عصمت صمدانی با اینکه مادری را تجربه نکرد، اما نور مادریاش را بر سر آدمها تاباند. ۹۷ سال با دستان خسته اما مهربانش لبخند ساخت و خانواده را نگه داشت. در روزگاری که زنان خانهنشین بودند، کارگاه کوچکش را به جهان مادرانهاش بدل کرد. حال یک سال است رفته، اما ردِ مهرش در لبخندها زنده است.
«اینجا عکسها حرف میزنند. اینجا عصاره حرفهای مادر و پسری در لحظههای ما چکه میکند، اینجا نگاههای مادرانه غوغا به پا کرده است. اینجا مادران، قهرمان قصه شهادت دردانههایشان شدهاند و اینجا مادران، مادر ایران شدهاند.»
