شانگهای؛ نماد معماری مدرن آسیا در قرن بیست‌ویکم

شانگهای در میان کلان‌شهرهای آسیایی که برای تصاحب عنوان «مدرن‌ترین شهر» رقابت می‌کنند، بیش از همه نگاه‌ها را به خود جلب می‌کند. شهری که نه‌تنها به‌واسطه تعداد آسمان‌خراش‌های جدید، بلکه به دلیل سرعت بی‌سابقه نوسازی شهری و تراکم عمودی خیره‌کننده ، به یکی از شاخص‌ترین جلوه‌های شهرسازی تبدیل شده است.

به گزارش سررویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، شانگهای نمونه‌ای کم‌نظیر از شهری است که در مدت‌زمانی کوتاه، چهره‌ای کاملاً تازه به خود گرفته است. تا اوایل دهه ۱۹۹۰، بخش‌هایی از این شهر به‌ویژه منطقه پودونگ، به طور عمده شامل انبارها، زمین‌های کم‌کاربرد و بافت‌های کم‌ارتفاع بود. اما تنها طی سه دهه، این محدوده به قلب مالی و تجاری چین و یکی از متراکم‌ترین خوشه‌های آسمان‌خراش در جهان بدل شد. چنین سرعتی در توسعه شهری، حتی در مقیاس جهانی نیز استثنایی محسوب می‌شود.

کانون اصلی تصویر آینده‌نگر شانگهای، منطقه لوجیازوی در پودونگ است؛ جایی که تراکم عمودی ساختمان‌ها، مقیاس عظیم برج‌ها و یکنواختی معماری مدرن، چشم‌اندازی شبیه به شهرهای علمی‌–تخیلی خلق کرده است. در این منطقه، ساختمان‌های قدیمی تقریباً جایی در خط آسمان ندارند و اغلب سازه‌ها محصول قرن بیست‌ویکم‌اند. شب‌هنگام، نورپردازی گسترده و نمای شیشه‌ای برج‌ها، این بخش از شهر را به یکی از شاخص‌ترین مناظر شهری جهان تبدیل می‌کند.

شانگهای؛ نماد معماری مدرن آسیا در قرن بیست‌ویکم

سه برج نمادین شانگهای، نقش تعیین‌کننده‌ای در تثبیت جایگاه این شهر به‌عنوان پایتخت معماری مدرن آسیا دارند. برج شانگهای با ارتفاع ۶۳۲ متر، نه‌تنها بلندترین ساختمان چین، بلکه یکی از مرتفع‌ترین سازه‌های جهان است و با طراحی پیچشی و فناوری‌های بهینه‌سازی انرژی، نمادی از مهندسی پیشرفته به شمار می‌رود. در کنار آن، مرکز مالی جهانی شانگهای با فرم منحصربه‌فرد خود، از شاخص‌ترین نمونه‌های معماری مالی مدرن است و برج جین‌مائو نیز با ترکیب مفاهیم سنتی چینی و فناوری نوین، پیوندی میان هویت فرهنگی و معماری معاصر ایجاد می‌کند. آنچه این مجموعه را استثنایی می‌سازد، نه فقط ارتفاع یا طراحی، بلکه هم‌جواری این ابرسازه‌ها در فضایی محدود است؛ پدیده‌ای که در کمتر شهری دیده می‌شود.

برتری شانگهای در بحث «مدرن‌ترین شهر آسیا» بیش از هر چیز به تعداد و تراکم بالای ساختمان‌های جدید بازمی‌گردد. بخش بزرگی از آسمان‌خراش‌های این شهر پس از سال ۲۰۰۰ ساخته شده‌اند و در مناطق وسیعی، تقریباً تمامی ساختمان‌های شاخص، چهره‌ای کاملاً مدرن دارند. برخلاف شهرهایی که توسعه عمودی آن‌ها به یک ناحیه محدود می‌شود، شانگهای در چندین منطقه مختلف، بافتی تازه و معاصر را گسترش داده است.

این معماری صرفاً جنبه نمایشی ندارد، بلکه بازتابی از قدرت اقتصادی و جایگاه جهانی شانگهای است. برج‌های اداری، مراکز مالی، هتل‌های بین‌المللی و مجموعه‌های مسکونی لوکس، همگی در دل این سازه‌ها جای گرفته‌اند و نشان می‌دهند که مدرنیته در شانگهای، بخشی جدایی‌ناپذیر از کارکرد شهری است، نه فقط یک جلوه بصری.

اگر مدرن بودن به معنای وفور آسمان‌خراش‌های جدید، تراکم بالای سازه‌های مرتفع، تحول سریع شهری و تأثیر بصری قدرتمند باشد، شانگهای یکی از قوی‌ترین و به باور بسیاری، قاطع‌ترین مدعیان این عنوان در آسیاست.

شانگهای؛ نماد معماری مدرن آسیا در قرن بیست‌ویکم

کد خبر 944185

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.