افزایش توسعه کاربریهای مختلط در حومههای شهری بهعنوان راهکاری مؤثر برای پایداری شهری، بهبود کیفیت زندگی و افزایش تعاملات اجتماعی مطرح است. تجارب موفق جهانی نشان میدهد که توجه به طراحی جامع، زیرساختهای حملونقل، پایداری زیستمحیطی و مشارکت اجتماعی از ارکان موفقیت این پروژههاست.
بحثهای حوزه معماری شهری در مورد چگونگی برنامهریزی شهرهای بهتر و متراکم ساختن مناطق ویژه است اما نیازهای آینده مردم به فضا، آرامش و سکوت بیشتر همزمان با دسترسی به امکانات رفاهی، تمرکز برنامهریزان را به سمت حومه شهر و افزایش کیفیت زندگی در آن مناطق سوق داده است.
