به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، مفهوم شادکامی، از پیچیدهترین موضوعات برای پژوهشگران علوم رفتاری و سیاستگذاران اجتماعی است. این پیچیدگی را میتوان در نتایج سه پژوهش معتبر بینالمللی در سال ۲۰۲۶ شاهد بود که هر یک از زاویهای متفاوت، تصویری ویژه از شادترین کشورهای جهان ترسیم کردهاند. این تصاویر نهتنها متناقض نیستند، بلکه پنجرههای گوناگونی را به روی درک انسان از بهزیستی و کیفیت زندگی میگشایند.
گزارش جهانی شادکامی که توسط دانشگاه آکسفورد، با همکاری مؤسسه گالوپ و شبکه راهحلهای توسعه پایدار سازمان ملل منتشر میشود، برای نهمین سال پیاپی، فنلاند را در صدر جدول خود جای داده است. این گزارش ۱۴۷ کشور را با استفاده از «ارزیابی ذهنی مردم از زندگی خود» رتبهبندی میکند.
پس از فنلاند، ایسلند، دانمارک، کاستاریکا، سوئد، نروژ، هلند، لوکزامبورگ، سوئیس، نیوزیلند، مکزیک، ایرلند و بلژیک قرار دارند. صعود کاستاریکا به رتبه چهارم، بالاترین جایگاه یک کشور آمریکای لاتین در تاریخ این گزارش محسوب میشود. فاصله امتیازی میان ۲۹ کشور برتر، کمتر از یک واحد در مقیاس صفر تا ۱۰ است و جابهجایی در رتبهها بهمعنای کاهش چشمگیر سطح رضایت نیست.
راز ماندگاری فنلاند، نه شادکامی پرشور، بلکه رضایت مداوم و پایدار از زندگی است.
کشورهای اسکاندیناوی بهعنوان یک بلوک، بخش بالای جدول را در اختیار دارند. گزارش حاضر همچنین به همگرایی در اروپا اشاره دارد و خاطرنشان میکند که از دوره ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰، ۷۹ کشور شاهد افزایش چشمگیر در ارزیابیهای زندگی شهروندان خود بودهاند.
در سوی دیگر، نظرسنجی شاخص شادکامی مؤسسه ایپسوس که در مارس ۲۰۲۶ در میان ۲۹ کشور انجام شده، روایت متفاوتی ارائه میدهد. این نظرسنجی از مردم پرسیده است که آیا خود را بسیار خوشحال یا بهنسبت خوشحال میدانند. نتایج، اندونزی را با ۸۵ درصد در صدر قرار داده است. هلند با ۸۴ درصد در رتبه دوم ایستاد و مکزیک و کلمبیا با ۸۳ و ۸۲ درصد، رتبههای بعدی را به خود اختصاص دادهاند.
در ۲۵ از ۲۹ کشور، سطح شادکامی نسبت به سال قبل افزایش داشته، اما در ۱۵ از ۲۰ کشوری که دادههای بلندمدت آنها موجود است، شادکامی همچنان پایینتر از سطح ۱۵ سال پیش است. ایپسوس به این نکته کلیدی دست پیدا کرده است که احساس مورد محبت بودن و روابط با خانواده، مهمترین مؤلفههای شادکامی هستند و در مقابل، شرایط مالی بهعنوان اصلیترین منبع ناخوشی گزارش شده است. این یافته توضیح میدهد که چرا اندونزی با وجود پایگاه اقتصادی نه چندان برتر، در نظرسنجی متمرکز بر «احساس آنی شادکامی» پیشتاز است، در حالی که در شاخص ارزیابی از زندگی آکسفورد، جایگاه پایینتری دارد.
پژوهش عواطف جهانی گالوپ اما از زاویهای بسیار متفاوت به موضوع مینگرد. این پژوهش به جای پرسش درباره ارزیابی کلی از زندگی یا احساس لحظهای خوشی، به تجربیات روزمره مردم میپردازد و میپرسد: دیروز چه احساسی داشتی؟ شاخص تجربیات مثبت، میزان برخورداری افراد از پنج تجربه در روز قبل شامل لذت، احساس آرامش، خندیدن، احساس احترام و یادگیری یک موضوع جالب را میسنجد. در مقابل شاخص تجربیات منفی، میزان رویارویی با نگرانی، استرس، غم، خشم و درد را اندازهگیری میکند. این رویکرد نشان میدهد که ممکن است فردی زندگی خود را بسیار خوب ارزیابی، اما روز قبل را پراسترس توصیف کند یا برعکس از روز گذشته لذت برده باشد اما از شرایط کلی زندگی خود ناراضی باشد.
ریشه اصلی این تفاوتها در تعریف عملیاتی از مفهوم شادکامی نهفته است. گزارش آکسفورد از مردم میخواهد با نگاهی تأملی، زندگی خود را بر روی نردبان کانتریل (از صفر تا ۱۰) ارزیابی کنند. ایپسوس پرسشی مستقیم و احساسیتر میپرسد و گالوپ نیز به سطح تجربیات عاطفی روزمره نزول میکند. یافتههای سهگانه این پژوهشها، حاوی یک پیام کلیدی است،اینکه شادترین کشور جهان تا حد زیادی به این بستگی دارد که چه سؤالی پرسیده شده است.
نتیجه این پژوهشها فراتر از یک فهرست ساده است و نشان میدهد شادکامی واقعی، کمتر به لذت مداوم شباهت دارد و بیشتر به این موضوع مربوط است که آیا مردم باوری راسخ دارند که زندگی آنها در مسیر درستی قرار دارد، افرادی قابل اتکا در کنار خود دارند و از آزادی و حق انتخاب معنادار برخوردار هستند. به این ترتیب سلطنت نهساله فنلاند، اعلامیهای بر این پایه نیست که فنلاندیها از همه بیشتر لبخند میزنند، بلکه بیانیهای است درباره این موضوع بنیادینتر که وقتی از مردم خواسته میشود به زندگی خود بهعنوان یک کل بنگرند، فنلاندیها همچنان بالاترین پاسخها را ارائه میدهند.
نظر شما