به گزارش خبرگزاری ایمنا، در دنیای امروز، بسیاری از ما در دام آسایش نسبی گرفتار شدهایم؛ در حالی که رشد و تعالی انسان، در نقطهای آغاز میشود که با مقاومت روبهرو میشویم، نه در لحظه آرامشهای توخالی. مسئله اصلی، این است که انسانها اغلب ترجیح میدهند در منطقه امن خود بمانند، حتی اگر این منطقه در نهایت به مرزی برای رشدشان تبدیل شود.
اما تجربه تاریخ نشان داده است که بزرگترین دستاوردها، نه در سالنهای خلوت که در میدانهای نبرد شکل گرفتهاند. وقتی چشمانمان را به واقعیت دشواریها گره میزنیم، نهتنها مقاومتمان تقویت میشود، بلکه ظرفیتهای پنهانمان رویت میشوند. این قاعده رشد در همه سطوح معنا پیدا میکند: فردی که خود را در برابر موانع نمیسنجد، تواناییهایش را کشف نمیکند. جامعهای که در برابر چالشها فرار میکند، هرگز به پویایی و تابآوری نمیرسد.
مرحوم آیتالله محیالدین حائری شیرازی در این باره در جایی از سخنان خود اظهار کرده است: هرکس به دنیا دل ببندد به شمشیر در غلاف میماند و هرکس به دنیا دل نبندد همچون شمشیری است که از غلاف بیرون آمده باشد. وقتی که دل کندید کارایی و برش پیدا میکنید. گاهی ممکن است انسان دعای کمیل بخواند و دل بکَند، گاهی بنشیند و فکر بکند و دل بکَند، گاهی عمل کند و دل بکَند و گاهی اراده کند و دل بکَند.
وی افزوده است: جنگ تحمیلی نیز برای این بود که شمشیر ما از غلاف بیرون بیاید تا نپوسد. شما اگر صد سال، بلکه هزار سال در خانه بنشینید، تا از غلاف بیرون نیایید کارایی پیدا نمیکنید.
این کارشناس دینی ادامه داده است: انسان هرگاه با دشمن روبهرو شود، بهطور طبیعی از غلاف بیرون میآید؛ اینطور نباشد که با خود بگویی اول بیرون بیایم، بعد بروم جلوی دشمن؛ نه وقتی رفتی جلوی دشمن از غلاف بیرون میآیی.
به گزارش ایمنا، برای شکوفایی، نباید از میدان عقبنشینی کرد. شمشیر تنها وقتی کار میکند که از غلاف بیرون آید. این آسایش نیست، این تعالی است که ما را از قید و بندهای درونی و بیرونی رها میکند و به ما توانِ بریدن از تاریکی میبخشد. آری، انسان در رویارویی با حقیقتهای سخت است که از مرزهای خویشتن فراتر میرود.
نظر شما