به گزارش خبرگزاری ایمنا، هر جامعهای دورههایی از سختی را تجربه میکند که در نگاه اول ویرانگر به نظر میرسند، اما در واقع کمککننده برای تحول و بلوغ هستند. این پدیده نهتنها در تاریخ ایران ثبت شده، بلکه یک الگوی روانی-اجتماعی قابل شناسایی است.
در شرایط بحرانی، چند تغییر بنیادین رخ میدهد: اول، غفلتها و سهلانگاریها کنار میروند و اولویتهای واقعی خود را نشان میدهند، بعد تفاوتهای ظاهری در پرتو هدفی واحد کمرنگ میشود و همبستگی عمیقتر شکل میگیرد و سپس نیروهای بالقوهای که در حالت عادی به خاطر نبود انگیزه یا مانع سازمانیافتگی فعال نمیشدند، در حوادث به بار مینشینند.
مرحوم آیتالله محی الدین حائری شیرازی در این باره در جایی از سخنان خود اظهار کرده است: گاهی خدا انسان را یاری میکند، اما او متوجه نیست، وقتیکه فشارهایی بر شما وارد میشود، روحی از شما طلوع میکند و انگیزهای از درونتان میجوشد که اگر آن فشارها نباشند، آن تراوشهای فکری و آن نبوغها و استعدادها نیز حاصل نخواهد شد.
وی افزوده است: اگر شما را در فشاری قرار دهند که بدن و روحتان در مقابل آن، پادزهر ایجاد کند، آیا بهنظرتان بد است؟ نوزاد شما یک هفته یا یک ماه است که به دنیا آمده و طبیعی است که شما او را بسیار دوست میدارید. دکتر میگوید که برای مقابله با بیماریها این چند واکسن را باید به نوزادتان بزنید. این واکسنها، اگرچه بچه را ناراحت میکند، اما برایش مصونیت میآورد.
این کارشناس دینی ادامه داده است: جنگ تحمیلی همچون واکسنی به این امت تزریق شد تا امت در مقابل بیماریها مقاومت کند و اگر مسلّح و آماده نیست، مسلّح و آماده شود؛ اگر آگاه نیست، آگاه شود؛ اگر منظم و متشکل نیست، منظم و متشکل شود. گروهکهای ضدانقلاب با ضرباتی که زدند، شیعه و اهلسنت را متحد کردند؛ وگرنه آن روزهایی که آنها روی سر شما آتش نمیریختند، اهلسنت نمیدانستند که آنها چه آدمکشهای خطرناکی هستند، پس این فشارها از الطاف الهی است.
به گزارش ایمنا، بحرانها خودبهخود نجاتبخش نیستند، بلکه ظرفیت تبدیل آنها به فرصت، محصول انتخابهای هوشمندانه، مدیریت مسئولانه و بیداری جمعی است.
نظر شما