به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، مقایسه قدرت نظامی کشورها تنها با یک معیار نمیتواند تصویری جامع از توان دفاعی آنها ارائه دهد. شمار نیروهای نظامی فعال، تعداد تانکها، ناوگان هواگردها و تجهیزات دریایی هرکدام بخشی از ظرفیت نظامی کشورها را نشان میدهند و ممکن است کشوری در یک شاخص رتبه نخست را داشته باشد، اما در شاخصی دیگر جایگاه پایینتری به دست آورد. دادههای منتشرشده از سوی پایگاه گلوبال فایرپاور برای سال ۲۰۲۶، ۱۰ کشور برتر جهان را در چهار شاخص اصلی اندازه ناوگانهای نظامی مقایسه میکند و تفاوت میان کمیت تجهیزات و توان عملیاتی را نشان میدهد.
چین در شمار نیروهای نظامی فعال پیشتاز است
بر اساس این دادهها، چین با حدود دو میلیون و ۳۵ هزار نیروی نظامی فعال، بزرگترین نیروی نظامی فعال جهان را در اختیار دارد. هند با یک میلیون و ۴۳۱ هزار نفر در جایگاه دوم قرار گرفته و ایالات متحده آمریکا با یک میلیون و ۳۳۳ هزار و ۳۰ نفر رتبه سوم را به خود اختصاص داده است.
روسیه و کره شمالی نیز هرکدام با حدود یک میلیون و ۳۲۰ هزار نیروی فعال، بهطور مشترک در جایگاه چهارم قرار دارند. این ارقام نشان میدهد که کره شمالی با وجود تفاوتهای اقتصادی و جغرافیایی با آمریکا، از نظر تعداد نیروهای نظامی فعال فاصله اندکی با این کشور دارد.
اوکراین با ۹۰۰ هزار نیروی فعال در جایگاه ششم قرار گرفته است. پس از آن پاکستان با ۶۶۰ هزار نفر، ایران با ۶۱۰ هزار نفر، اتیوپی با ۵۰۳ هزار نفر و ترکیه با ۴۸۱ هزار نفر در رتبههای هفتم تا دهم جای دارند.
این رتبهبندی نیروهای ذخیره و نیروهای شبهنظامی را در محاسبات خود لحاظ نمیکند و بر نیروهای فعال شاخههای مختلف نظامی متمرکز است. بنابراین، ارقام ارائهشده را نباید معادل مجموع همه افرادی دانست که ممکن است در شرایط جنگی به خدمت فراخوانده شوند.
تمرکز کره شمالی بر نیروی زمینی یکی از ویژگیهای مهم ساختار نظامی این کشور بهشمار میرود. موقعیت جغرافیایی شبهجزیره کره و وضعیت امنیتی مرز میان کره شمالی و کره جنوبی، اهمیت نیروهای زمینی را در برنامهریزی دفاعی پیونگیانگ افزایش داده است، با این حال شمار نیروهای انسانی بهتنهایی نمیتواند میزان آمادگی رزمی، کیفیت آموزش، سطح فناوری یا توان پشتیبانی یک ارتش را مشخص کند.
چین و روسیه بزرگترین ناوگانهای تانکی را دارند
در شاخص تعداد تانکها نیز چین در رتبه نخست قرار گرفته است. این کشور ۵۸۷۰ تانک در اختیار دارد و روسیه با ۵۶۳۰ دستگاه در جایگاه دوم قرار میگیرد. کره شمالی با ۴۸۹۵ تانک سوم است و بالاتر از آمریکا، با ۴۶۶۶ تانک قرار دارد.
هند با ۳۹۱۳ تانک رتبه پنجم را به خود اختصاص داده است. مصر با ۳۶۲۰ دستگاه در جایگاه ششم قرار دارد و پاکستان با ۲۶۷۷ تانک در رتبه هفتم است. ایران نیز با ۲۶۷۵ تانک در جایگاه هشتم قرار گرفته و ترکیه با ۲۲۸۴ دستگاه و ویتنام با ۱۹۹۹ دستگاه، رتبههای نهم و دهم را تشکیل میدهند.
حضور کره شمالی در میان سه کشور نخست از نظر تعداد تانک، نشاندهنده اهمیت تجهیزات زرهی در ساختار نظامی این کشور است. بااینحال، تعداد بالای تانکها به معنای برخورداری از ناوگانی همسطح از نظر فناوری نیست. بعضی از تانکهای کره شمالی بر پایه طرحهای قدیمی شوروی ساخته شدهاند و کنار آنها تجهیزات جدیدتری نیز وجود دارد.
سن تجهیزات، کیفیت زره، سامانههای هدفگیری و حسگرها، قدرت تسلیحات، قابلیت ارتباط با دیگر واحدهای نظامی و وضعیت نگهداری از عواملی هستند که بر عملکرد تانکها اثر میگذارند، از اینرو، شمارش تانکها تصویری از حجم تجهیزات زمینی ارائه میدهد، اما برای ارزیابی توان واقعی آنها باید شاخصهای کیفی و عملیاتی را نیز در نظر گرفت.
چین؛ رتبه برتر شناورها
در بخش دریایی، چین با ۸۴۱ شناور در رتبه نخست قرار گرفته است. روسیه با ۷۴۷ شناور دوم و آمریکا با ۴۶۵ شناور سوم است. هند با ۳۴۳ شناور در جایگاه چهارم قرار دارد و اندونزی با ۳۳۸ شناور رتبه پنجم را به دست آورده است.
کره شمالی با ۳۳۲ شناور در جایگاه ششم قرار دارد. پس از آن تایلند با ۳۰۴ شناور، ایتالیا با ۲۸۵ شناور، سوئد با ۲۷۹ شناور و سریلانکا با ۲۷۵ شناور، رتبههای هفتم تا دهم را به خود اختصاص دادهاند.
گسترش ظرفیت کشتیسازی چین یکی از عوامل مؤثر در توسعه ناوگان دریایی این کشور است. برخورداری از زیرساختهای گسترده کشتیسازی تجاری میتواند ظرفیت صنعتی و فنی لازم برای ساخت شناورهای نظامی را نیز تقویت کند، با این حال شمار شناورها بهتنهایی معیار کاملی برای مقایسه قدرت دریایی کشورها نیست.
در این رتبهبندی، انواع شناورها از قایقهای گشتی و شناورهای کوچک تا کشتیهای بزرگ نظامی در محاسبات لحاظ میشوند. در نتیجه، یک شناور کوچک گشتی و یک ناو هواپیمابر هرکدام یک واحد محسوب میشوند، با وجود آنکه از نظر ابعاد، ظرفیت حمل تجهیزات و نیرو، مأموریت و قابلیتهای عملیاتی تفاوت بسیار زیادی دارند.


نظر شما