به گزارش خبرگزاری ایمنا، سردار شهید منصور رئیسی در مرداد ۱۳۳۷ در یکی از محله‌های آبادان چشم به جهان گشود. هنوز بیش از یازده سال نداشت که پدرش بر اثر بیماری سرطان درگذشت و او به همراه مادر، دو خواهر و سه برادرش راهی اصفهان شد.
پس از گذراندن دوران تحصیلات و دریافت دیپلم به خدمت سربازی اعزام شد؛ مقطعی که با نهضت انقلاب اسلامی مصادف شد و پخش مستمر اعلامیه از سوی او خشم ضدانقلاب و بخش اطلاعات آن پادگان را برانگیخت. منصور در شرایطی دشوار به همراه تنی چند از دوستانش پادگان را محاصره کرد و عوامل مسلح آن را خلع سلاح و دستگیر نمود تا پایان خدمتش با پیروزی انقلاب هم‌زمان شود. وی سپس در انستیتو تکنولوژی شهید مهاجر اصفهان به تحصیل پرداخت.
با شروع درگیری‌ها و جنگ تحمیلی، رئیسی به کردستان و سپس به آبادان، اهواز و جبهه دارخوین اعزام شد و در عملیات‌های ثامن‌الائمه (ع)، طریق‌القدس، علی‌بن‌ابی‌طالب (ع)، تنگه چزابه، بیت‌المقدس و رمضان نقشی چشمگیر ایفا کرد. او در این نبردها دو بار بر اثر ترکش و یک بار با اصابت غیرمستقیم گلوله مجروح شد، اما با روحیه‌ای استوار به جبهه بازگشت.
در پاسخ به اصرار خانواده برای ادامه تحصیل در دانشگاه می‌گفت: «تا وقتی جنگ هست من هم باید در جبهه باشم» و درباره جایگاهش متواضعانه اظهار می‌کرد: «من پاسداری بیش نیستم». در عملیات محرم سال ۱۳۶۱، فرماندهی گردان امام حسین (ع) به او سپرده شد و در شب دوازدهم آبان در مرحله دوم عملیات و در ۲۴ سالگی، هنگامی که گردان خود را برای دفع حمله دشمن آرایش می‌داد، هدف گلوله قرار گرفت و با آخرین جمله «امام را تنها نگذارید» به شهادت رسید.
شهید منصور رئیسی در وصیت‌نامه‌اش با تکیه بر حماسه عاشورا می‌نویسد: «ما برای انجام تکالیف آمده‌ایم چه بکشیم چه کشته شویم پیروزیم». متن این وصیت‌نامه به شرح زیر است:
«این وصیت نامه انسانها را می لرزاند. ( امام خمینی )
بسم الله الرحمن الرحیم
با نام خدای متعال بی همتا . به نام آنکه جان را فطرت آموخت .
من المؤمنین رجال صدقوا ما عاهدوا الله علیه فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظرو ما بدلوا تبدیلا .
به حسین (ع) فکر می‌کنم و ایثارش، به روز عاشورا می‌اندیشم و دشت بیکرانش، به بزرگی تمام کره زمین حسین می‌دانست که اگر عاشورا است فردا عاشوراها خواهد بود. اگر سرزمین کوچک کربلا است فردا تمام کره زمین کربلا خواهد شد. می‌دانست که کسانی هستند از پیروان مهدی (عج) کربلاها خواهند ساخت و عاشورا بپا خواهند کرد، می‌دانست که خمینی‌ها خواهند آمد تا اسلام از خونشان آبیاری گردد همانگونه که از خون او گذشت می‌دانست که اگر در اسارت زینبش خطبه می‌خواند زینبان زمان‌ها خطبه‌ها خواهند خواند.
با تمام وجود می‌خواهم بگویم که حسین جان اگر در صحنه کربلا نبودیم، اگر در روز عاشورا نبودیم که در پای درخت اسلامت خونمان ریخته شود ولی عاشوراها ساختیم تا خونمان در جویبار خون تو به حرکت درآید. اگر این افتخار با ریختن خونم نصیبم گردد می‌خواهم بگویم که حسین جان اگر اجساد کشتگان دشت کربلا در زیر پای ستوران لگدمال کردند جسدهای بی‌جان و زخمی‌های ما را در زیر شنی‌های تانک له کردند و چه زیبایی این حماسه دارد. همیشه دلم می‌خواست که گلوله تانک بخورم و شهید بشوم تا احساس هیچ چیزی را نکنم، ولی الان دلم می‌خواهد که زخمی شوم و در زیرزنجیرهای تانک ندای (( هل من ناصر ینصرنی )) را لبیک گویم. بگویم یا حسین. حالا که اگر ان‌شاءالله خداوند منان قبول کند خونم در جهت اسلام و برای حفظ و حرمت قرآن و به یاد حسین (ع) ریخته شده است.
می‌خواهم دمی چند وصیت کنم که امام ما خمینی عزیز با امام زمان (عج) در رابطه می‌باشد. بدانید که همانگونه که امام حسین (ع) مسلم را فرستاد تا ببیند چه کسی ندای هل من ناصر ینصرنی او را جواب گوید. امام زمان مهدی موعود (عج)، خمینی را فرستاد تا ببیند چه کسی است تا ببیند سربازان و فداکاران واقعی او چه کسانی هستند. اگر لیاقت خمینی را نداشته باشیم، اگر لیاقت مهدی (عج) را نداشته باشیم، اگر خودسازی نکنیم، اگر در جهت الله قدم برنداریم، اگر برای رضای خداوند بزرگ حرکت نکنیم، خداوند خمینی را از ما خواهد گرفت. دل امام مهدی (عج ) از ما خواهد رنجید. پس بدانید که خط خمینی، خط امام زمان (عج) و خط اسلام است. از او دورنشوید، هرچه می‌گوید بدون چون و چرا بپذیرید.
بدانید که ما برای انجام تکالیف آمده‌ایم چه بکشیم چه کشته شویم پیروزیم. بیشتر دعا کنید و نماز را با خلوص بخوانید تا لذت معنوی را درک کنید و از گناه دور شوید. از منافقین بگویم یا از مزدوران داخل و خارج. فقط می‌گویم که اینان مثال گندآبی هستند که سیلاب انقلاب این گندآب ها را با خود خواهد شست و نابود خواهد گردانید.... حدود چهار سال نماز و روزه بدهکاری دارم به خدای بزرگ که ان‌شاءالله خداوند مرا ببخشد. شما یا برایم بخوانید یا کسی را پیدا کنید که بخواند. لباس‌های سپاهی‌ام یا دیگر لباس‌های نظامی‌ام را به جبهه بدهید. حتی اورکت‌هایم را نیز به جبهه بدهید. کتاب‌هایم به خواهرم می‌رسد. هر طور صلاح می‌داند می‌تواند مصرف کند یا برای خودش نگه دارد.»
نظر شما