به گزارش خبرگزاری ایمنا، بار دیگر صدای تهدید از سوی قدرتی برمیخیزد که عادت دارد پیش از هر مواجههای، سایه خود را بزرگتر از واقعیت نشان دهد.
ناوها به حرکت درمیآیند، نامها برجسته میشوند و زبان تهدید جای گفتوگو را میگیرد، گویی سنگینی فولاد و هیاهوی رسانه، برای تغییر سرنوشتها کافیست، اما تجربه نشان داده است که تاریخ، با نمایشهای پرطمطراق مهربان نیست.
نام ابرهه همواره با غروری گره خورده که به گمان پیروزی قطعی، راه افتاد و بازنگشت. لشکری عظیم، فیلهایی که زمین زیر گامشان میلرزید و اطمینانی که لحظهای تردید به خود راه نمیداد. پایان این داستان اما با نشانهای کوچک رقم خورد؛ ابابیل آمدند و آنچه فرو ریخت، اسطوره شکستناپذیری بود که بر شنهای غرور بنا شده بود.
این سنت، تنها به روایتهای دوردست تعلق ندارد. در زمانه معاصر نیز، شبی در دل کویر رقم خورد که پیشرفتهترین نیروهای نظامی جهان، پیش از آنکه به مقصد برسند، در برابر حادثهای پیشبینینشده از حرکت ایستادند. طبس، صحنه تقابل اراده و غرور شد؛ جایی که طوفان شن، بیآنکه سلاحی به دست داشته باشد، مأموریتی را به پایان نرسانده، دفن کرد. آن واقعه، بار دیگر یادآور شد که همیشه همهچیز در کنترل قدرتهای مدعی نیست..
امروز نیز وقتی ناوهای آمریکایی راهی آبهای منطقه میشوند، تصویر آشنایی در ذهن ایرانیان جان میگیرد؛ فیلهایی آهنین که با اتکا به وزن و هیبت پیش میآیند. در برابرشان، پاسخ ایران در انتخاب مسیری دیگر معنا مییابد. پهپادهای بومی، در این روایت، تنها ابزار نظامی نیستند؛ نشانه تغییریاند که قواعد بازی را عوض کرده است؛ همان نسبت نابرابری که روزی میان فیل و ابابیل برقرار بود.
رهبر معظم انقلاب اسلامی، این قاعده تکرارشونده تاریخ را چنین صورتبندی کردهاند: «معمولاً مستبدّین و مستکبران عالم، از قبیل فرعون و نمرود و رضاخان و محمّدرضا و امثال اینها، وقتی که در اوج غرور بودند سرنگون شدند، این هم سرنگون خواهد شد.» سخنی که برآمده از تجربهای انباشته است.
تهدیدهای تازه آمریکا یادآوری یک قانون نانوشته است؛ قانونی که میگوید پیروزی، سهم هیاهو نیست. تا وقتی تاریخ نتواند پیروزی ابرهه را روایت کند، ادعای غلبه بر ایران نیز در حد یک صدا باقی خواهد ماند؛ صدایی که پیش از رسیدن، در سکوت شکست محو میشود.
نظر شما