مائده سلیمی در گفتوگو با خبرنگار ایمنا با بیان اینکه اولین و مهمترین قدم در مدیریت اضطراب کودکان در شرایط جنگ و بحران، گفتوگو با آنها است، اظهار کرد: کودکان ناخودآگاه متوجه فضای اضطراب بزرگترها میشوند و اگر چیزی به آنها گفته نشود، ذهنشان خیالبافیهای ترسناکتری میسازد.
وی با بیان اینکه با کودکان صحبت کنید، اما زبان و جزئیات گفتوگو را متناسب با سنشان تنظیم کنید، افزود: برای کودکان کوچک، جملات کوتاه و اطمینانبخش استفاده و از توضیحات پیچیده و خشن خودداری کنید، به آنها اطمینان دهید که همه در حال تلاش برای حفظ امنیت آنها هستند و شما در کنارشان خواهید ماند.
روانشناس بالینی کودک و نوجوان با بیان اینکه یکی از بزرگترین اشتباهات والدین در زمان بحران، تماشای مداوم اخبار و تصاویر جنگ در حضور کودکان است، تصریح کرد: دیدن تصاویر ویرانی، انفجار و خونریزی مستقیم باعث تروما و افزایش سطح کورتیزول در بدن کودک میشود.
سلیمی ادامه داد: تلویزیون و گوشیهای همراه را در زمان حضور کودکان خاموش کنید یا اخبار را تنها زمانی که کودکان خواب یا در اتاق دیگر هستند، بررسی کنید، محافظت از چشم و گوش کودک در برابر اخبار منفی، اولین خط دفاعی برای آرامش روان آنها است.
وی با بیان اینکه کودکان برای احساس امنیت، به نظم و روال عادی زندگی نیاز دارند، گفت: جنگ و بحران، نظم را به هم میریزد، پس وظیفه والدین است که با قدرت، ساختار روزانه را حفظ کنند و سعی کنید زمانهای وعدههای غذایی، خواب، بازی و درس خواندن را مثل قبل ثابت نگه دارید.
روانشناس بالینی کودک و نوجوان اضافه کرد: ادامه دادن به کارهای عادی مانند نقاشی کشیدن، انجام تکالیف یا بازیهای خانوادگی، به کودک پیام میدهد که زندگی متوقف نشده است و شرایط هنوز کنترلپذیر است.
سلیمی با بیان اینکه کودکان اغلب احساسات و ترسهای خود را با کلمات بیان نمیکنند، بلکه آن را در بازی و نقاشی نشان میدهند، افزود: به کودکان خود کاغذ و رنگ بدهید و از آنها بخواهید آنچه را در ذهن دارند نقاشی کنند.
وی تصریح کرد: نقاشیهای آنها میتواند پنجرهای به دنیای درونیشان باشد و به شما کمک کند تا بفهمید چه چیزی بیشتر آنها را میترساند، همچنین بازی با خمیر، عروسکها یا ساخت قلعههای اسباببازی، به کودک کمک میکند تا استرس خود را تخلیه و احساس کنترل دوبارهای بر محیط اطرافش پیدا کند.
روانشناس بالینی کودک و نوجوان با بیان اینکه کودکان باید یاد بگیرند که چگونه در لحظه ترس، به بدن خود کمک کنند، ادامه داد: به آنها یاد دهید که وقتی احساس ترس یا تپش قلب دارند، چگونه تنفس عمیق انجام دهند. میتوانید این کار را به شکل بازی آموزش دهید، به عنوان مثال از آنها بخواهید مانند یک بادکنک نفس بکشند و سپس مانند یک شمع خاموش، آرام هوا را خارج کنند، همچنین تکنیک بغل کردن یا فشار دادن نرم به بالشهای نرم، میتواند به کاهش تنش عضلانی در کودکان کمک کند.
سلیمی با بیان اینکه در شرایط جنگی، کودکان ممکن است سوالات تکراری و بیپایانی بپرسند، گفت: این سوالات را مسخره نکنید و با بیتابی پاسخ ندهید، به سوالات آنها با صداقت و در عین حال با آرامش پاسخ دهید. اگر پاسخی نمیدانید، بگویید «من هم نگرانم، اما ما با هم ایمن هستیم». اجازه دهید کودک گریه کند یا عصبانی باشد و احساساتش را سرکوب نکند و شنونده خوبی باشید تا احساس تنهایی نکنند.