به هنگام سختی ها و شادی ها خداوند را از یاد نبریم

به گزارش ایمنا، یکی از والاترین مسائلی که در فرهنگ اسلامی بر آن تأکید فراوان شده است و در قرآن و روایات نیز به عنوان خصلتی ارزنده و نیک برای انسان ها ذکر گردیده، شکرگزاری و سپاس نعمت های الهی می باشد.
در واقع اسلام می خواهد افراد به درجه ای از یقین برسند که در هر حالی اعم از آرامش و یا مشکلات، شکر خدا را بجای بیاورند.
به اعتقاد بسیاری از مردم شکر خداوند هنگامی باید گزارده شود که نعمتی از جانب خداوند به انسان متعال می رسد، در صورتی که عارفان و اهل معرفت معتقدند که حتی بلایی که انسان بدان گرفتار می شود نیز جای سپاس دارد و شخصی که به ناراحتی نیز گرفتار شده است می بایستی حمد خدای را گوید که از میان بلاهای گوناگون به یکی از آنها گرفتار شده است.
شکرگزاری به درگاه الهی از مهمترین خصوصیات مثبت انسان می باشد، گرچه نعمت ها و فضل پروردگار بسیار زیاد می باشد و قابل شمردن نیست، اما با این وجود قدر و سپاس نعمت های خداوند را جز انسان های مؤمن به جا نمی آورند؛
همان طور که سعدی علیه الرحمه نیز می فرماید:
از دست و زبان که برآید / کز عهده شکرش به درآید
*و اما در بیان معنی و مراحل شکر
شکر در واقع همان تصور نعمت و بیان آن است که نقطه مقابل آن کفر است که فراموشی نعمت و پوشاندن آن می باشد.
شکر سه قسم دارد: شکر زبانی، قلبی و عملی.
شکر زبان یعنی سپاس بر نعمت دهنده، شکر قلب یعنی اندیشه درباره نعمت و شکر عملی یعنی قدردانی و پاسخ گویی در برابر نمعت های خداوند.
البته به حق باید اعتراف کرد که حق شکر الهی را کسی نمی تواند ادا کند، هم چنان که در بعضی از روایات نیز آمده است که شکر هر نعمتی حتی اگر بزرگ باشد این است که حمد خدای عزوجل کنی.
در روایتی از امام صادق (ع) است که روزی امام از مسجد بیرون آمدند و دیدند که مرکبشان گم شده است، حضرت فرمود: اگر خدا آن را به من برگرداند، حق شکرش را می گزارم، چیزی نگذشت که آن را آورند. ایشان فرمودند: الحمدالله. شخصی عرض کرد: مگر نفرمودی حق شکر خدا را می گذارم؟ حضرت فرمودند: مگر نشنیدی گفتم الحمدالله.
*شکر در مرتبه عالی
البته شکر در مرتبه عالی، به معنای به کارگیری نعمت ها در جهت صحیح آنهاست، از این رو امام صادق (ع) می فرمایند: شکر نعمت ها پرهیز از گناهان است.
همچنان که سعدی شیرین سخن نیز می گوید:
بنده همان به که ز تقصیر خویش/ عذر به درگاه خدای آورد
ور نه سزاوار خداوندیش / کس نتواند که بجای آورد
باید بدانیم که بهترین شیوه تشکر از لطف ها و نعمت های الهی این است که با قلب خود اعتراف کنیم و بفهمیم که این نعمت از جانب خدا به ما داده شده است.
مهمترین بخش شکرگزاری نعمت های الهی که همان شکر عملی است و در این بین کسانی که اسراف می کنند و یا بخل می ورزند و از چشم و گوش و زبان خود در مسیر گناه استفاده می نمایند، همه آنان ناسپاسند از اینروست که خداوند در قرآن می فرماید: کمی از بندگان من شکرگزارند.
*قابل توجه کسانی که زبان تشکر ندارند
نکته دیگر در امر شکر گزاری این است که شکر هم باید از خالق باشد و هم از مخلوق خالق، چرا که تشکر از مردم در واقع تشکر از خداوند است.
امام رضا (ع) می فرمایند: کسی که از بندگان بخشنده تشکر نکند شکر خدا را بجای نیاورده است./12