به گزارش خبرگزاری ایمنا، رمان «جاده جنگ» تنها یک اثر داستانی در کارنامه منصور انوری نبود، روایتی بلند از تاریخ معاصر ایران بود که سال‌ها برای نگارش آن تلاش کرد. محمد حمزه‌زاده ، مدیرعامل پیشین انتشارات سوره مهر در پی درگذشت این نویسنده با انتشار خاطراتی از او در صفحه شخصی خود در اینستاگرام از نخستین روزهای آشنایی با جاده جنگ، معرفی این اثر به رهبر شهید انقلاب و ویژگی‌های قلم نویسنده‌ای گفت: نوشتن برایش همچون نفس کشیدن بود.
حمزه‌زاده در یادداشتی در صفحه شخصی خود در اینستاگرام در نخستین خاطره به سال ۱۳۸۶ و برگزاری نمایشگاه در مصلای تهران اشاره کرد و نوشت:«در آن سال دستگاه‌های فرهنگی در غرفه‌های مختلف نمونه‌هایی از دستاوردهای خود را ارائه کرده بودند و امام شهید نیز از نمایشگاه بازدید کردند. در غرفه حوزه هنری ، افزن بر دیگر محصولات، چند جلد از ماکت اولیه کتاب جاده جنگ که تا آن زمان آماده شده بود برای نخستین بار به محضر ایشان معرفی شد.
به روایت حمزه‌زاده در آن دیدار صفحات ابتدایی کتاب ورق خورد و بخش‌هایی از آن خوانده شد. رهبر شهید انقلاب پس از مطالعه بخشی از اثر، نثر آن را روان و پالوده توصیف کردند. سپس کتاب را به آقای دکتر حداد عادل دادند و نظر او را نیز جویا شدند که وی هم نظر مثبتی درباره اثر داشت.
حمزه‌زاده ادامه داد: در همان دیدار اشاره شد که کتاب مفصل است و آقای انوری خلاصه‌ای از آن را نیز فرستاده‌اند تا در صورت صلاح دید مطالعه شود، اما پاسخ صریح و قابل تامل رهبر شهید انقلاب این بود :«من خلاصه نمی‌خوانم. اهل خلاصه خواندن نیستم، همه‌اش را می‌خوانم!»
وی با اشاره به اینکه منصور انوری بعدها نیز دیدارهای حضوری متعددی داشت و سال‌ها احوال او از سوی محسن مومنی‌شریف جویا می‌شد ، این خاطره را بخشی از روزهای شکل‌گیری و معرفی یکی از آثار مهم داستانی معاصر دانست.
مدیرعامل پیشین انتشارات سوره مهر در دومین خاطره خود به جایگاه رمان «جاده جنگ» پرداخت و نوشت: « در سوره مهر، منصور انوری را با این رمان شناختتند، اثری که به باور او تا امروز نیز از بلندترین آثار داستانی ایرانی درباره تاریخ معاصر کشور به شمار می رود، داستان «جاده جنگ» با روایت وقایع شهریور ۱۳۲۰ و ماجرای ایستادگی نکردن ارتش ایران در برابر مهاجمان آغاز می‌شود.
حمزه‌زاده در بخش دیگری از یادداشت خود به ویژگی‌های شخصیتی و قلمی این نویسنده پرداخت و او را نویسنده‌ای ذاتی و فطری توصیف کرد که نوشتن برایش همچون نفس کشیدن بود، نویسنده‌ای که برای قلم زدن نیازمند تلاش و تقلا نبود و برخلاف کسانی که نوشتن را کاری دشوار و فرساینده می‌دانند ، از نوشتن خسته نمی شد و از آن هراسی نداشت.
وی با یادآوری سخنان محمدرضا سرشار درباره انوری به جایگاه ادبی او اشاره کرد و برای این نویسنده فقید طلب رحمت و پاداش جهاد فرهنگی کرد.
نظر شما