به گزارش سرویس شهرهای جهان خبرگزاری ایمنا، شهرهای بزرگ جهان بیش از گذشته به موتورهای اصلی اقتصاد جهانی تبدیل شدهاند و اندازه اقتصادی بعضی از آنها با اقتصاد کشورهای بزرگ قابل مقایسه است. بر اساس پیشبینیهای گزارش شاخص شهرهای جهانی ۲۰۲۶ مؤسسه آکسفورد اکونومیکس، این روند طی سه دهه آینده شتاب بیشتری خواهد گرفت و تا سال ۲۰۵۰ چندین کلانشهر جهان اقتصادی با تولید ناخالص داخلی بیش از سه تریلیون دلار خواهند داشت.
بر پایه این پیشبینیها، نیویورک جایگاه خود را بهعنوان بزرگترین اقتصاد شهری جهان حفظ خواهد کرد و تولید ناخالص داخلی آن از حدود ۲.۶ تریلیون دلار در سال ۲۰۲۵ به ۶.۳۹ تریلیون دلار در سال ۲۰۵۰ خواهد رسید. این رقم فاصله قابلتوجهی با سایر شهرهای بزرگ جهان ایجاد میکند و نشان میدهد نیویورک همچنان یکی از مهمترین مراکز اقتصادی، مالی و تجاری جهان باقی خواهد ماند.
در جایگاه دوم، لسآنجلس قرار خواهد گرفت که بر اساس این برآورد، اقتصاد آن از حدود ۱.۴۲ تریلیون دلار در سال ۲۰۲۵ به ۳.۶۲ تریلیون دلار در سال ۲۰۵۰ میرسد. به این ترتیب، اقتصاد این شهر در افق ۲۰۵۰ بیش از دو برابر خواهد شد و فاصله آن با نیویورک، هرچند همچنان قابلتوجه است، در عین حال آن را به دومین اقتصاد شهری بزرگ جهان تبدیل خواهد کرد.
اما یکی از مهمترین تحولات این فهرست به شانگهای مربوط میشود؛ شهری که در فاصله ۲۵ سال جهشی کمسابقه در رتبهبندی اقتصادهای شهری جهان خواهد داشت. شانگهای که در سال ۲۰۲۵ با تولید ناخالص داخلی حدود ۷۸۰ میلیارد دلار در رتبه دوازدهم قرار داشت، در سال ۲۰۵۰ با اقتصادی معادل ۳.۲۶ تریلیون دلار به جایگاه سوم جهان صعود خواهد کرد. به این ترتیب، اندازه اقتصاد این شهر بیش از چهار برابر خواهد شد.
شانگهای در این پیشبینی تنها اندکی بالاتر از توکیو قرار میگیرد. اقتصاد پایتخت ژاپن که در سال ۲۰۲۵ حدود ۱.۵ تریلیون دلار برآورد شده بود، تا سال ۲۰۵۰ به ۳.۲۵ تریلیون دلار خواهد رسید و جایگاه چهارم جهان را به خود اختصاص خواهد داد. این وضعیت نشان میدهد که توکیو همچنان یکی از ستونهای اصلی اقتصاد شهری آسیا باقی خواهد ماند، هرچند رشد سریعتر بعضی اقتصادهای آسیایی جایگاه نسبی آن را تحت تأثیر قرار میدهد.
لندن نیز در جمع پنج اقتصاد شهری بزرگ جهان در سال ۲۰۵۰ قرار خواهد داشت. تولید ناخالص داخلی این شهر از حدود ۱.۱۶ تریلیون دلار در سال ۲۰۲۵ به ۳.۱۷ تریلیون دلار افزایش خواهد یافت و لندن در جایگاه پنجم جهان قرار میگیرد. بدین ترتیب، سه قاره آمریکا، آسیا و اروپا همچنان در بالاترین سطوح اقتصاد شهری جهان حضور خواهند داشت، اما وزن شهرهای آسیایی به شکل محسوسی افزایش خواهد یافت.
در میان سایر شهرها پکن یکی از مهمترین صعودها را تجربه خواهد کرد. پایتخت چین که در سال ۲۰۲۵ در میان ۱۲ اقتصاد شهری نخست قرار نداشت، در سال ۲۰۵۰ با تولید ناخالص داخلی ۲.۶۳ تریلیون دلار به رتبه ششم جهان خواهد رسید. شنژن نیز با اقتصادی حدود ۲.۴۳ تریلیون دلار در جایگاه نهم قرار میگیرد و در کنار شانگهای و پکن، چین را به تنها کشوری تبدیل میکند که سه شهر آن در جمع ۱۰ اقتصاد شهری بزرگ جهان حضور خواهند داشت.
سئول نیز در این چشمانداز جایگاه خود را در میان اقتصادهای بزرگ شهری حفظ خواهد کرد و با تولید ناخالص داخلی حدود ۲.۴۱ تریلیون دلار در رتبه یازدهم جهان قرار میگیرد. اقتصاد پایتخت کرهجنوبی در سال ۲۰۲۵ حدود ۹۷۰ میلیارد دلار برآورد شده بود؛ بنابراین پیشبینی ۲۰۵۰ از افزایش قابلتوجه مقیاس اقتصادی این شهر حکایت دارد.
در مقابل، جایگاه پاریس در رتبهبندی جهانی از پنجم در سال ۲۰۲۵ به دوازدهم در سال ۲۰۵۰ کاهش خواهد یافت. با وجود این افت رتبه، اقتصاد پاریس همچنان در سطح بسیار بالایی قرار خواهد داشت و تولید ناخالص داخلی آن به حدود ۲.۳۴ تریلیون دلار خواهد رسید؛ رقمی که نشان میدهد کاهش رتبه الزاماً به معنای کوچکشدن اقتصاد شهر نیست، بلکه نتیجه رشد سریعتر سایر کلانشهرهای جهان است.
شانگهای در این میان نماد برجسته این تغییر است. رشد اقتصادی این شهر در دهههای اخیر آن را به یکی از مهمترین مراکز مالی جهان تبدیل کرده است و بر اساس پیشبینی ارائهشده، تولید ناخالص داخلی آن حتی تا سال ۲۰۲۷ از سانفرانسیسکو فراتر خواهد رفت؛ در حالی که در سال ۲۰۰۰ اقتصاد شانگهای تنها حدود یکچهارم اندازه اقتصاد سانفرانسیسکو بود.
این چشمانداز از جهانی خبر میدهد که در آن رقابت اقتصادی آینده بیش از آنکه صرفا میان کشورها باشد، میان کلانشهرها و شبکههای شهری شکل خواهد گرفت. شهرهایی مانند شانگهای، پکن، شنژن، توکیو، سئول و لندن در کنار مراکز بزرگ اقتصادی آمریکا، سهم بیشتری از تولید، سرمایه، خدمات مالی و فعالیتهای اقتصادی جهانی را به خود اختصاص خواهند داد.
نظر شما