قرارمان کنار شهدا بود، قرار آخرمان در آسمان

به گزارش خبرگزاری ایمنا، کاروان اهالی بهشت این روزها تنها روایت آمدن شهدا و استقبال مردمی نیست، روایت جای خالی مردانی است که سال‌ها پیش از رسیدن پیکرهای مطهر، خودشان به استقبالشان می‌رفتند، مسیر را آماده می‌کردند، شهر به شهر هماهنگی می‌کردند و از هیچ تلاشی برای میزبانی شایسته از مسافران آسمان دریغ نداشتند. مردانی که شاید کمتر در قاب دوربین‌ها دیده شدند، اما نامشان در خاطره سال‌های کاروان حک شده است، خادمانی که روزی برای شهدا قدم برداشتند و سرانجام خودشان به جمع آنان پیوستند.

امروز وقتی نام خادمان شهید کاروان اهالی بهشت به میان می‌آید، تنها از چند مسئولیت و ماموریت سخن نمی‌گوییم، از مردانی حرف می‌زنیم که خدمت برایشان تشریفات نبود، از جنس باور بود، از کسانی که گاهی پیشاپیش کاروان حرکت می‌کردند، گاهی ساعت‌ها درگیر هماهنگی بودند وگاهی در سکوت و دور از چشم دیگران، کارهایی را انجام می‌دادند که اگر نبود، چراغ این میزبانی روشن نمی‌ماند.

مسلم نبی از خادمان کاروان اهالی بهشت در مرور خاطرات این مردان از شهید «حاج محمدعلی جزینی» به عنوان یکی از خادمان و پیشروان قدیمی کاروان یاد می‌کند، مردی که پیوند خانوادگی‌اش با شهادت نیز در زندگی او معنای ویژه‌ای داشت.

وی با بیان اینکه شهید جزینی برادر شهید مفقودالاثر و همسرش نیز خواهر شهید مفقودالاثر بود، می‌گوید: این دو نفر با چنین پیشینه‌ای، دلبستگی عمیقی به شهدا داشتند و هر دو برای حضور و خدمت در کاروان تلاش می‌کردند. حاج‌محمدعلی دلش می‌خواست شهدای گمنام به همه شهرها بروند و هیچ‌کس از زیارت این پیکرهای مطهر محروم نماند.

نبی از اشتیاق عجیب این شهید برای رساندن شهدا به نقاط مختلف یاد می‌کند و می‌افزاید: آن قدر برای هماهنگی برنامه‌ها و رساندن شهدا به شهرهای مختلف تلاش می‌کرد که گاهی در شلوغی کارها حتی متوجه نمی‌شد مقصد در استان دیگری قرار دارد، برای او مهم این بود که هرکس چشم انتظار شهداست، بتواند به زیارتشان برسد. انگار می‌خواست هیچ دلی در حسرت دیدار این مسافران آسمان نماند.

اما در کنار این پیشروان، مردانی هم بودند که با یک ویژگی اخلاقی خاص در خاطر همراهان ماندگار شدند، شهید «مصطفی جلالی» یکی از آنها بود، مردی که حتی در انتخاب واژه‌ها هنگام صحبت از شهدا نیز حرمت و احترام را فراموش نمی‌کرد.

نبی درباره او می‌گوید: مصطفی هیچ وقت به سادگی نمی‌گفت شهید، همیشه از تعبیر «شهیدبزرگوار» استفاده می‌کرد. این احترام در تمام رفتار و گفتارش دیده می‌شد. یک بار در اردستان به من گفت: «خیلی دوست دارم وقتی به امام حسین(ع) سلام می‌دهید، سلام ما را هم به ایشان برسانید.» این جمله برایم بسیار ماندگار شد. او همیشه خودش را به کاروان می‌رساند، هماهنگی‌ها را انجام می‌داد و برای خدمت حاضر بود.

شهید جلالی از جمله خادمانی بود که در پشت صحنه کاروان فعالیت می‌کرد و به گفته نبی در جریان یکی از برنامه‌ها تجربه‌ای معنوی و خاص داشت که آن را به عنایت حضرت زهرا(س) و شهید ابراهیم هادی نسبت می‌داد، خاطره‌ای که بخشی از آن در فایل صوتی به جا مانده از او نیز شنیده می‌شود.

در این میان، نام شهید «مجتبی حفیظی» یادآور خدمتی است که شاید کمتر دیده می شد اما بخشی مهمی از حرکت کاروان بر آن استوار بود. او از نیروهای پشتیبانی و آشپز هیئت بود، مردی که پشت صحنه می‌ایستاد تا دیگران بتوانند با آسودگی به استقبال شهدا بروند.

نبی با اشاره به گمنامی این خادم می‌گوید: حتی امروز هم وقتی عکس‌های سال‌های گذشته کاروان را بررسی می‌کنیم، به سختی می‌توان تصویری از او پیدا کرد، چون معمولا در بخش پشتیبانی، کنار خودروها و درگیر رسیدگی به امور بود. غذا و نیازهای بچه‌ها را فراهم می‌کرد و پس از انجام کارهایش می‌رفت ، کمتر دیده می‌شد اما همیشه حضور داشت.

بعضی دیدارها در همان لحظه اتفاق ساده به نظر می‌رسند اما گذر زمان از آنها خاطره‌ای فراموش‌نشدنی می‌سازد. روایت شهید« ابوالفضل طغیانی» از همین جنس است، خادمی که در آخرین حضورش در کاروان در سالروز شهادت حضرت زهرا ُ(س) تنها برای لحظاتی به جمع دوستانش آمده بود.

نبی با یادآوری آن روز می‌گوید: «ابوالفضل به من گفت امروز آمده‌ام فقط برای چند لحظه حضور داشته باشم. لباسش برای رفتن روی تریلی مناسب نبود و از او خواستم در پایان برنامه بیاید تا برایش کاری انجام دهیم. در آخرین لحظات خودش را رساند و روی تریلی نشست و مشغول نوشتن روی تابوت شهید شد.

وی ادامه می‌دهد: تصویری از او وجود دارد که در حال نوشتن روی تابوت شهید است. بعد از آن به همسرش گفته بود اتفاق عجیبی برایم افتاده و احساس می‌کردم شهید مرا می‌بیند، این خاطره برای ما بسیار ماندگار شد، گویی همان لحظه، پیوندی میان او و شهیدی که سال‌ها به استقبالش می‌رفت، شکل دیگری پیدا کرده بود.

شهید «ابوالفضل سبکتکین» نیز از دیگر خادمان این کاروان بود که با لباس پاسداری به جمع خدمتگزاران شهدا پیوست. در کنار او شهید «مسلم خیزاب» از مردانی بود که سال ۱۳۹۴ ساعت‌ها کنار تریلی حامل پیکرهای مطهر شهدا ایستاد و خدمت کرد، حضوری که در وصیت‌نامه‌اش نیز بازتاب پیدا کرد. او نوشته بود: « شاید شهادت را از شهدای غواص گرفته باشد.»

شهید «محمد براتی» نیز مسئولیت فرهنگی یکی از تریلی‌های کاروان را برعهده داشت و در بخش صوت و برنامه‌های فرهنگی فعالیت می‌کرد، مردی که همچون دیگر همراهانش، خدمت به شهدا را در میدان عمل معنا کرده بود.

این‌ها تنها چند روایت از مردانی است که سال‌ها در مسیر کاروان اهالی بهشت قدم برداشتند. مردانی که هر کدام به شکلی در خدمت شهدا بودند، یکی راه را هموار می‌کرد، دیگری حرمت نام شهید را در کلامش نگه می‌داشت، آن یکی پشتیبانی می‌کرد و دیگری آخرین لحظات حضورش را در کنار تابوت شهدا گذارند.

نبی در پایان روایت خود به جمله‌ای اشاره می‌کند که شاید بتوان آن را چکیده تمام این خاطرات دانست:« شهیدان را شهیدان می‌شناسند.»