به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، آنچه حدود ۳۰ سال پیش با فرار یا رهاسازی تعداد معدودی از پرندگان زینتی در رم آغاز شد، امروز به چالشی جدی مدیریت شهری تبدیل شده و مقامات این شهر را به سمت رویکردی جدید و بر پایه داده سوق داده است؛ رویکردی که در آن بهجای تلاش برای ریشهکنی این پرندگان، بر نظارت دقیق، ایمنی عمومی و همزیستی کنترل شده تأکید میشود.
ریشه این ماجرا به اواسط دهه ۱۹۹۰ میلادی بازمیگردد. آن سالها، تعدادی طوطی زینتی که بهعنوان حیوان خانگی نگهداری میشدند، یا از قفسهای خود فرار کردند یا توسط صاحبانشان رها شدند. این پرندگان که به سرما و شرایط سخت اقلیمی عادت نداشتند، بهطرز شگفتانگیزی شهر رم را زیستگاهی مناسب یافتند. برخلاف حومه شهر که زمستانهای سردی دارد، فضای شهری رم بهدلیل تراکم ساختمانها و وجود پارکهای وسیع، ریزاقلیمی گرمتر ایجاد کرده است. علاوهبر این، پارکهای عمومی سرسبز رم همچون ویلا بورگزه و ویلا پامفیلی، منابع غذایی ثابت و فراوانی در تمام فصول سال در اختیار این پرندگان قرار میدهند. درختان کاج چتری و سروهای بلند این پارکها نیز مکانهای امنی برای لانهسازی و تولیدمثل فراهم آوردهاند.
امروزه جمعیت این پرندگان بهطور قابلتوجهی افزایش یافته و صدای جیغهای بلند آنها به بخشی از فضای صوتی باغها و پارکهای رم تبدیل شده است. اما مشکل اصلی جایی است که دو گونه اصلی این طوطیها، هر یک چالش متفاوتی برای برنامهریزان شهری ایجاد میکنند. در حالی که طوطی سبز حلقهدار بهطور عمده بهعنوان مزاحم صوتی شناخته میشود، طوطی کواکر که بومی آمریکای جنوبی است، معمار ماهری است و لانههای بزرگ و سنگینی از شاخههای خشک و ترکه میسازد. جالب توجه است که طوطی کواکر تنها گونه طوطی در جهان است که لانههای اشتراکی و چنداتاقه میسازد؛ سازههایی که گاه وزن آنها به چندین کیلوگرم میرسد.
این لانههای سنگین وقتی روی شاخههای ضعیف درختان کاج چتری یا نخلهای زینتی ساخته شوند، به خطری جدی برای ایمنی عمومی تبدیل میشوند. در خیابانهای شلوغ رم، امکان شکسته شدن شاخهها و سقوط این لانههای سنگین بر سر عابران پیاده یا روی خودروهای در حال حرکت، بسیار واقعی است. بررسیهای میدانی اخیر در پنج پارک بزرگ رم نشان داده است که محققان ۶۶ لانه فعال طوطی کواکر را روی فقط ۳۰ درخت ثبت کردهاند. این پرندگان ترجیح آشکاری به درختان بلند سرو نشان میدهند. لانهها بهطور معمول در ارتفاع ۱۳ تا ۱۴ متری از سطح زمین ساخته میشوند، ارتفاعی که از یکسو امنیت آنها را از دسترس شکارچیان دور نگه میدارد و از سوی دیگر لانههای سنگین را بالای سر شهروندان قرار میدهد.
برخلاف برخی شهرهای اروپایی که اقدام به حذف و کشتار جمعی این پرندگان غیربومی کردهاند، رم رویکرد عملگرایانهتری در پیش گرفته است. مقامات شهری به این نتیجه رسیدهاند که ریشهکنی کامل این پرندگان دیگر واقعبینانه نیست، بهویژه با توجه به اینکه آنها در ظاهر تا حدی در اکوسیستم شهری ادغام شدهاند. سیاست فعلی شهرداری رم بر کنترل و پیشگیری متمرکز است. مداخلات بیشتر زمانی انجام میشود که ایمنی عمومی در معرض خطر قرار گیرد. تیمهای نظارتی مکانهای شناخته شده لانهسازی را تحت نظر دارند و هرگاه لانهای تهدید جدی برای ایمنی شاخهها یا خطوط انتقال برق محسوب شود، اقدام به حذف آن میکنند، البته این حذف لانهها به دقت و در خارج از فصل زادآوری پرندگان انجام میشود تا به جوجهها آسیبی وارد نشود و مقررات مربوط به حمایت از حیوانات رعایت شود.
در عمل، شهرداری رم از یک استراتژی دوگانه پیروی میکند. در مناطق حومه شهر همچون ماکارزه، جایی که گلههای بزرگ طوطیها به باغهای میوه آسیب میزنند، مقامات از بازدارندههای صوتی برای دور نگهداشتن پرندگان استفاده میکنند، اما در مرکز تاریخی شهر که تراکم جمعیت و درختان کهنسال بیشتر است، تأکید اصلی بر فرهنگسازی عمومی است. شهروندان بهطور جدی تشویق میشوند که از تغذیه دستی طوطیها خودداری کنند، زیرا تغذیه مصنوعی تعادل طبیعی را بر هم میزند و رشد جمعیت را به سطحی غیرقابل تحمل شتاب میبخشد.
نظر شما