به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، سنگاپور طی سالهای اخیر رویکرد خود به شهر هوشمند را از ارائه خدمات دیجیتال فراتر برده و به سمت ایجاد مناطق شهری یکپارچه حرکت کرده است. «پونگول دیجیتال» در شمالشرق این کشور یکی از مهمترین نمونههای این رویکرد است؛ منطقهای حدود ۵۰ هکتاری که برای فعالیتهای اقتصادی، آموزشی، تجاری و فناوری طراحی شده و قرار است ظرفیت ایجاد حدود ۲۸ هزار شغل را داشته باشد.
تفاوت اصلی این منطقه با بسیاری از پروژههای متعارف شهر هوشمند، در طراحی همزمان زیرساختهای فیزیکی و دیجیتال آن است. در پونگول، شبکههای ارتباطی، ساختمانها، سامانههای انرژی، حملونقل و خدمات شهری از ابتدا بهگونهای طراحی شدهاند که بتوانند دادههای خود را با یکدیگر به اشتراک بگذارند.
در قلب این سیستم، یک سکوی دیجیتال باز قرار دارد که دادههای مربوط به ساختمانها، تأسیسات، انرژی، پارکینگ، حملونقل و سایر زیرساختهای منطقه را جمعآوری و پردازش میکند. این اطلاعات به مدیران امکان میدهد وضعیت منطقه را بهصورت لحظهای رصد کنند و در بعضی موارد، پیش از وقوع اختلال، نسبت به آن واکنش نشان دهند.
بیش از ۲۰ هزار حسگر در بخشهای مختلف منطقه نصب شده است و دادههایی درباره شرایط محیطی، میزان حضور افراد، عملکرد ساختمانها و مصرف انرژی تولید میکنند. ترکیب این دادهها با هوش مصنوعی و یادگیری ماشین به مدیریت بهتر مصرف انرژی و نگهداری زیرساختها کمک میکند. بر اساس اطلاعات رسمی، این سامانه میتواند تا ۲۰ درصد صرفهجویی انرژی ایجاد کند.
یکی دیگر از عناصر مهم این پروژه، استفاده از «دوقلوی دیجیتال» است. این فناوری یک مدل دیجیتال از منطقه ایجاد میکند که با دادههای واقعی بهروزرسانی میشود. مدیران و پژوهشگران میتوانند با استفاده از این مدل، تأثیر سناریوهای مختلف را پیش از اجرای آنها در دنیای واقعی بررسی کنند؛ از تغییرات مصرف انرژی و سرمایش ساختمانها گرفته تا جریان ترافیک و روشنایی.
انرژی پاک نیز بخش مهمی از طراحی پونگول دیجیتال است. این منطقه به یک شبکه هوشمند انرژی مجهز شده که تولید، ذخیرهسازی و مصرف انرژی را مدیریت میکند. پنلهای خورشیدی نصبشده در منطقه نیز سالانه بیش از ۳۰۰۰ مگاواتساعت انرژی پاک تولید میکنند.
فناوری ارتباطی نسل پنجم نیز در توسعه این منطقه نقش دارد و سنگاپور از بسترهای ۵G برای آزمایش کاربردهایی همچون حملونقل هوشمند، خودروهای خودران، رباتها و اینترنت اشیا استفاده کرده است. هدف، ایجاد ارتباط سریع و پایدار میان وسایل نقلیه، ساختمانها، تجهیزات و زیرساختهای شهری است.
طراحی فیزیکی منطقه نیز همزمان با زیرساخت دیجیتال توسعه یافته است. استفاده از نور طبیعی، کاهش دریافت گرمای خورشید، بهبود جریان هوا، ایجاد فضاهای سبز و حفظ بخشی از پوشش گیاهی موجود، از جمله اقداماتی است که در طراحی منطقه مورد توجه قرار گرفته است.
تجربه پونگول نشان میدهد شهر هوشمند تنها به نصب حسگر یا ایجاد اینترنت پرسرعت محدود نمیشود، بلکه زمانی میتواند عملکرد واقعی داشته باشد که دادههای ساختمانها، انرژی، حملونقل و خدمات شهری در یک سیستم یکپارچه قرار گیرند. در این مدل، منطقه شهری به یک «آزمایشگاه زنده» تبدیل میشود که فناوریهای جدید میتوانند در آن آزمایش، ارزیابی و در صورت موفقیت، در مقیاس بزرگتر اجرا شوند.
این رویکرد میتواند الگویی برای شهرهایی باشد که به دنبال توسعه هوشمند بدون جداسازی فناوری از ساختار فیزیکی و اجتماعی شهر هستند؛ مدلی که در آن زیرساخت دیجیتال نه یک ابزار جانبی، بلکه بخشی از استخوانبندی شهر آینده محسوب میشود.
نظر شما