به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، در بیشتر دوران تاریخ شهرنشینی، آب یک معادله ساده بود؛ آب را به شهر بیاورید، یکبارمصرف کنید و سپس دور بریزید. این الگوی برداشت، مصرف و دورریز، اکنون زیر فشار تغییرات اقلیمی، رشد جمعیت و فرسودگی زیرساختها، در حال فروپاشی است. در سال ۲۰۲۶، یک دگرگونی بنیادین در جریان است. از شهرهای کمآب خاورمیانه گرفته تا کلانشهرهای سیلخیز آسیا، مراکز شهری در حال کنار گذاشتن الگوی قدیمی و پذیرش رویکرد تازه مدیریت آب چرخشی، تابآور و بر پایه طبیعت هستند. در ادامه به راهکارهای مدیریت آب در شهرهای مختلف جهان میپردازیم:
۱. تکامل شهرهای اسفنجی؛ از سامانههای ایستا تا سامانههای پویا
سالهای زیادی است که مفهوم «شهر اسفنجی»، یعنی استفاده از سنگفرشهای نفوذپذیر، باغهای بارانی و تالابها برای جذب آب باران، بهجای هدایت آن به بیرون، مطرح شده است. آنچه در سال ۲۰۲۶ تغییر کرده، پیچیدگی و پیشرفت شیوه اجرای این ایده است. یک پژوهش مهم، نتایج بررسیهای ۱۳۳ پروژه شهر اسفنجی و شش سال دادههای پایشی از شهر ووشی چین را بررسی کرد که یکی از نمونههای موفق شهر اسفنجی است.
این پژوهش یک ضعف اساسی در الگوی رایج طراحی ایستا را آشکار کرد؛ الگویی که برای مدیریت یک رویداد بارشی، طراحی شده بود. پژوهشگران سه مسیر فشار متفاوت محدودیتهای ساختاری ناشی از حجم سالانه بارش، فرسودگی ناشی از روزهای متوالی بارانی و اضافهبار ناشی از تکرار بارشهای شدید را شناسایی کردند که میتوانست به شکست سامانه منجر شود. این سازوکار سهگانه نشان میدهد که طراحی برای یک «طوفان بزرگ» کافی نیست، بلکه شهرها به سامانههای پویا و سازگار با اقلیم نیاز دارند که بتواند دورههای طولانی بارندگی و طوفانهای پیاپی را مدیریت کند.
چارچوب جدید پیشنهاد میکند که استانداردهای ایستای کنترل آب به مدیریت تابآوری پویا و متناسب با هر نوع فشار، تبدیل شوند. این موضوع به این معنا است که زیرساختهای اسفنجی باید نهتنها برای جذب آب، بلکه برای بازیابی توان خود پس از رویدادهای مکرر، طراحی شوند؛ درسی که برای همه شهرهای سیلخیز جهان اهمیت دارد.
۲. انقلاب آب خاکستری: تبدیل پسماند به منابع آب
شاید یکی از دگرگونکنندهترین روشهای مدیریت آب در سال ۲۰۲۶، گسترش استفاده از بازیافت آب خاکستری باشد، یعنی تصفیه آب حاصل از روشوییها، دوشها و ماشینهای لباسشویی برای کاربردهای غیرآشامیدنی همچون آبیاری، شستوشوی خیابانها و تخلیه سیفون سرویسهای بهداشتی. پژوهشگران یک سامانه هوشمند نوین بازیافت آب خاکستری را در یکی از مناطق کمبرخوردار شهری تهران، طراحی و آزمایش کردهاند. این سامانه از دو مرحله بهینهسازی تشکیل شده است که شامل تهنشینی و پالایش اولیه و سپس تصفیه از طریق تالابهای عمودی مدولار میشود.
در یک دوره نمونهبرداری هفتروزه از هشت خانوار مسکونی، نتایج این پژوهش چشمگیر بود. میزان کدورت آب نزدیک به ۷۲ درصد، نیاز شیمیایی به اکسیژن ۸۴ درصد و مجموع مواد جامد معلق ۸۷ درصد، کاهش یافت. همچنین حذف مرحله ضدعفونی با پرتو فرابنفش برای کاربردهای غیرآشامیدنی، هزینه اولیه را حدود ۱۵ درصد کاهش داد، در حالی که همچنان استانداردهای لازم را حفظ کرد.
در مشهد، شهری که سالانه بیش از ۲۰ میلیون زائر و گردشگر را جذب میکند و همزمان با کمبود شدید آب روبهرو است، یک بررسی جامع از ۱۳۷ نفر شرکتکننده، نکته مهمی را آشکار کرد. اگرچه تنها ۳۴ درصد مردم با فناوری تالابهای مصنوعی آشنا بودند، ۸۶ درصد از اجرای راهکارهای بر پایه طبیعت حمایت کردند و ۷۳ درصد نیز آمادگی خود را برای استفاده از آب خاکستری تصفیهشده در کاربردهای غیرآشامیدنی اعلام کردند. چاههای حوضه آبریز مشهد تحت فشار شدید قرار دارند، رودخانهها بیش از ظرفیت بهرهبرداری شدهاند و میانگین بارندگی سالانه شهر تنها ۲۳۸ میلیمتر است. این پژوهش نشان میدهد که پذیرش اجتماعی، آنگونه که بهطور معمول تصور میشود مانع اصلی نیست، بلکه آموزش و مشوقهای مالی اهمیت بیشتری دارند.
۳. آتن: خنک کردن شهر با آب
جنوب اروپا بهتازگی با واقعیتی سخت روبهرو شده است؛ جزایر گرمایی شهری، بهتدریج به تهدیدی مرگبار تبدیل میشوند. در آتن، پروژه اروپایی «پناهگاههای خنک»، الگویی قابلتکرار ارائه کرده است. در این پروژه که در سال ۲۰۲۶ وارد دومین سال اجرای خود شده است، سامانههای عمومی بر پایه آب در شش محله، نصب شده است..
نوآوری اصلی این طرح در فناوری استخراج آب از شبکه فاضلاب نهفته است. آب مستقیم از جریان فاضلاب شهری برداشت میشود و برای تأمین ایستگاههای خنککننده محلی، آبنماها و فضاهای سبز آبیاریشده، مورد استفاده قرار میگیرد، بهاینترتیب، زیرساختهای آبی و سبز ایجاد میشوند که دمای محیط را کاهش میدهند و در عین حال آگاهی عمومی درباره حفاظت از منابع آب را افزایش میدهند. هدف این پروژه تنها خنکسازی شهر نیست، بلکه بازگرداندن آب به بافت شهری و تقویت ارتباط شهروندان با این عنصر حیاتی است.
۴. چالش سواحل آسیا: تابآوری مبتنی بر داده
این روزها شهرهای ساحلی آسیا با تهدیدی دوگانه حصول آب بیش از حد ناشی از طوفانها و کمبود آب آشامیدنی سالم مواجه هستند. یک پروژه سهساله که اوایل سال ۲۰۲۶ در سریلانکا، چین و تایلند به پایان رسید، الگویی فناورانه برای مقابله با این چالش ارائه کرد. در این پروژه، حسگرهای برخط با فاصله زمانی ۱۵ تا ۳۰ ثانیه، دادهها را جمعآوری کرد و آنها را با مدلسازی ابری و نسخههای دیجیتالی کامل از حوضههای آبریز ترکیب کردند.
در حوضه رودخانه کلانی و منطقه کلانشهری کلمبو در سریلانکا، یک داشبورد برخط اکنون اطلاعات بیش از ۵۰ ایستگاه هواشناسی و بیش از ۴۵ دستگاه اندازهگیری سطح آب را نمایش میدهد. این سامانه بارش، سطح آب و رخدادهای شدید اخیر را بهصورت لحظهای نشان میدهد. در شهرداری هوآ ویانگ تایلند (Hua Wiang) نیز دادههای ماهوارهای برای شناسایی مناطق دارای سیلاب تکرارشونده و ارزیابی آسیبپذیری جوامع محلی به کار گرفته شده است.
یکی از مهمترین دستاوردهای پروژه، ارائه نسخه برخط و سادهشده مدل مدیریت آبهای سطحی بود که به مهندسان شهری اجازه میداد پیش از هزینهکرد برای ساختوساز، طرحهای مختلف سامانههای نفوذ آب را آزمایش کنند و میزان کاهش رواناب یا روانشدگی آب باران را محاسبه کنند.
نظر شما