تأثیر ورزش بر آرتروز مفصل ران کمتر از انتظار است

به گزارش خبرگزاری ایمنا، نتایج یک مرور نظام‌مند جدید از سوی پژوهشگران مؤسسه کاکرین (Cochrane) نشان می‌دهد ورزش همچنان یکی از درمان‌های اصلی برای آرتروز مفصل ران محسوب می‌شود، اما تأثیر آن بر کاهش درد و بهبود عملکرد حرکتی احتمالا کمتر از آن چیزی است که بسیاری از بیماران انتظار دارند.

آرتروز مفصل ران یکی از شایع‌ترین بیماری‌های مفصلی در جهان است و میلیون‌ها نفر را با درد مزمن، کاهش تحرک و افت کیفیت زندگی مواجه کرده است. به همین دلیل پزشکان معمولاً انجام تمرینات ورزشی را به‌عنوان نخستین راهکار غیر دارویی برای کنترل علائم این بیماری توصیه می‌کنند.

پژوهشگران دانشگاه سیدنی و دانشگاه ملبورن با بررسی ۱۸ کارآزمایی بالینی شامل ۱۳۶۸ بیمار دریافتند انجام تمرینات ورزشی به‌طور متوسط موجب کاهش درد و بهبود عملکرد حرکتی می‌شود، اما این تغییرات اندک است. بر اساس نتایج این مطالعه، شدت درد بیماران پس از ورزش به‌طور متوسط هفت واحد در مقیاس ۱۰۰ امتیازی کاهش یافت؛ در حالی که متخصصان معتقدند کاهش دست‌کم ۱۲ واحدی لازم است تا بیمار بتواند این تغییر را به‌طور ملموس در فعالیت‌های روزانه خود احساس کند.

در مطالعات بررسی‌شده، برنامه‌های ورزشی از نظر نوع و مدت زمان تفاوت زیادی داشتند. این تمرینات از دو تا ۵۲ هفته ادامه داشت و شامل تمرینات تقویت عضلات، فعالیت‌های هوازی و تمرینات ذهن و بدن بود. پژوهشگران تأکید می‌کنند هنوز مشخص نیست کدام نوع ورزش برای چه گروهی از بیماران بیشترین اثربخشی را دارد و به همین دلیل نمی‌توان یک برنامه ورزشی واحد را برای همه مبتلایان توصیه کرد.

بررسی‌ها نشان داد اگرچه ورزش تا حدودی درد و عملکرد حرکتی را بهبود می‌دهد، اما تأثیر قابل توجهی بر کیفیت زندگی بیماران نداشته است. «میشل هال»، از پژوهشگران دانشگاه سیدنی، می‌گوید این نتایج به معنای کنار گذاشتن ورزش نیست، بلکه نشان می‌دهد پزشکان باید درباره میزان واقعی اثربخشی آن با بیماران صادق باشند و انتظارهای غیرواقع‌بینانه ایجاد نکنند.

با وجود نتایج این مطالعه، پژوهشگران تأکید می‌کنند ورزش همچنان بخش مهمی از درمان آرتروز مفصل ران است؛ زیرا علاوه بر کمک به حفظ تحرک مفاصل، فواید گسترده‌ای برای سلامت قلب، عضلات، کنترل وزن و سلامت عمومی بدن دارد و عارضه جدی ایجاد نمی‌کند. با این حال، بیشتر مطالعات بررسی‌شده کوچک بوده و شرکت‌کنندگان از نوع درمان خود اطلاع داشته‌اند؛ موضوعی که می‌تواند بر نتایج تأثیر گذاشته باشد.