به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، در صدر جدول رتبه‌بندی حقوق و دستمزد سال ۲۰۲۶، کویت با شاخص قدرت خرید محلی ۱۷۵.۸ قرار دارد؛ یعنی با دستمزد متوسط در این کشور (۷۵.۸ درصد بیشتر از شهر نیویورک)، می‌توان کالا و خدمات را به قیمت‌های محلی خریداری کرد. پس از کویت، قطر با ۱۶۸.۱، سوئیس با ۱۶۵.۷، لوکزامبورگ با ۱۵۵.۱ و عمان با ۱۵۱.۳ در جایگاه‌های دوم تا پنجم قرار گرفته‌اند. نکته قابل‌توجه آن است که چهار کشور از پنج کشور نخست این فهرست، جمعیتی کمتر از ۱۰ میلیون نفر دارند و با اقتصادهای کوچک و به‌طور عمده نفتی یا مالی توانسته‌اند با وجود هزینه‌های بالای زندگی، دستمزدهایی ایجاد کنند که قدرت خرید واقعی شهروندان را در سطحی بالا حفظ کند. عمان نیز با پیشی گرفتن از آمریکا، دانمارک و استرالیا، پنجمین قدرت خرید بالای جهان را در اختیار دارد؛ ترکیبی از دستمزدهای قوی، نبود مالیات بر درآمد شخصی و هزینه‌های به‌نسبت پایین زندگی، دلیل اصلی این جایگاه عنوان شده است.
اروپا؛ از سوئیس تا پرتغال، هزینه بالا همیشه به‌معنای قدرت خرید کمتر نیست
در میان کشورهای اروپایی، سوئیس با رتبه سوم جهان یکی از نمونه‌های قابل تامل است؛ کشوری که از گران‌ترین کشورهای اروپا شناخته می‌شود، اما دستمزدهای بالا توانسته است این هزینه‌ها را جبران کند و قدرت خرید واقعی را در سطحی بسیار بالا نگه دارد. در مقابل، پرتغال با وجود هزینه‌های زندگی به مراتب پایین‌تر، در جایگاه ۵۴ با شاخص ۶۵.۳ قرار گرفته است و دستمزدهای متوسط در سوئیس حدود دو و نیم برابر پرتغال قدرت خرید ایجاد می‌کند. این مقایسه نشان می‌دهد که ارزان بودن یک کشور به تنهایی تضمین‌کننده قدرت خرید بالای دستمزدها نیست و آنچه اهمیت دارد، نسبت میان دستمزد و هزینه‌هاست. لوکزامبورگ (۱۵۵.۱)، دانمارک (۱۴۱.۲)، آلمان (۱۳۰.۰)، سوئد (۱۲۸.۶)، هلند (۱۲۴.۳)، نروژ (۱۲۳.۲)، فنلاند (۱۱۹.۸)، بریتانیا (۱۱۸.۲)، بلژیک (۱۱۷.۱)، اتریش (۱۱۴.۲)، ایسلند (۱۱۳.۶)، فرانسه (۱۱۳.۳) و ایرلند (۱۱۳.۰) نیز در میان ۳۰ کشور نخست قرار دارند و تصویری از تمرکز قدرت خرید بالا در اقتصادهای پیشرفته اروپایی و شمال اروپا ارائه می‌دهند.
آسیا و اقیانوسیه؛ از برونئی و ژاپن تا چین و هند
در میان کشورهای آسیایی و اقیانوسیه، استرالیا با رتبه هشتم (۱۳۴.۸) و نیوزیلند با رتبه پانزدهم (۱۱۹.۴) بالاترین جایگاه‌ها را دارند. برونئی با ۱۲۸.۰ در رتبه یازدهم، بحرین با ۱۱۷.۳ در رتبه هفدهم، عربستان سعودی با ۱۱۵.۷ در رتبه نوزدهم و امارات با ۱۱۳.۴ در رتبه بیست‌وچهارم از دیگر کشورهای آسیایی حاضر در جمع ۳۰ کشور نخست هستند. ژاپن با شاخص ۱۰۷.۳ در رتبه بیست‌وهفتم، کره جنوبی با ۱۰۱.۷ در رتبه بیست‌ونهم و تایوان با ۹۹.۵ در رتبه سی‌ام قرار دارند. چین با ۹۴.۲ در جایگاه سی‌وسوم، سنگاپور با ۹۱.۳ در رتبه سی‌وچهارم و هند با ۶۹.۶ در رتبه پنجاه‌ویکم از دیگر اقتصادهای بزرگ آسیایی هستند که جایگاهشان در این فهرست، تفاوت چشمگیر میان سطح دستمزدها و هزینه‌های محلی را بازتاب می‌دهد.
کوبا در قعر؛ شاخصی ۷۳ برابر کمتر از کویت
در انتهای فهرست، کوبا با شاخص قدرت خرید محلی ۲.۴ در رتبه ۱۴۲ قرار دارد؛ یعنی حدود ۷۳ برابر کمتر از کویت. پس از کوبا، سوریه با ۶.۴ و نیجریه با ۸.۸ در رتبه‌های ۱۴۱ و ۱۴۰ قرار گرفته‌اند و کامرون (۱۰.۸)، ساحل عاج (۱۱.۷)، اتیوپی (۱۲.۵)، جزایر سلیمان (۱۳.۲) و ماداگاسکار (۱۴.۹) نیز از جمله کشورهایی هستند که ضعیف‌ترین قدرت خرید را دارند. در سال ۲۰۲۵ میانگین حقوق ماهانه دولتی در این کشور ۶۹۳۰ پزو کوبایی بوده که با نرخ ارز غیررسمی گزارش‌شده در آوریل ۲۰۲۶ حدود ۱۳ دلار ارزش داشته است. نظام دستمزدی دولتی و کاهش مستمر ارزش پول ملی، قدرت خرید خانوارها را به شدت تضعیف کرده و کمبود مواد غذایی، کاهش سهمیه‌های یارانه‌ای و قطعی‌های مکرر برق، فشار بر خانوار را تشدید کرده است. یمن (۱۶.۶)، ونزوئلا (۱۶.۷)، غنا (۱۸.۱)، سورینام (۱۸.۴)، ترکمنستان (۱۸.۵) و اوگاندا (۱۸.۶) نیز در میان ۱۵ کشور پایانی جدول قرار دارند.
نظر شما