امروز استعمار با اشغال سرزمین‌ها معنا نمی‌شود، امروز آنچه آینده کشورها را تعیین می‌کند، مالکیت فناوری است؛ در جهانی که قدرت هوش مصنوعی، تراشه‌ها و مراکز داده در انحصار چند کشور قرار گرفته، فقر فناوری به بزرگ‌ترین مانع توسعه تبدیل شده است.
جهان وارد مرحله‌ای شده که عقب‌ماندگی دیگر فقط با کاهش درآمد یا ضعف اقتصادی سنجیده نمی‌شود؛ شکافی در حال شکل‌گیری است که ریشه آن در توانایی کشورها برای ساختن، جذب و استفاده از فناوری قرار دارد؛ بدون شک در این رقابت، فناوری به یکی از مرزهای تازه میان توسعه‌یافتگی و عقب‌ماندگی تبدیل خواهد شد.
