به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، پارکلتها که معمولاً با تبدیل جای پارک خودرو به فضایی برای نشستن، گفتوگو و مکث شهری شکل میگیرند، اگرچه ابعاد محدودی دارند، اما میتوانند نقش اجتماعی مهمی ایفا کنند. برای ناشنوایان، کیفیت این فضاها بیش از هر چیز به امکان ارتباط بصری، دید مستقیم و احساس امنیت وابسته است؛ موضوعی که در بعضی شهرها بهصورت هدفمند در طراحی پارکلتها مورد توجه قرار گرفته است.
یکی از نمونههای شاخص در این زمینه، پارکلتهای طراحیشده در شهر سانفرانسیسکو آمریکا است؛ شهری که بهواسطه برنامه گسترده «San Francisco Parklet Program» به آزمایشگاه جهانی پارکلتها شهرت دارد. در برخی از این پارکلتها، بهویژه در محلههایی با جمعیت متنوع فرهنگی، اصولی الهامگرفته از طرح موسوم به فضایی برای ناشنوایان DeafSpace بهکار گرفته شده است؛ اصولی که ارتباط دیداری را در اولویت قرار میدهند.
در این پارکلتها، نیمکتها بهصورت دایرهای یا روبهروی هم چیده شدهاند تا افراد هنگام گفتوگو با زبان اشاره، بدون نیاز به چرخاندن بدن یا سر، یکدیگر را ببینند. ارتفاع عناصر گیاهی کنترل شده و از جانپناههای بسته پرهیز شده است تا میدان دید کاربران محدود نشود. همچنین استفاده از نورپردازی یکنواخت و بدون خیرگی، امکان ارتباط بصری در ساعات عصر و شب را افزایش داده است.
طراحان شهری سانفرانسیسکو تأکید دارند که حذف عناصر صوتمحور و جایگزینی آنها با نشانههای بصری، مانند علائم گرافیکی ساده و کفسازی خوانا، باعث شده این پارکلتها برای ناشنوایان، کمشنوایان و حتی سالمندان، قابل استفادهتر باشند. این رویکرد نشان میدهد که فراگیرسازی فضاهای شهری لزوماً به تجهیزات خاص یا فناوری پیچیده نیاز ندارد، بلکه به درک درست از شیوههای ارتباط انسانی وابسته است.
کارشناسان معتقدند تجربه سانفرانسیسکو میتواند الگویی برای سایر شهرها باشد؛ بهویژه شهرهایی که به دنبال توسعه فضاهای کوچک شهری با هزینه کم و اثر اجتماعی بالا هستند. پارکلتهای مناسب ناشنوایان، با ایجاد محیطی امن برای مکالمه دیداری و تعامل اجتماعی، نهتنها کیفیت زندگی این گروه را ارتقا میدهند، بلکه به شکلگیری خیابانهایی انسانیتر و مشارکتیتر برای همه شهروندان کمک میکنند.
نظر شما