به گزارش خبرگزاری ایمنا، در فضای مد امروز، بازگشت به عناصر سنتی و هویتی به یکی از گرایشهای برجسته طراحان لباس تبدیل شده است. در این میان، خوشنویسی ایرانی، بهویژه خط نستعلیق، جایگاهی ویژه یافته و از قابهای سنتی و تابلوهای کلاسیک به سطح پارچه، روسری، مانتو، کیف و سایر محصولات پوشاک راه یافته است. این حضور، تنها یک انتخاب تزئینی نیست، بلکه تلاشی برای بازنمایی هویت فرهنگی در قالبی معاصر است.
استفاده از خط در پوشاک، لباس را از یک کالای مصرفی به یک رسانه فرهنگی تبدیل میکند. جملهها و واژههای خوشنویسیشده میتوانند حامل شعر، حکمت و روایت تاریخی باشند و به مخاطب امکان دهند بخشی از میراث فرهنگی را در زندگی روزمره خود حمل کند. از این منظر، پوشاک خوشنویسانه نوعی گفتوگوی بصری میان گذشته و اکنون است.
با این حال، این روند با چالشهایی نیز همراه است. در برخی موارد، خط به یک نقش تزئینی بیمعنا تقلیل یافته و بدون توجه به خوانایی، ترکیببندی و محتوای متنی به کار میرود. استفاده از فونتهای ماشینی و تقلیدهای سطحی از خوشنویسی سنتی نیز میتواند فاصله میان هنر اصیل و محصول مصرفی را افزایش دهد. اگر این روند بدون نظارت هنری ادامه یابد، خطر ابتذال بصری و کاهش شأن فرهنگی خوشنویسی وجود دارد.
با وجود این، همکاری میان طراحان لباس و خوشنویسان حرفهای میتواند به خلق یک زبان بصری تازه در مد ایرانی منجر شود؛ زبانی که هم ریشه در سنت دارد و هم قادر است در بازار جهانی بهعنوان نشانهای از هویت ایرانی شناخته شود. حضور خط در پوشاک، اگر آگاهانه و مسئولانه باشد، میتواند به یکی از مؤثرترین ابزارهای بازنمایی فرهنگی در زندگی معاصر تبدیل شود.
نظر شما