نزدیک به یک قرن از اعدام علیمردانخان بختیاری میگذرد؛ سرداری که در سالهای قدرتگیری پهلوی اول، در برابر سیاستهای تمرکزگرایانه حکومت ایستاد و پس از حدود یک سال مقاومت و جنگ پارتیزانی، سرانجام به تهران منتقل و اعدام شد.
سرکوب عشایر و جنایتهای رضاخان هنوز در حافظه جمعی زاگرس زنده است، اما امروز بازماندگان همان خاندان از دموکراسی و حقوق بشر سخن میگویند؛ اما چگونه میتوان از آینده گفت، بیآنکه به گذشتهای پاسخ داد که در آن، سرکوب اقوام، اعدام رهبران محلی و نفی هویت فرهنگی، سیاست رسمی دولت بود؟
