به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، تحلیلگران مسائل بینالمللی اعلام کردند که تصمیم امارات متحده عربی برای خروج از سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک) از اول ماه مه ۲۰۲۶، ابعادی فراتر از ملاحظات معمول بازار نفت و سهمیهبندی تولید داشته و نشانهای از یک بازآرایی عمیق ژئوپلیتیکی در منطقه خاورمیانه بهشمار میرود.
امیر هندجانی، عضو هیئت مدیره مؤسسه کوئینسی، پژوهشگر ارشد امنیتی در پروژه ترومن و تحلیلگر سیاست خارجی، طی یادداشت تحلیلی خود در شبکه اجتماعی ایکس، سه عامل اصلی را بهعنوان محرکهای این تصمیم راهبردی معرفی کرده است: ملاحظات نظامی ناشی از درگیریهای اخیر در منطقه، بازتنظیم سیاست خارجی ابوظبی در جهت همگرایی با واشنگتن و جاهطلبیهای اقتصادی بلندمدت این کشور. به اعتقاد وی، این سه عامل یکدیگر را تقویت کردهاند و تصمیم به خروج از اوپک را شکل دادهاند.
درگیریهای اخیر، نقطه عطفی در محاسبات امنیتی امارات محسوب میشود، در حالی که ایران بهعنوان طرف درگیر، تنها ۶ درصد کاهش تولید را تجربه کرد، تولید نفت امارات از فوریه تا مارس ۲۰۲۶ به دلیل حملات و اختلال در تنگه هرمز، چیزی حدود ۴۵ درصد کاهش یافت و به ۱.۹ میلیون بشکه در روز رسید. این میزان کاهشی به مراتب بیشتر از عربستان (۲۳ درصد) بود.
کارشناسان مؤسسه کوئینسی هشدار میدهند که خروج امارات از اوپک میتواند معادلات قیمتی نفت در بازارهای جهانی را با تلاطمی بیسابقه روبهرو کند و همزمان، موازنه قدرت میان ریاض و ابوظبی را به نفع امارات تغییر دهد. این تحول در شرایطی رخ میدهد که فشارهای چندجانبه آمریکا بر سیاستهای نفتی اوپک و تهدیدات کنونی منطقهای، فضای بیثباتی را در یکی از حساسترین مناطق جهان دوچندان کرده است.
زمینههای اختلاف میان ابوظبی و ریاض بر سر سیاستهای تولیدی اوپک پیشینهای طولانی دارد. در سال ۲۰۲۱، امارات قاطعانه پیشنهاد تمدید توافق کاهش تولید را رد کرد و مذاکرات را به بنبستی دوهفتهای کشاند. اگرچه عربستان در آن زمان با افزایش سهمیه امارات به ۳.۶۵ میلیون بشکه در روز موافقت کرد، اما این کشور همواره احساس میکرد نسبت به سایر اعضا متحمل ضرر نامتناسبی شده است.
نظر شما