به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، شرکت حملونقل شهری چنای در هند اعلام کرده است که اتوبوسهای برقی این شهر به رکورد پیمایش ۳۰ میلیون کیلومتر دست پیدا کردهاند. این ناوگان که از ژوئن ۲۰۲۵ فعالیت خود را آغاز کرده، طی ۱۴ ماه توانسته است بیش از ۱۰ میلیون لیتر گازوئیل صرفهجویی کند و از انتشار حدود ۲۵ هزار تن دیاکسیدکربن جلوگیری کند. مقامهای شرکت حملونقل شهری چنای این عملکرد را نشانهای از امکانپذیری برقیسازی ناوگان اتوبوسرانی در یک کلانشهر پرتراکم میدانند.
نخستین مرحله اجرای طرح با راهاندازی ۱۲۰ اتوبوس برقی و یک مرکز شارژ در انبار ویاسارپادی آغاز شد. پس از آن، شمار اتوبوسهای برقی افزایش پیدا کرد و شرکت حملونقل شهری چنای اکنون ۶۲۵ اتوبوس برقی را در پنج مرکز و پایانه مستقر کرده است. استقرار ناوگان در چند مرکز عملیاتی، امکان پوشش مسیرهای متنوعتر و مدیریت بهتر چرخه شارژ و نگهداری را فراهم کرده است.
بر اساس اعلام مدیرعامل شرکت حملونقل شهری، کاهش مصرف سوخت و کاهش انتشار گازهای گلخانهای، دولت ایالتی تامیل نادو را به ادامه این مسیر تشویق کرده است. در بودجه سال مالی ۲۰۲۷-۲۰۲۶، خرید هزار اتوبوس برقی دارای سیستم تهویه مطبوع پیشبینی شده و هدف نهایی دولت، راهاندازی ۳۰۰۰ اتوبوس برقی در آینده است. این برنامه بخشی از تلاش برای جایگزینی ناوگان فرسوده و افزایش کیفیت خدمات حملونقل عمومی در چنای محسوب میشود.
برقیسازی فقط خرید اتوبوس نیست
اهمیت خبر برقیسازی حملونقل چنای اصلی در نشاندادن نقش ناوگان اتوبوسرانی در گذار انرژی شهری است. اتوبوسهای عمومی بهدلیل پیمایش بالا و تردد مداوم در مناطق پرتراکم، از منابع مهم انتشار آلایندههای هوا به شمار میروند. جایگزینی آنها با وسایل نقلیه برقی میتواند کیفیت هوای محلهها، پایانهها و محورهای پرتردد را بهبود دهد و سطح آلودگی صوتی را نیز کاهش دهد.
اتوبوس برقی در مقایسه با خودروی شخصی، ظرفیت جابهجایی تعداد بیشتری از شهروندان را دارد. از این رو برقیسازی اتوبوسها زمانی بیشترین اثر را خواهد داشت که با توسعه خطوط منظم، کاهش زمان انتظار، افزایش پوشش محلهای و اولویتدهی به اتوبوس در معابر همراه شود. اگر اتوبوسهای برقی تنها جایگزین اتوبوسهای قدیمی شوند اما کیفیت شبکه و سرعت سفر بهبود پیدا نکند، اثر آن بر کاهش استفاده از خودروی شخصی محدود خواهد بود.
مدل اجرایی چنای از طریق همکاری شرکت حملونقل شهری با اپراتور خصوصی دنبال شده است. این همکاری نشان میدهد که ورود به حملونقل برقی، تنها به تصمیم دولت و خرید ناوگان محدود نیست، بلکه نیازمند مشارکت تولیدکنندگان، اپراتورهای بهرهبرداری، شرکتهای انرژی، تأمینکنندگان تجهیزات شارژ و نهادهای تنظیمگر است.
تجربه اتوبوسهای برقی شهری با سفرهای بینشهری تفاوت دارد. مسیرهای درونشهری قابل پیشبینی هستند و اتوبوس پس از پایان شیفت یا در فاصلههای مشخص به پایانه بازمیگردد. در پایانه امکان شارژ چندساعته، تعمیرات و مدیریت باتری وجود دارد، اما اتوبوسهای بینشهری ممکن است صدها کیلومتر در روز طی کنند و از چند شهر و بزرگراه عبور کنند. توقف طولانی برای شارژ میتواند برنامه حرکت، بهرهوری ناوگان و تجربه مسافر را مختل کند.
اپراتورهای حملونقل بینشهری معتقدند توسعه خودروهای برقی در این حوزه به شبکهای گسترده، استاندارد و قابلاعتماد از ایستگاههای شارژ در بزرگراهها نیاز دارد. مسیریابی، مدیریت ظرفیت باتری، زمان برگشت اتوبوس، دسترسی پایدار به برق و برنامه تعمیر و نگهداری باید از ابتدا در طراحی شبکه مورد توجه قرار گیرد.
تجربه چنای دو پیام همزمان دارد: نخست اینکه برقیسازی ناوگان شهری در مسیرهای منظم و پایانهمحور، از نظر عملیاتی امکانپذیر است و میتواند صرفهجویی قابلتوجهی در مصرف سوخت ایجاد کند، دوم اینکه توسعه پایدار حملونقل، نیازمند نگاه اکوسیستمی است و نمیتوان آن را به جایگزینی موتور دیزلی با باتری تقلیل داد.
برای ارزیابی کامل این طرح باید شاخصهای بیشتری از جمله هزینه خرید و بهرهبرداری، طول عمر باتری، منبع تولید برق، هزینه احداث پایانههای شارژ، دسترسی به قطعات، آموزش نیروی انسانی و میزان رضایت مسافران بررسی شوند. پیمایش ۳۰ میلیون کیلومتری اتوبوسهای برقی چنای، رویدادی قابلتوجه برای برنامهریزی حملونقل شهری است. این تجربه نشان میدهد شهرهای بزرگ میتوانند از ناوگان عمومی برای کاهش وابستگی به سوختهای فسیلی، بهبود کیفیت هوا و حرکت بهسوی نظام حملونقل کمکربن استفاده کنند، مشروط بر آنکه فناوری با برنامهریزی شبکه، سرمایهگذاری زیرساختی و مدیریت حرفهای همراه باشد.
نظر شما