روز سرباز سال جاری برای پادگان بمپور، با هفت جای خالی و هفت نامی گره خورده است که دیگر در صف صبحگاه خوانده نمی‌شوند؛ هفت جوانی که در آخرین مأموریتشان، برای نجات هم‌رزمان دویدند و زیر آوار موشک‌های آمریکایی، آخرین برگ خدمتشان را با شهادت نوشتند.
گاهی فاصله میان نیمکت‌های مدرسه و آسایشگاه سربازان به اندازه چند سطر کوتاه می‌شود؛ آنجا که اشک، سوگ و همدلی در کنار هم معنا می‌یابد. داغ مدرسه میناب و پادگان بمپور، روایتی از پیوند در سایه یک سوگ مشترک است؛ روایتی که دل‌های ملت ایران را به هم نزدیک‌تر و اراده آن‌ها برای انتقام را تقویت می‌کند.
