به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، اعتماد عمومی یکی از عوامل مهم در شکل‌گیری روابط اجتماعی، عملکرد نهادهای عمومی و پذیرش تصمیم‌های جمعی در جوامع امروزی است. شهروندان در زندگی روزمره برای دریافت خدمات درمانی، آموزش، امنیت، اطلاع‌رسانی و اداره امور عمومی به گروه‌های مختلف حرفه‌ای وابسته‌اند، اما میزان اعتماد آن‌ها به این گروه‌ها یکسان نیست. نتایج شاخص جهانی اعتمادپذیری مشاغل در سال ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که نوع حرفه، جایگاه اجتماعی و ارتباط آن با زندگی روزمره مردم می‌تواند با تفاوت‌های قابل‌توجهی در اعتماد عمومی همراه باشد.
این بررسی که موسسه پژوهشی ایپسوس (Ipsos) انجام داده است، دیدگاه ۲۳ هزار و ۵۳۷ بزرگسال در ۳۱ کشور را درباره میزان قابل‌اعتماد بودن ۲۰ گروه شغلی بررسی می‌کند. داده‌های این نظرسنجی در فاصله نوزدهم ژوئن تا سوم ژوئیه ۲۰۲۶ جمع‌آوری شده است.
بر اساس نتایج، پزشکان با امتیاز خالص اعتماد مثبت ۴۳ واحد درصد در جایگاه نخست قرار دارند. دانشمندان با امتیاز مثبت ۴۲ واحد درصد رتبه دوم را به خود اختصاص داده‌اند و معلمان نیز با امتیاز مثبت ۳۷ واحد درصد در رتبه سوم ایستاده‌اند. این سه گروه در ۲۷ کشور از مجموع ۳۱ کشور بررسی‌شده، سه جایگاه نخست اعتماد عمومی را در اختیار داشته‌اند؛ نتیجه‌ای که از جایگاه برجسته حرفه‌های مرتبط با سلامت، دانش و آموزش در نگاه شهروندان حکایت دارد.
پزشکان، دانشمندان و معلمان در صدر اعتماد عمومی
پزشکان با اختلافی اندک نسبت به دانشمندان، قابل‌اعتمادترین گروه شغلی در این بررسی هستند. ماهیت خدمات پزشکی و ارتباط مستقیم آن با سلامت و زندگی انسان‌ها، این حرفه را به یکی از مهم‌ترین گروه‌های مورد اتکای جامعه تبدیل کرده است. دانشمندان نیز با امتیاز مثبت ۴۲ واحد درصد در فاصله‌ای بسیار نزدیک قرار دارند و معلمان با امتیاز مثبت ۳۷ واحد درصد، رتبه سوم را به خود اختصاص داده‌اند.
فاصله میان معلمان و گروه بعدی جدول چشمگیر است. نیروهای مسلح با امتیاز مثبت ۱۶ واحد درصد در رتبه چهارم قرار دارند؛ یعنی امتیاز آن‌ها ۲۱ واحد درصد کمتر از معلمان است. این اختلاف نشان می‌دهد که اعتماد به سه گروه نخست، در مقایسه با سایر مشاغل بررسی‌شده، از سطح بالاتری برخوردار است.
پس از نیروهای مسلح، مربیان شخصی و ورزشی با امتیاز مثبت ۱۰ واحد درصد در جایگاه پنجم قرار گرفته‌اند. کارآفرینان حوزه فناوری نیز با امتیاز مثبت ۶ واحد درصد رتبه ششم را به دست آورده‌اند. قضات و پلیس هر دو امتیاز مثبت ۵ واحد درصد دارند و به‌ترتیب در رتبه‌های هفتم و هشتم قرار می‌گیرند.
وکلای دادگستری با امتیاز صفر در جایگاه نهم ایستاده‌اند؛ به این معنا که در محاسبه خالص اعتماد، سهم افرادی که این گروه را قابل‌اعتماد می‌دانند با سهم کسانی که به آن اعتماد ندارند برابر است. این امتیاز به معنای نبود اعتماد یا بی‌اعتمادی مطلق نیست، بلکه نشان‌دهنده برابری دو دیدگاه در محاسبه شاخص است.
سیاستمداران و چهره‌های شبکه‌های اجتماعی در پایین جدول
در سوی دیگر رتبه‌بندی، سیاستمداران با امتیاز خالص اعتماد منفی ۴۸ واحد درصد، کم‌اعتمادترین گروه شغلی در میان ۲۰ گروه بررسی‌شده هستند. چهره‌های تاثیرگذار شبکه‌های اجتماعی با امتیاز منفی ۴۴ واحد درصد در رتبه نوزدهم قرار دارند و وزیران دولت نیز با امتیاز منفی ۳۷ واحد درصد، سومین جایگاه از انتهای جدول را به خود اختصاص داده‌اند.
آمار مربوط به سیاستمداران، ابعاد این بی‌اعتمادی را روشن‌تر می‌کند. تنها ۱۳ درصد از پاسخ‌دهندگان آن‌ها را قابل‌اعتماد دانسته‌اند، در حالی که ۶۱ درصد معتقد بوده‌اند که نمی‌توان به آن‌ها اعتماد کرد. اختلاف این دو گروه، امتیاز خالص منفی ۴۸ واحد درصد را رقم زده است.
چهره‌های تاثیرگذار شبکه‌های اجتماعی نیز با وجود حضور گسترده در فضای ارتباطی امروز، در میان کم‌اعتمادترین گروه‌های شغلی قرار گرفته‌اند. این نتیجه نشان می‌دهد که دیده‌شدن گسترده در رسانه‌های اجتماعی با اعتماد عمومی همراه نیست، البته این شاخص به‌تنهایی علت این بی‌اعتمادی را مشخص نمی‌کند و نمی‌توان از آن نتیجه گرفت که همه کاربران یا همه گروه‌های اجتماعی دیدگاهی یکسان دارند.
مدیران تبلیغات نیز با امتیاز منفی ۲۶ واحد درصد در رتبه هفدهم قرار دارند. روزنامه‌نگاران و بانکداران هر دو امتیاز منفی ۱۰ واحد درصد کسب کرده‌اند و به‌ترتیب در جایگاه‌های چهاردهم و پانزدهم جدول قرار گرفته‌اند. این نتایج نشان می‌دهد که بی‌اعتمادی در انتهای جدول به سیاستمداران محدود نیست و برخی حرفه‌های مرتبط با تبلیغات، رسانه، امور مالی و ارتباطات عمومی نیز با غلبه دیدگاه‌های منفی روبه‌رو هستند.
شکاف اعتماد در دولت؛ تفاوت میان کارمندان و وزیران
یکی از یافته‌های قابل‌توجه نظرسنجی، اختلاف سطح اعتماد به گروه‌های مختلف درون ساختار دولت است. مقام‌های اجرایی و کارمندان دولت با امتیاز منفی ۹ واحد درصد در رتبه سیزدهم قرار گرفته‌اند، در حالی که امتیاز وزیران دولت منفی ۳۷ واحد درصد است. اختلاف میان این دو گروه به ۲۸ واحد درصد می‌رسد.
این تفاوت نشان می‌دهد که پاسخ‌دهندگان همه اجزای ساختار حکمرانی را به یک شکل ارزیابی نمی‌کنند. در واقع، اعتماد به کارکنان و مقام‌های اداری با اعتماد به وزیران که در سطح رهبری سیاسی دولت فعالیت می‌کنند، تفاوت دارد. با این حال، از آنجا که داده‌های منتشرشده میزان اعتماد و بی‌اعتمادی را اندازه‌گیری می‌کنند، نمی‌توان علت دقیق این فاصله را تنها بر اساس نتایج نظرسنجی تعیین کرد.
جایگاه نیروهای مسلح، قضات و پلیس نیز تصویری متفاوت از اعتماد به نهادهای عمومی ارائه می‌دهد. نیروهای مسلح با امتیاز مثبت ۱۶ واحد درصد در رتبه چهارم قرار دارند، اما پلیس و قضات هر دو امتیاز مثبت ۵ واحد درصد کسب کرده‌اند. این تفاوت نشان می‌دهد که اعتماد عمومی به نهادهای مختلف، حتی در حوزه‌هایی مانند امنیت و اجرای قانون یکسان نیست.
نظر شما