرد دیده می‌شود: تبدیل ساختمان‌های عمومی به فضاهای کار، حمایت از شبکه‌های فضاهای کار در محله‌ها و ایجاد برنامه‌های آموزشی و مشارکتی در کنار فضای فیزیکی. نمونه‌های زیر نشان می‌دهند که دفتر اشتراکی می‌تواند از یک محل اجاره میز فراتر رود و به بخشی از زیرساخت اجتماعی شهر تبدیل شود.
بوئنوس‌آیرس؛ تبدیل ۱۷ کتابخانه عمومی به فضای کار شهری
بوئنوس‌آیرس در سپتامبر ۲۰۲۵ اعلام کرد که ۱۷ کتابخانه عمومی شهر پس از بازسازی، به فضاهایی برای مطالعه، کار و فعالیت شهروندان تبدیل شده‌اند. این اقدام بخشی از بازتعریف نقش کتابخانه‌ها در زندگی شهری است؛ کتابخانه دیگر فقط محل امانت کتاب نیست، بلکه به فضایی برای کار مستقل، یادگیری، ارتباط و حضور روزمره شهروندان تبدیل می‌شود.
شبکه کتابخانه‌های عمومی بوئنوس‌آیرس شامل ۳۰ کتابخانه در محله‌های مختلف شهر است و ۱۷ مورد از آن‌ها برای کار و مطالعه تجهیز شده‌اند. این کتابخانه‌ها در محله‌هایی همچون پالرمو، بلمو، رکولتا، بلمو، بوکا، لینی‌یرس، ماتادروس و فلورس قرار دارند. توزیع جغرافیایی این فضاها، امکان استفاده از آن‌ها را برای ساکنان محله‌های مختلف فراهم کرده و از تمرکز خدمات در مرکز شهر جلوگیری کرده است.
فضاهای ارائه‌شده شامل سالن‌های داخلی و خارجی برای مطالعه، کار و فعالیت است. شهروندان می‌توانند بدون نیاز به عضویت با هزینه بالا، از این فضاها استفاده کنند و در صورت موجود بودن ظرفیت، بین فضاهای داخلی و بیرونی انتخاب کنند. این رویکرد دفتر کار اشتراکی را از یک محصول تجاری به خدمتی عمومی نزدیک می‌کند و برای کارکنان مستقل، دانشجویان و افرادی که امکان اجاره دفتر ندارند، فرصت مناسبی ایجاد می‌کند.
بوئنوس‌آیرس نشان داده است که زیرساخت موجود شهری می‌تواند بدون ساخت‌وساز جدید، نقش تازه‌ای پیدا کند. کتابخانه‌ها از قبل در محله‌ها حضور دارند، دسترسی عمومی دارند و هویت فرهنگی دارند، بنابراین تبدیل آن‌ها به فضای کار، هزینه کمتری نسبت به ساخت ساختمان جدید دارد و پذیرش اجتماعی بیشتری نیز ایجاد می‌کند. این اقدام پاسخی به رشد دورکاری و نیاز شهروندان به فضایی نزدیک به خانه اما جدا از آن است. در چنین فضایی کار با مطالعه، یادگیری و ارتباط اجتماعی پیوند می‌خورد و کتابخانه به بخشی از زیرساخت اشتغال شهری تبدیل می‌شود.
لندن؛ شبکه فضاهای کار باز و حمایت از کسب‌وکارهای محلی
لندن دفترهای اشتراکی را بخشی از سیاست توسعه محلی و اشتغال می‌داند. شهرداری لندن فضاهای کار باز شامل فضاهای همکاری، شتاب‌دهنده‌ها، فضاهای کار هنرمندان و کارگاه‌های ساخت را معرفی کرده است و هدف آن‌ها را فراهم‌کردن اجاره مناسب، قراردادهای انعطاف‌پذیر و امکانات مشترک برای کارآفرینان، خلاقان و کسب‌وکارهای کوچک می‌داند. در این چارچوب دفتر اشتراکی فقط یک محل کار نیست، بلکه ابزاری برای رشد کسب‌وکار و اشتغال محلی است.
یکی از نمونه‌های مطرح‌شده، پروژه ۶۳۹ در تاتنهام است که به ساکنان محلی مهارت‌های شغلی داد و به آن‌ها کمک کرد کسب‌وکار راه‌اندازی کنند. نمونه دیگر کمدن کالکتیو است؛ یک ابتکار جمعی برای فعال‌سازی فضاهای خالی شهر که فضای کار اشتراکی و فروشگاه موقت را در مغازه‌ها و ساختمان‌های خالی لندن ارائه کرد، همچنین کارگاه بلک‌هورس یک انبار متروکه را به کارگاه عمومی برای سازندگان و کسب‌وکارهای نوپا تبدیل کرد. این نمونه‌ها نشان می‌دهند که دفتر اشتراکی می‌تواند در ساختمان‌های خالی و فضاهای فراموش‌شده شهری گسترش پیدا کند.
شهرداری لندن راهنمای «فضاهای کار انعطاف‌پذیر در خیابان‌های اصلی» را منتشر کرده است. این راهنما چهار سناریو را بررسی می‌کند: استفاده از املاک عمومی بزرگ، واحدهای خالی مراکز خرید، فضاهای خرده‌فروشی بزرگ در مناطق فعالیت مرکزی و واحدهای کوچک در خیابان‌های اصلی. هدف این راهنما تبدیل فضاهای خالی به محیط‌های کار و فعال‌سازی دوباره خیابان‌هاست.
افزون بر آن، شهرداری شبکه‌ای از بیش از ۳۰۰ ارائه‌دهنده فضای کار ایجاد کرده و نقشه تعاملی فضاهای کار باز لندن را منتشر کرده است. این نقشه توزیع جغرافیایی فضاها و اطلاعات مربوط به آن‌ها را در اختیار کاربران قرار می‌دهد. گروه مشاوره فضاهای کار نیز بر دسترسی، قیمت مناسب، رشد و پایداری بلندمدت این فضاها تمرکز دارد. تجربه این شهر نشان می‌دهد که دفتر اشتراکی می‌تواند هم‌زمان ابزار اشتغال، بازآفرینی شهری و تقویت اقتصاد محلی باشد.
هلسینکی؛ کتابخانه مرکزی اودی به‌عنوان کارگاه یادگیری و ساخت
هلسینکی با کتابخانه مرکزی اودی نمونه‌ای متفاوت از دفتر اشتراکی را ارائه داده است؛ فضایی که کار، یادگیری، ساخت و تعامل اجتماعی را در یک ساختمان عمومی ترکیب می‌کند. اودی دارای زیرساخت گسترده‌ای برای کار خلاقانه است و طبقه‌ای اختصاصی برای فعالیت‌های خلاقانه دارد. در این فضا کاربران می‌توانند علاوه بر مطالعه، از ابزارهای ساخت، کارگاه‌ها و فعالیت‌های گروهی نیز استفاده کنند.
پروژه ساخت در کتابخانه (make-a-thek) در اودی، با هدف تطبیق فعالیت‌ها با نیاز گروه‌ها و اجتماعات مختلف طراحی شده است. این پروژه کارگاه‌ها، یادگیری همتا و تبادل اجتماعی را در یک فضا گرد می‌آورد. اهمیت آن در این است که دفتر اشتراکی را از یک محل فقط اداری به فضایی برای یادگیری، ساخت و همکاری تبدیل کرده است. در این الگو کاربران می‌توانند از ابزارهای دیجیتال، فضاهای کار، کارگاه‌ها و فعالیت‌های گروهی استفاده کنند. این ترکیب برای کارآفرینان، دانشجویان، هنرمندان و ساکنان محله مناسب است و امکان یادگیری عملی و همکاری را فراهم می‌کند. کتابخانه در این چارچوب نقش یک مرکز نوآوری اجتماعی را ایفا می‌کند.
نتایج مثبت رویکرد هلسینکی در استفاده از کتابخانه نشان می‌دهد که دفتر اشتراکی می‌تواند بخشی از زیرساخت فرهنگی و آموزشی شهر باشد. این الگو برای شهرهایی مناسب است که به‌دنبال فعال‌سازی کتابخانه‌ها و مراکز عمومی به‌عنوان فضاهای کار و یادگیری هستند.
واترفورد؛ توسعه هاب‌های کار اشتراکی برای دورکاری محلی
ایرلند نمونه‌ای کمترشناخته‌شده اما بسیار اثرگذار از دفترهای کار اشتراکی است که در آن، این فضاها از یک کسب‌وکار شهری به بخشی از سیاست ملی توسعه روستایی و اشتغال تبدیل شده‌اند. برنامه هاب‌های متصل از سال ۲۰۲۱ آغاز شد و هدف آن ایجاد شبکه‌ای سراسری از فضاهای کار اشتراکی برای دورکاران، کارآفرینان و کسب‌وکارهای کوچک بود. این برنامه توسط وزارت توسعه روستایی و جامعه و گائلتاخت و با همکاری کمیسیون توسعه غربی اداره می‌شود. گزارش‌ها نشان می‌دهد شبکه ملی هاب‌های متصل ایرلند از حدود ۶۰ هاب در آغاز راه‌اندازی به ۴۰۶ هاب تا ژانویه ۲۰۲۶ گسترش پیدا کرده و میانگین نرخ استفاده از آن‌ها به حدود ۷۵ درصد رسیده است.
واترفورد شهری در جنوب‌شرق این کشور است که دفترهای کار اشتراکی را به بخشی از سیاست اشتغال و توسعه محلی تبدیل کرده است. در چارچوب برنامه ملی هاب‌های متصل، شورای شهر واترفورد در سال ۲۰۲۱ با همکاری شرکت‌های مختلف از جمله فضای کار اشتراکی باکس‌ورکس، شرکت ارتباطی تترا ایرلند، مرکز کارآفرینی شهر واترفورد، مرکز کارآفرینی دانگاروان و پارک اکولوژیک دان‌هیل ۲۴۰ هزار یورو کمک مالی دریافت کرد تا ظرفیت کار دور و فضاهای کار اشتراکی شهر را گسترش دهد.
این سرمایه‌گذاری برای ارتقای پنج هاب در واترفورد اختصاص یافت؛ شامل یک هاب در دانگاروان، یک هاب در بالی‌فیلیپ، یک هاب در بالی‌نین‌شا و دو هاب در شهر واترفورد. اقدامات انجام‌شده شامل بهبود و کارآمدترکردن فضاهای دورکاری، نصب کابین‌های حریم خصوصی و بهینه‌سازی مصرف انرژی بود.
هدف این سرمایه‌گذاری تقویت زیرساخت دورکاری و ایجاد فضاهای مناسب برای دورکاران، کارآفرینان و کسب‌وکارهای کوچک بود. این هاب‌ها با ارائه میز اشتراکی، میز اختصاصی، اتاق جلسه و اینترنت مناسب، امکان کار نزدیک به خانه را برای افرادی فراهم می‌کنند که نمی‌خواهند یا نمی‌توانند هر روز به دوبلین یا شهرهای بزرگ‌تر سفر کنند. واترفورد نشان می‌دهد که دفتر اشتراکی می‌تواند ابزاری برای کاهش سفرهای روزانه، حفظ نیروی متخصص در شهرهای کوچک‌تر و تقویت اقتصاد محلی باشد. به‌جای متمرکز کردن همه فرصت‌های شغلی در پایتخت، توسعه هاب‌های محلی امکان کار نزدیک به خانه را برای ساکنان شهر و اطراف آن فراهم می‌کند.
نظر شما