به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، یک سازه موقت در میان درختان متراکم اندونزی با استفاده از شیشه، هندسه ساده و انعکاس نور، مرز میان فضای ساختهشده و طبیعت را به چالشی برای ادراک انسان تبدیل کرده است؛ فضای موسوم به اتاق «Room» فضایی ۲۰ متر مربعی است که در طول روز در چشمانداز جنگل محو میشود و با فرارسیدن شب، همچون فانوسی شفاف در میان درختان ظاهر میشود.
معماری معاصر در سالهای اخیر بیش از آنکه تنها به ساختن بناهایی برای سکونت یا فعالیتهای روزمره محدود باشد، به تجربه انسان از فضا و شیوه رویارویی او با محیط پیرامون توجه نشان داده است. در چنین رویکردی، یک سازه میتواند نهفقط یک حجم فیزیکی، بلکه ابزاری برای تغییر نگاه انسان به طبیعت، مرزهای خصوصی و عمومی و حتی مفهوم حضور باشد. نصب موقت «Room» در چیپوتات تیمور اندونزی نمونهای از چنین رویکردی است؛ پروژهای که با کمترین حجم ممکن، پرسشهایی درباره رابطه انسان با محیط طبیعی مطرح میکند.
این پروژه تنها ۲۰ متر مربع مساحت دارد و در میان مجموعهای متراکم از درختان بالغ قرار گرفته است؛ جایی که پوشش گیاهی و تنههای درختان، چشمانداز اطراف را شکل میدهند و ساختمان بهجای آنکه بر محیط مسلط شود، تلاش میکند بخشی از آن به نظر برسد.
ایده اصلی «Room» بر دوگانگی بنا شده است؛ دوگانگی میان درون و بیرون، شفافیت و پنهانبودن، نظم هندسی و بینظمی طبیعت، همچنین دیدهشدن و دیدهنشدن. همین تضادها باعث میشوند تجربه این فضا در ساعات مختلف روز یکسان نباشد و ساختمان بسته به شرایط نور، گاهی در محیط محو و گاهی به عنصری قابل مشاهده تبدیل شود.
در نمای بیرونی، شیشه رنگی و نیمهانعکاسی در طول روز تصویری از محیط اطراف را بازتاب میدهد. انعکاس درختان و پوشش گیاهی روی سطح بنا باعث میشود حجم معماری با پسزمینه جنگل ترکیب شود و مرز میان ساختمان و طبیعت تا حد زیادی از بین برود. در این وضعیت، «Room» بیشتر شبیه شکافی در میان درختان یا یک فضای خالی در جنگل به نظر میرسد تا یک شیء معماری مستقل.
با فرارسیدن شب، این رابطه تغییر میکند. روشنشدن فضای داخلی باعث میشود سازه از یک حجم نامرئی به فانوسی در میان جنگل تبدیل شود. نور داخلی شیشه را از سطحی بازتابدهنده به عنصری شفافتر تبدیل میکند و حضور انسان درون فضا نیز بخشی از این نمایش بصری میشود. این تغییر مداوم میان شفافیت و انعکاس، تجربهای متفاوت از مفهوم حریم خصوصی ایجاد میکند. فردی که در داخل قرار دارد، در یک لحظه میتواند بخشی از محیط بیرون را بهوضوح مشاهده کند و در لحظهای دیگر خود در سطح شیشهای بنا بازتاب پیدا کند. در نتیجه، مرز سنتی میان کسی که میبیند و کسی که دیده میشود چندان قطعی باقی نمیماند.
از داخل، شیشه در طول روز تقریباً به قابی نامرئی برای تماشای پوشش گیاهی اطراف تبدیل میشود. درختان، شاخهها و نور طبیعی به بخشی از تجربه معماری تبدیل میشوند و بنا بهجای آنکه منظره را حذف کند، آن را درون خود قاب میگیرد. در مقابل، هنگام شب، همین سطح شیشهای میتواند نقش یک پرده انعکاسی را ایفا کند و تصویر محیط داخلی را تا حدی پنهان کند.
در این پروژه، هندسه منظم و دقیق سازه نیز در تضاد آگاهانه با فرمهای طبیعی محیط قرار گرفته است. صفحات و زوایای منظم بنا در برابر خطوط نامنظم شاخهها و شاخوبرگها قرار میگیرند و همین تضاد، تفاوت میان نظم ساختهشده توسط انسان و رشد آزاد طبیعت را برجسته میکند.
با وجود ظاهر ساده این حجم، ساخت آن نتیجه ترکیب مجموعهای از جزئیات و فرایندهای پیچیده اجرایی است. معماری پروژه در نگاه نخست به یک جعبه ساده محدود میشود، اما شیوه برخورد سطوح، نور، شیشه، پوشش گیاهی و دیدهای متقابل، تجربهای چندلایه ایجاد میکند که با تغییر موقعیت ناظر و زمان مشاهده، تغییر مییابد.
این تجربه میتواند برای معماری فضاهای عمومی و شهری نیز قابل تأمل باشد؛ فضاهایی که در آنها مرز میان حضور فردی و تجربه جمعی، خلوت و اجتماع یا ساختمان و فضای باز، دیگر الزاما با دیوارها تعیین نمیشود. استفاده هوشمندانه از شفافیت، انعکاس، نور و پوشش گیاهی میتواند امکان شکلگیری فضاهایی را فراهم کند که بسته به زمان و شیوه استفاده، کیفیت متفاوتی پیدا میکنند.
«Room» معماری را به یک تجربه ادراکی تبدیل میکند؛ تجربهای که در آن هر نگاه نوعی مذاکره میان درون و بیرون است. بنا گاهی خود را نشان میدهد و گاهی پنهان میکند، گاهی طبیعت را قاب میگیرد و گاهی در انعکاس آن ناپدید میشود. همین تغییرپذیری موجب میشود این اتاق کوچک در میان جنگل، بیش از آنکه تنها یک سازه موقت باشد، به آزمایشی درباره شیوه دیدن، دیدهشدن و زندگیکردن در مرز میان طبیعت و محیط ساختهشده تبدیل شود.
نظر شما