به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، سنگاپور که بر اساس دادههای اکونومیست در سال ۲۰۲۵، پس از قطر دومین کشور ثروتمند جهان از نظر تولید ناخالص داخلی سرانه محسوب میشود، در حال احیای یک فناوری خنکسازی با قدمت صدوچهلساله است. این سیستم که خنکسازی منطقهای (District Cooling) نام دارد، با گردش آب سرد در لولههای زیرزمینی، دمای ساختمانهای بالای زمین را بدون نیاز به سیستمهای پرمصرف تهویه مطبوع کاهش میدهد.
در منطقه پونگل واقع در شمال شرق این دولتشهر، شبکهای به طول پنج کیلومتر از این لولهها، آب خنک را به واحدهای مسکونی و اداری میرساند. بزرگترین تأسیسات فعال در این زمینه، شبکه مارینا بی است که از سال ۲۰۰۶ فعالیت خود را آغاز کرده است و اکنون بهعنوان بزرگترین سیستم خنکسازی منطقهای زیرزمینی جهان شناخته میشود. مقامات محلی در حال گسترش این شبکه به ساختمانهای جدید و توسعه پروژههای مشابه در سایر نقاط شهر هستند.
علت اصلی بازگشت به این فناوری قدیمی، افزایش بیسابقه دما و فشار بر شبکه برق است. دمای هوا در سنگاپور حدود دو برابر سریعتر از میانگین جهانی در حال افزایش است که تقاضا برای وسایل سرمایشی را بهشدت بالا برده است. با وجود اینکه سنگاپور یکی از بالاترین نرخهای استفاده از کولر گازی را در منطقه دارد، این دستگاهها خود عاملی برای افزایش مصرف برق و انتشار گازهای گلخانهای هستند و چرخهای معیوب از مصرف روبهرشد انرژی را ایجاد میکنند.
سیستم خنکسازی منطقهای با مصرف برق بسیار کمتر، راهحلی کارآمد برای این معضل ارائه میدهد. شرکت انژی (Engie)، یکی از بزرگترین اپراتورهای این سیستم در جهان، هماکنون دو شبکه در پونگل را اداره میکند که حدود هشت هزار واحد مسکونی عمومی را پوشش میدهند. این شرکت پیشبینی میکند که بازار خنکسازی منطقهای سنگاپور در دهه آینده، از ظرفیت کنونی ۳۲۳ هزار تن تبرید، دو برابر شود و ظرفیت کلی این سیستم در سنگاپور، مالزی و فیلیپین نیز به همین میزان رشد کند.
این سیستم میتواند مصرف برق را بین ۳۰ تا ۵۰ درصد کاهش دهد، با این حال کارشناسان هشدار میدهند که احداث این شبکهها بسته به مقیاس، صدها میلیون دلار هزینه به همراه دارد و به منابع آبی قابلتوجهی نیاز دارد که با گسترش مراکز داده و بحران کمآبی در جهان، به چالشی جدی تبدیل خواهد شد.
دولت سنگاپور در راستای این استراتژی، حدود ۷۷ میلیارد دلار را برای اقدامات بلندمدت مقابله با افزایش دما و سطح آب دریاها اختصاص داده است. مقامات محلی همچنین برای مدیریت مصرف، دمای ۲۵ درجه سانتیگراد را برای محیطهای اداری و مسکونی توصیه کردهاند.
ایده اصلی این فناوری به سال ۱۸۸۹ بازمیگردد، زمانی که یکی از اولین سیستمهای مشابه در دنور کلرادوی آمریکا، با استفاده از محلولهای آمونیاک نصب شد. اکنون سنگاپور با تکیهبر این دانش قدیمی، در تلاش است تا آیندهای پایدارتر و مقاومتر در برابر تغییرات اقلیمی برای خود رقم بزند؛ راهکاری که اگرچه با چالشهای هزینه و کمبود آب روبروست، اما ظرفیت بالایی در کاهش وابستگی به انرژی و انتشار کربن دارد.
نظر شما