به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، طرح «لوکو پارک» (Loco Park) در تفلیس گرجستان، قرار است محوطه کارخانه تولید لوکوموتیو متعلق به دوران اتحاد جماهیر شوروی را به محله‌ای جدید با کاربری‌های مسکونی، فرهنگی، تجاری و تفریحی تبدیل کند.
هدف اصلی طرح، ایجاد محله‌ای است که ضمن حفظ پیوند خود با گذشته صنعتی تفلیس، به بخشی فعال از زندگی معاصر شهر تبدیل شود. در این الگو، ساختمان‌های مسکونی به‌تنهایی محور توسعه نیستند، بلکه شبکه‌ای از فضاهای سبز، خدمات روزمره، مراکز اجتماعی و مسیرهای پیاده نیز در کنار آن‌ها قرار می‌گیرند تا مجموعه جدید علاوه بر پاسخگویی به نیاز ساکنان، برای دیگر شهروندان تفلیس نیز قابل استفاده باشد.
بر اساس طرح جامع، مجموع زیربنای پروژه به حدود ۱۲۰ هزار متر مربع می‌رسد و در قالب ۹ ساختمان سازمان‌دهی می‌شود. طبقات بالایی ساختمان‌ها به گونه‌های مختلف واحدهای مسکونی اختصاص دارند و طبقات همکف میزبان فعالیت‌هایی همچون فروشگاه‌های محلی، کافه‌ها و کارگاه‌ها خواهند بود. استقرار این خدمات در سطح خیابان می‌تواند به افزایش حضور روزمره شهروندان، فعال‌تر شدن فضاهای عمومی و شکل‌گیری ارتباط نزدیک‌تر میان سکونت و فعالیت‌های اقتصادی محلی کمک کند.
یکی از ویژگی‌های مهم لوکو پارک، نحوه سازمان‌دهی فضای باز در میان ساختمان‌هاست. در این طرح، مجموعه‌ای از فضاهای عمومی شامل جنگل ورزشی، پارک‌ها، باغ‌های مشترک و یک بلوار خطی در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند. این فضاها به‌صورت شبکه‌ای پیوسته طراحی شده‌اند تا حرکت پیاده در سراسر محله امکان‌پذیر باشد و ارتباط مسیرهای داخلی با محله‌های اطراف نیز تقویت شود.
چنین رویکردی، فضای سبز را از یک عنصر تزئینی یا محدوده‌ای محصور در میان ساختمان‌ها فراتر می‌برد و آن را به بخشی از ساختار حرکتی و اجتماعی محله تبدیل می‌کند. در این الگو، مسیرهای پیاده، فضاهای جمعی و باغ‌های مشترک امکان تعامل میان ساکنان را افزایش می‌دهند و در عین حال، دسترسی شهروندان سایر بخش‌های تفلیس به فضاهای عمومی جدید را فراهم می‌کنند.
معماری جدید با الهام از گذشته صنعتی تفلیس
یکی از محورهای اصلی طراحی لوکو پارک، حفظ پیوند بصری و هویتی میان کارخانه قدیمی و محله آینده است. در این راستا، آجر به‌عنوان یکی از مصالح اصلی نما انتخاب شده است؛ مصالحی که هم با پیشینه صنعتی محدوده ارتباط دارد و هم در سنت معماری محلی گرجستان جایگاه ویژه‌ای دارد.
طراحان برای هماهنگ کردن رنگ ساختمان‌های جدید با هویت بصری تفلیس، از روش تحلیل رنگ در تصاویر بافت شهری استفاده کرده‌اند. در این فرایند، خانواده‌های رنگی غالب در منظر شهر شناسایی و طیفی متشکل از آبی-خاکستری، سفالی، سبز، قهوه‌ای مایل به خاکستری و سفید معدنی برای آجرهای نما در نظر گرفته شده است. هدف از این انتخاب، ایجاد هماهنگی میان معماری جدید و رنگ‌های موجود در سیمای شهری است، بدون آنکه ساختمان‌های تازه به تقلیدی از معماری تاریخی تبدیل شوند.
شکل سقف‌ها نیز از خطوط و سیلوئت کارخانه‌ها و کارگاه‌هایی الهام می‌گیرد که پیش‌تر در این محدوده قرار داشتند. با این حال، این یادآوری تاریخی تنها به ظاهر ساختمان‌ها محدود نمی‌شود و سقف‌ها در طرح جدید عملکردهای متنوعی خواهند داشت. گلخانه‌ها، تراس‌ها، سامانه‌های فتوولتائیک برای تولید برق خورشیدی، واحدهای مسکونی با فضای داخلی بلند و فضاهای مشترک ساکنان، از جمله کاربری‌های پیش‌بینی‌شده برای این بخش از ساختمان‌ها هستند.
ترکیب این امکانات می‌تواند به استفاده مؤثرتر از سطوح ساختمان‌ها کمک کند و ظرفیت‌هایی برای فعالیت‌های جمعی، بهره‌گیری از انرژی خورشیدی و توسعه فضاهای سبز در ارتفاع فراهم آورد. به این ترتیب، میراث صنعتی در پروژه لوکو پارک نه‌فقط در قالب نشانه‌های ظاهری، بلکه از طریق بازتفسیر فرم‌ها و پیوند دادن آن‌ها با نیازهای امروزی بازتاب پیدا می‌کند.
لوکو پارک؛ محله‌ای برای شهر، نه فقط ساکنان آن
در توضیح ایده اصلی پروژه، استفانو بوئری بر ترکیب خاطره کارخانه بزرگ دوران شوروی با چشم‌انداز شکل‌گیری فضایی معاصر، سرزنده، سبز و در دسترس همگان تاکید کرده است. در این نگاه، ساختمان‌های محله همچون جزیره‌هایی در یک مجموعه شهری به هم پیوسته عمل می‌کنند؛ هر ساختمان هویت خاص خود را دارد، اما شبکه‌ای از فضاهای عمومی پیاده و مسیرهای درخت‌کاری‌شده، ارتباط میان آن‌ها را برقرار می‌کند.
این دیدگاه بر یکی از مسائل مهم در طراحی محله‌های جدید تمرکز دارد: چگونه می‌توان ضمن ایجاد فضاهای مسکونی تازه، از شکل‌گیری مجموعه‌هایی منفصل و وابسته به خودرو جلوگیری کرد؟ در لوکو پارک، پیوستگی فضاهای باز و امتداد مسیرهای پیاده به محله‌های پیرامونی، پاسخی به این مسئله محسوب می‌شود. حضور خدمات محلی در همکف نیز می‌تواند بخشی از نیازهای روزمره را در فاصله‌ای نزدیک از محل سکونت تأمین کند.
از سوی دیگر، میزبانی رویدادهای فرهنگی بزرگ در محوطه کارخانه هم‌زمان با برگزاری رقابت رسمی طراحی طرح جامع، نشان می‌دهد که این محدوده پیش از تکمیل فرایند بازآفرینی نیز ظرفیت تبدیل شدن به یک مقصد فرهنگی را دارد. قرار گرفتن فعالیت‌های فرهنگی کنار فضاهای عمومی، خدمات محلی و کاربری‌های مسکونی، می‌تواند زمینه حضور گروه‌های متنوع شهروندان را فراهم کند و به شکل‌گیری هویتی فراتر از یک مجموعه ساختمانی جدید بینجامد.
نظر شما