به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، دیزل، بهمثابه شریان اصلی اقتصاد صنعتی و کشاورزی، همچنان نقشی تعیینکننده در جابهجاییهایی جهانی ایفا میکند. گزارش سال ۲۰۲۵ چشمانداز اقتصادی OECD (سازمان توسعه و همکاری اقتصادی)، تصویری از وابستگی جوامع به سوختهای تقطیرشونده (دیزل و نفت گرمایشی) را ترسیم میکند که در آن، تفاوتهای آماری نهتنها بازتابدهنده تفاوت در سبک زندگی، بلکه آینهای تمامنما از ساختارهای جغرافیایی، اولویتهای صنعتی و تابآوری اقتصادی کشورهاست.
در صدر این فهرست، استرالیا با مصرف سرانه ۱.۱۰ تن معادل نفت، پیشتاز است. این جایگاه بیش از آنکه ناشی از سبک مصرف عمومی باشد، برآمده از ماهیت انرژیبر صنایع استخراج معدن، حملونقل کالا و کشاورزی در پهنهای جغرافیایی است که فواصل طولانی در آن، لجستیک را به یکی از پرهزینهترین بخشهای اقتصادی تبدیل کرده است. نکته قابلتأمل اینکه وابستگی استرالیا به واردات سوخت، در سایه اختلالات عرضه نفت ناشی از انسداد تنگه هرمز از مارس ۲۰۲۶، به یک چالش جدی امنیت ملی تبدیل شده و فشارها را برای تنوعبخشی به سبد انرژی افزایش داده است.
مشابه همین الگوی جغرافیایی را میتوان در نروژ با مصرف سرانه ۰.۹ تن و کانادا با ۰.۷۵ تن مشاهده کرد، جایی که پراکندگی مراکز جمعیتی و نیاز به حملونقل در مسافتهای طولانی، مصرف بالای دیزل را اجتنابناپذیر کرده است. در این میان، مورد نروژ تناقض جالبی را به نمایش میگذارد؛ کشوری که خود یکی از بزرگترین تولیدکنندگان نفت خام جهان است، بهدلیل محدودیت ظرفیت پالایشگاههای داخلی، برای تامین دیزل مورد نیاز خود همچنان وابستگی شدیدی به واردات دارد.
در میانه این طیف، ایالات متحده آمریکا با مصرف سرانه ۰.۶ تن در رتبه هشتم جای گرفته است. قرارگیری آمریکا در این جایگاه، تضادی آماری را برجسته میکند؛ این کشور در مقیاس کلان، بزرگترین مصرفکننده مطلق دیزل است، اما هنگامی که معیار سنجش، سرانه جمعیت قرار میگیرد، بهواسطه حجم گسترده جمعیت، در ردههای میانی جای دارد. در کنار ایالات متحده، کشورهای اروپایی همچون اسپانیا (۰.۶۸ تن)، فنلاند (۰.۶۵ تن) و دانمارک (۰.۶۳ تن) نیز با اعدادی نزدیک به میانگین سازمان OECD (۰.۶۴ تن)، نشان میدهند که چگونه زیرساختهای صنعتی و حملونقل در این جوامع همچنان بر پایه سوختهای تقطیرشونده میچرخد.
در نقطه مقابل این ردهبندی، ژاپن و مکزیک قرار دارند که کمترین میزان مصرف سرانه را ثبت کردهاند. مکزیک با ۰.۱۶ تن، پایینترین جایگاه را به خود اختصاص داده که ریشه در تمایل شدید ناوگان خودروهای سواری این کشور به استفاده از بنزین دارد. ژاپن نیز با مصرف ۰.۳ تن، موفق شده است با اتکا به شبکه حملونقل عمومی پیشرفته، سیستمهای برقی و تمایل عمومی به خودروهای هیبریدی، ردپای دیزل را در اقتصاد روزمره خود به شکل ساختاری کاهش دهد.
این شکاف هفتبرابری میان استرالیا (صدرنشین) و مکزیک (قعرنشین)، نشان میدهد که گذار انرژی برای همه کشورها مسیری یکسان نیست. در حالی که بعضی اقتصادها بهواسطه ضرورتهای جغرافیایی سخت و صنعتی، همچنان در بند سوختهای فسیلی باقی مانده و بعضی دیگر با اصلاح سیاستهای حملونقل، مسیر کاهش وابستگی را هموار کردهاند.
نظر شما