به گزارش خبرگزاری ایمنا، در روزهایی که دونالد ترامپ بار دیگر با ادبیاتی تنشزا از «اعزام ناوگان عظیم آمریکا به منطقه» و «زیر نظر داشتن ایران» سخن میگوید، واقعیت میدانی منطقه چیزی متفاوت از هیاهوی رسانهای کاخ سفید را نشان میدهد. اگرچه رئیسجمهور آمریکا تلاش دارد با نمایش قدرت، فضای روانی علیه ایران ایجاد کند، اما شواهد میدانی و تحلیلهای کارشناسی نشان میدهد واشنگتن بیش از آنکه در موقعیت تهاجم باشد، در حال مدیریت یک وضعیت پرهزینه و پرریسک است.
رئیسجمهور آمریکا با تأکید بر اینکه «ایران را زیر نظر داریم»، از حرکت یک نیروی بزرگ دریایی به سمت منطقه خبر داده، اما همزمان گفته است ترجیح میدهد «هیچ اتفاقی رخ ندهد»، جملهای که خود گویای تردید عمیق آمریکا نسبت به ورود به یک درگیری واقعی با ایران است. اعزام ناوها، تهدیدهای لفظی و مانورهای رسانهای، بیش از آنکه نشانه آمادگی برای جنگ باشد، نشانه نگرانی از موازنهای است که دیگر به سود واشنگتن نیست.
ایرانِ امروز با گذشته تفاوت دارد
علیرضا زادبر، کارشناس مسائل سیاسی، معتقد است شرایط امروز با گذشته متفاوت است. به گفته او برخلاف جنگ دوازدهروزه، ایران اکنون در اوج آمادگی قرار دارد. این بار دستها روی ماشه است و موشکها روی اهداف تنظیم شدهاند. این یک نمایش تبلیغاتی نیست.
به گفته این کارشناس، یکی از خطاهای محاسباتی غرب، مقایسه ایران با کشورهایی همچون عراق، سوریه یا لیبی است؛ در حالی که ایران از نظر ساختار نظامی، انسجام داخلی و توان بازدارندگی در جایگاهی متفاوت قرار دارد.
زادبر تأکید میکند: ایران نه کشوری فروپاشیده است و نه ارتشی وابسته دارد. فرماندهی، عمق راهبردی و توان آفندی ایران قابل قیاس با هیچیک از نمونههای قبلی نیست.
ناوهای آمریکایی؛ ابزار تهدید یا نشانه نگرانی؟
برخلاف فضاسازی رسانهای، تحلیلها نشان میدهد تحرکات اخیر نظامی آمریکا بیشتر جنبه تدافعی دارد تا تهاجمی. به تعبیر زادبر نزدیک شدن ناوهای آمریکایی به منطقه نشانه حمله نیست؛ اتفاقاً دور شدن آنها از تیررس موشکهای ایران، نشانه آمادگی برای درگیری است. امروز آمریکا نگران ضربه پیشدستانه ایران است.
به بیان دیگر، واشنگتن بیش از آنکه در موقعیت طراحی جنگ باشد، در حال محافظت از نیروها و پایگاههای خود در منطقه است؛ پایگاههایی که در صورت وقوع درگیری، در معرض ضربات مستقیم قرار دارند.
چرا آمریکا از جنگ میترسد؟
ترامپ تلاش میکند با تهدید، امتیاز بگیرد، اما خود او بهتر از هر کسی میداند که جنگ با ایران، جنگی کوتاه و کمهزینه نخواهد بود.
زادبر در اینباره میگوید: آمریکا امروز نه توان جنگ طولانی دارد، نه افکار عمومیاش چنین جنگی را میپذیرد، و نه متحدانش حاضرند هزینه آن را بپردازند. هر درگیری مستقیم، منطقه را به آتش میکشد و تبعاتش از کنترل خارج میشود.
از سوی دیگر، آمریکا در سالی قرار دارد که انتخابات کنگره و رقابتهای سیاسی داخلی، هرگونه شکست خارجی را به یک بحران داخلی تبدیل میکند. به همین دلیل، واشنگتن در وضعیتی قرار گرفته که به تعبیر زادبر «روی اره نشسته است.»
ایران؛ طرفی که آماده است، اما جنگطلب نیست
در مقابل فضاسازیهای رسانهای غرب، موضع ایران روشن است: آمادگی کامل در کنار پرهیز از جنگ. تهران بارها اعلام کرده که آغازگر درگیری نخواهد بود، اما در صورت حمله، پاسخ آن قاطع، سریع و پرهزینه خواهد بود.
وزیر امور خارجه ایران و چهرههای مختلف نظامی اعم از فرماندهان ارتش و سپاه نیز بهتازگی هشدار داده که هرگونه تجاوز با پاسخ همهجانبه روبهرو میشود و چنین جنگی محدود نخواهد ماند.
سناریوی حمله به ایران یک طرح سوخته است. قرار بود در سایه آشوب داخلی اجرا شود، اما شکست آن پروژه، این گزینه را بهشدت پرهزینه کرده است. اکنون هر اقدامی علیه ایران، هزینهای چند برابر برای آمریکا خواهد داشت
زادبر در جمعبندی تحلیل خود میگوید: سناریوی حمله به ایران یک طرح سوخته است. قرار بود در سایه آشوب داخلی اجرا شود، اما شکست آن پروژه، این گزینه را بهشدت پرهزینه کرده است. اکنون هر اقدامی علیه ایران، هزینهای چند برابر برای آمریکا خواهد داشت.
بازدارندگی یا جنگ پرهزینه؟
آنچه امروز دیده میشود، نه نشانه ضعف ایران، بلکه نشانه تغییر موازنه قدرت در منطقه است. آمریکا تلاش میکند با نمایش قدرت، از بحرانی که خود در آن گرفتار شده عبور کند، اما واقعیت این است که گزینه نظامی دیگر کارایی گذشته را ندارد.
ایران در شرایطی قرار دارد که بدون هیاهو، بدون تهدید و بدون عقبنشینی، معادله را به نفع خود مدیریت میکند و همین آرامش مقتدرانه، بزرگترین پیام برای طرف مقابل است.
همانطور که علیرضا زادبر تأکید میکند، آمریکا امروز بیش از آنکه آماده جنگ باشد، بهدنبال راهی برای خروج آبرومندانه از بحران است؛ چراکه هزینههای یک درگیری مستقیم با ایران، نهتنها نظامی، بلکه سیاسی، اقتصادی و راهبردی خواهد بود، هزینههایی که واشنگتن بهسختی میتواند از عهده آنها برآید.
نظر شما