تجربه شهرهایی مانند هلسینکی، سنگاپور، مونترال و توکیو نشان می‌دهند که آینده شهری زیرزمینی همین حالا آغاز شده است، اما میزان گسترش آن به مواردی همچون هزینه ساخت، ایمنی، مصرف انرژی و توانایی شهرها برای برنامه‌ریزی یکپارچه زیر سطح زمین، بستگی دارد.
گرمایش زمین، ترافیک و کمبود فضا، شهرها را به اعماق زمین کشانده است و پروژه‌های موفقی همچون طرح صدساله هانوی و سیستم کنترل سیلاب توکیو ثابت کرده‌اند که آینده شهرها، نه در آسمان که در ژرفای زمین ساخته می‌شود، بنابراین زیر خیابان‌های شلوغ شهری، انقلابی آرام در جریان است.
