به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، کارشناسان اقلیمشناسی نسبت به شکلگیری «النینو ی قدرتمند» یا «ابر النینو » در اقیانوس آرام هشدار جدی دادهاند. آنچه این رویداد را از نمونههای پیشین متمایز میکند، وقوع آن روی کرهای است که میانگین دمای آن حدود ۱.۴ تا ۱.۵ درجه سانتیگراد گرمتر از دوران پیشاصنعتی شده است. این همزمانی، شدت خشکسالی، گرمای سوزان و آشفتگیهای اقلیمی را فراتر از تجربههای گذشته خواهد برد. دمای سطح آب در بخش مرکزی اقیانوس آرام طی ماههای آینده به دو درجه بالاتر از حد نرمال میرسد و اوج تأثیر مخرب از نوامبر تا فوریه رخ میدهد، اما پیامدهای خشکسالی تا بهار ادامه خواهد داشت. گرمایش زمین، رطوبت و انرژی بارشهای سیلآسا را تشدید میکند و پس از النینو ، خطر سیلهای سدهای منطقه را تهدید میکند.
کشاورزی در خط مقدم آسیب
جنوبشرق آسیا بهویژه تایلند، اندونزی، فیلیپین، ویتنام و کشورهای حوضه مکونگ، بهدلیل وابستگی شدید به کشاورزی و منابع آب، در معرض خطر مستقیم هستند. کشاورزان تایلندی از بینظمی اقلیم و دشواری تصمیمگیری در رنج است و با وجود بدهیهای سنگین و نبود اطلاعات شفاف، همچنان به کشت برنج اصرار دارد، در حالی که کارشناسان بر تغییر به محصولات کمآببر همچون سویا و ماش تأکید دارند. ادامه کشت برنج در خشکسالی، ریسک ورشکستگی، امنیت غذایی و صادرات منطقه را به مخاطره میاندازد. دولتها باید با تسهیلگری و آموزش، گذار کشاورزان به الگوهای مقاومتر را فراهم کنند.
خشکسالی تولید برنج و روغن پالم را تهدید میکند و زنجیره قیمتها را تحتتأثیر قرار میدهد. تحقیقات نشان میدهد رویدادهای مشابه، تورم مصرفکننده را در فیلیپین و اندونزی تا ۲ درصد افزایش دادهاند. سازمان جهانی غذا هشدار داده است که این بحران ممکن است ۴۹ میلیون نفر را به گرسنگی حاد بکشاند. خطر آتشسوزی در جنگلها و زمینهای ذغالسنگ نئو در اندونزی و مالزی نیز مه سمی فرامرزی را محتمل میکند که پیش از این میلیاردها دلار زیان زده است. زنان و دختران بهعنوان نخستین قربانیان ناامنی غذایی، سنگینترین فشار را متحمل میشوند و این بحران شکافهای جنسیتی و اقتصادی را عمیقتر میکند.
واکنش دولتها و همکاریهای فرامرزی
دولتها اقداماتی در این زمینه انجام دادهاند. اندونزی پمپ آب توزیع و شبکههای آبیاری را بازسازی کرده، فیلیپین زیرساختها را تقویت و تایلند مدیریت یکپارچه آب را تصویب کرده است، اما منتقدان بر شکاف عمیق بین سیاستگذاری و اجرا در مزارع تأکید دارند. سرمایهگذاریهای کلان تا زمانی که به آموزش عملی کشاورزان ختم نشود، نتیجه ملموسی ندارد. در تایلند نیز اجرای منسجم در سیاستهای اقلیمی غایب است و این موضوع آسیبپذیری را دوچندان میکند.
کمیسیون رودخانه مکونگ در پایش آب و تبادل داده پیشرفت داشته است، اما این مکانیسمها برای مهار کامل اثرات النینو کافی نیست. ویتنام و کامبوج برنامههای ذخیرهسازی آب و پمپاژ به مزارع را در دستور کار دارند. با این وجود گرمای شدید در کلانشهرها، همراه با پدیده جزیره گرمایی، تهدیدی مضاعف است. میلیونها کارگر فضای باز در معرض گرمازدگی هستند و کارشناسان تدوین پروتکلهای ایمنی، توسعه فضای سبز و بهسازی شبکههای زهکشی را ضروری میدانند. سنگاپور نیز از افزایش قیمت مواد غذایی و مه فرامرزی در امان نخواهد بود.
کشاورزان از دانش بومی غنی برخوردارند که نیاز به تلفیق آن با فناوریهای نوین بهشدت احساس میشود. در شرایط همپوشانی النینو با فشارهای اقتصادی، آینده منطقه به مدیریت هماهنگ منابع آب، حمایت هدفمند از روستاییان، شفافسازی اطلاعات و کاهش آسیبپذیری فقرا وابسته است. گذار از این شرایط، نیازمند سرمایهگذاری فوری بر سازگاری محلی، تقویت همکاری فرامرزی مؤثر و ایجاد باور عمومی به تغییرات اقلیمی است. تأکید بر راهکارهای عملی و اجتناب از وعدههای کلی نیز محور اصلی توصیههای کارشناسان محسوب میشود.
نظر شما