۲۰ مرداد ۱۴۰۵ - ۱۰:۲۱

مدافعان حرم؛ سنگری فراتر از مرزها برای امنیت ایران

مدافعان حرم تنها روایت جنگ سوریه و مقابله با داعش نیستند؛ بلکه بخشی از راهبردی هستند که پس از دفاع مقدس با هدف مقابله با تهدیدات پیش از رسیدن به مرزهای ایران شکل گرفت؛ راهبردی که از لبنان و عراق تا سوریه، فلسطین و یمن امتداد یافت و به گفته کارشناسان، بر معادلات امنیتی منطقه اثر گذاشت.

به گزارش خبرگزاری ایمنا، امروز که از «مدافعان حرم» حرف می‌زنیم، خیلی‌ها تصور می‌کنند ماجرا فقط به جنگ سوریه و ظهور داعش برمی‌گردد. انگار یک روز خورشید طلوع کرد و گروهی سیاه‌پوش به اسم خلافت اسلامی سر برآوردند و ایران هم تصمیم گرفت چند مستشار نظامی به دمشق بفرستد، اما حقیقت، بسیار عمیق‌تر و ریشه‌دارتر از این حرف‌ها است. آنچه یک جوان فاطمیون را از قلب افغانستان به خاک غریب سوریه کشاند، آنچه سردار همدانی را از سنگرهای دیروز جبهه‌های غرب کشور به کوچه‌های حلب رساند، مولود یک تفکر منسجم، رئالیستی و آینده‌نگر بود که از همان روزهای نخست پیروزی انقلاب اسلامی، مثل نهالی در دل سپاه پاسداران کاشته شد و حالا درخت تناوری شده که سایه‌اش بر امنیت ایران و محور مقاومت گسترده است.

اگر بخواهیم صادقانه پیش‌ برویم، باید از یک سؤال ساده، اما عمیق شروع کنیم: چرا یک انقلاب نوپا، در حالی که هنوز خاکریزهای داخلی‌اش را محکم نکرده، باید به فکر نبرد در سرزمین‌های دور باشد؟ پاسخ، در دل یک درس تلخ نهفته است که خیلی زود به دکترین تبدیل شد.

یک نگاه رئالیستی؛ دشمن همین جاست، پشت مرز منتظر نمان

انقلاب اسلامی در بهمن ۵۷ به پیروزی رسید، اما دیری نپایید که شواهد عینی و اسناد منتشرنشده، یک واقعیت انکارناپذیر را آشکار کردند: این انقلاب، در ذات دشمن دارد. خیلی‌ها امروز تلاش می‌کنند این گزاره را وارونه جلوه دهند و بگویند «ایران خودش برای خودش دشمن ساخت»، اما تاریخ چیز دیگری می‌گوید. اگر ایران به دنبال دشمن‌تراشی بود، چرا همان ماه‌های ابتدایی، دولت موقت و سپس دولت‌های بعدی تلاش‌های مکرری برای تنظیم روابط با آمریکا انجام دادند؟ چرا حتی در ماجرای مک‌فارلین و پشت‌پرده‌های ایران-کنترا، چراغ‌های سبزی از سوی تهران روشن شد؟ اسنادی که از دل لانه جاسوسی بیرون آمد، روشن کرد که سفارت آمریکا نه یک مرکز دیپلماتیک، بلکه ستاد عملیات براندازی نرم، سازماندهی کودتا و شبکه‌سازی علیه انقلاب بود.

هنوز یک سال از انقلاب نگذشته بود که کودتای نوژه طراحی شد؛ خلبان‌های باقی‌مانده از دوران شاه با حمایت خارجی می‌خواستند پایگاه‌ها را بمباران کنند و کار انقلاب را یکسره کنند. در غرب کشور، تحرکات تروریستی گروهک‌ها و منافقین بالا گرفت، همان‌ها که بعدها نشان دادند تا چه حد می‌توانند به دست دشمن بعثی ابزار شوند. در جنوب شرق هم ناامنی‌ها ریشه می‌دواند.

اما نقطه اوج، هجوم سراسری صدام به ایران در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ بود. صدام تنها نبود؛ پشت سرش، پول عربی، اطلاعات غربی و چراغ سبز ابرقدرت‌ها روشن بود. اینجا بود که آن جرقه راهبردی در ذهن فرماندهان نوپای سپاه شکل گرفت: ما اگر اجازه دهیم دشمن هر طور خواست نزدیک شود، همیشه همین خاک، خونریزی خواهد دید. پس باید می‌رفتیم آن طرف مرزها، نه برای جهانگشایی، که برای بستن راه دشمن قبل از رسیدنش به خانه. تفکری که در دل جنگ تحمیلی زاده شد، خیلی ساده بود: دفاع در عمق، قبل از آنکه اجبار به دفاع در خاک خودی شود.

از همین منطق بود که نیروی قدس سپاه پاسداران معنا پیدا کرد؛ بازوی تحقق همان دکترین رئالیستی که می‌گفت: «دشمن را در سرزمین خودش مهار کن، پیش از آنکه وارد سرزمینت شود.»