به گزارش خبرگزاری ایمنا، سالهاست که برای کشورها، سلاح جنگ و مبارزه تنها توپ و تفنگ و فشنگ نیست؛ سالهاست که رسانهها برای داغتر کردن تنور جنگ، حساب شده بر طبلهایشان میکوبند و از آن ساز تو خالی صدایی که میخواهند را بیرون میدهند به امید آنکه بتوانند تغییری در معادلات میدان جنگ ایجاد کنند.
ایران نیز سالهاست که در یک جنگ تمام عیار با رسانههاست، رسانههایی که از آن سوی مرزها، هرطور خواستهاند بر طبل توخالیشان کوبیدهاند تا ترکش سازشان شاید این سوی مرز را تخریب کند و آوار به بار بیاورد؛ بر طبلشان کوبیدند و سعی کردند هر جنایتی را لابهلای صدای نَکَرهشان گم کنند یا جور دیگری به گوش جهانیان برسانند.
طبلهایی که پیشرفتهایمان را پنهان کردند و پس از آن که در یک جنایت جنگی بزرگترین پل خاورمیانهمان را مورد اصابت قرار دادند، تازه فهمیدیم کجای دنیا ایستاده بودیم و خودمان هم بیخبر بودیم؛ پس از آن جنایت سعی کردند برای سرپوشگذاشتن، آن پل را بیفایده، بینتیجه و بیاثر برای زندگی مردم و برای مصارف نظامی نشان دهند؛ همانطور که برای سفیدشویی جنایت مدرسه میناب، دلیل هدف قرار گرفتن آن مدرسه را بهدروغ، نزدیکی به پایگاههای نظامی عنوان کردند؛ چه بیشرفانی که برای جانیترین افراد عالم، هر حرف و دروغی را به هموطنانشان گفتند و اینگونه در جنایت شریک شدند.
به گزارش ایمنا، پل بی۱ کرج در صورت بهرهبرداری، ۴۰ درصد بار ترافیکی کرج را کاهش میداد، ۲۰ دقیقه مسیر را کوتاهتر میکرد، روزانه ۱۰۰ میلیارد تومان مصرف سوخت را بهینه میکرد و موجب کاهش فشار از گلوگاههای ترافیکی مهم نظیر وردآورد، فردیس و حصارک و سهیل رفت وآمد بین تهران، کرج، مهستان و هشتگرد میشد.
نظر شما