به گزارش خبرگزاری ایمنا، امشب مصادف با شب شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) آسمان کشور هم با چشمانی اشکبار، سوگ بانوی آب و آینه را روایت می‌کند. در کوچه‌ها و میادین شهر، صدای نوحه‌ها با آهی از سینه‌های سوگوار در هم می‌آمیزد و هر شمعی که روشن می‌شود، یادگاری است از چراغی که در ۱۸ سالگی خاموش شد، اما نورش هرگز فرو ننشست. فاطمه رفت، اما مظلومیتش ماند؛ مظلومیتی که هر سال در ایام فاطمیه، از نو زخم‌های کهنه تاریخ را می‌شکافد و اشک‌ها را بر گونه‌های مؤمنان جاری می‌کند.
اشک‌هایی که بر مظلومیت دختر پیامبر جاری می‌شود، تنها اشک بر گذشته نیست؛ سوگ برای عدالت ازدست‌رفته‌ای است که فاطمه برای احیای آن جنگید و در راه آن، پهلویش شکست اما اراده‌اش نشکست. امشب در سراسر ایران، هر دلی که می‌تپد، نام زهرا (س) را زمزمه می‌کند و هر اشکی که می‌ریزد، پیمانی است دوباره با ولایت؛ پیمانی که از کوچه‌های مدینه تا امروز، همچنان استوار مانده است.
حضرت زهرا (س) مجموع صفات پدرشان حضرت محمد (ص) را در خود داشت و هر آنچه از علم، معرفت، اخلاق و ایمان در دست داشت، برای دیگران به اشتراک می‌گذاشت تا حقیقت اسلام زنده و جاودانه بماند. پیامبر اکرم (ص) درباره او فرمود: «فاطمه پاره تن من است؛ هر که او را بیازارد مرا آزرده است.»
یکی از ویژگی‌های مهم زندگی آن حضرت، ولایت‌مداری در همه ابعاد زندگی فردی و اجتماعی بود. او همراهی با امیرالمؤمنین (ع) را چه در فرزندداری و خانه‌داری و چه در فضای اجتماعی تجربه کرد و در آخرین وصیت خود، دعوت به غافل نشدن از امام زمان (عج) کرد و فرمود: «من هیچ وقت از امام زمانم غافل نبودم.» این جمله کوتاه اما عمیق، نشان‌دهنده بصیرت و معرفت بالای آن حضرت به مقوله امامت و ولایت است.
در منابع شیعی آمده است که فاطمه (س) در ماجرای هجوم به خانه‌اش مورد ضرب و آسیب قرار گرفت و اثر همان جراحات، او را به بستر بیماری برد؛ حضرت در سن کوتاه ۱۸ سالگی دعوت حق را لبیک گفت، در حالی که پهلویش مجروح، بازویش کبود و قلبش از رنج غربت شکسته بود.
بر اساس نقل‌ها، در آخرین لحظات زندگی، دست‌های کودکان خردسالش حسن، حسین و زینب (س) را گرفت و وصیت کرد: «مرا شبانه غسل دهید، شبانه کفن کنید و شبانه خاکم کنید.» پنهان بودن مزار دخت پیامبر از مهم‌ترین نشانه‌های مظلومیت او به شمار می‌آید؛ گویی تاریخ را واداشته است تا برای یافتن چرایی این غربت، همیشه در برابر نام زهرا (س) متوقف شود.
با وجود عمر کوتاهش، حضرت فاطمه (س) سرچشمه سه جریان مهم در تاریخ اسلام شد: الگوی زن مسلمان در عفاف و حجاب، نشان عدالت‌خواهی و دفاع از حق، و تجسمی از تربیت الهی و ولایت‌مداری. از نگاه روایات، فاطمه (س) «بهانه آفرینش» و «ام‌ابیها» است؛ بانویی که ایمان، جهاد، خانه‌داری، تربیت فرزند، دفاع از ولایت و صبر را در اوج خود جمع کرده بود.
شهادت حضرت فاطمه زهرا(س) یکی از تلخ‌ترین فصل‌های تاریخ اسلام است؛ امشب نیز در سراسر ایران اسلامی، از مساجد و میادین تا خانه‌های کوچک، نام زهرا (س) بر زبان‌ها جاری است و دل‌ها به کوچه‌های مدینه گره خورده‌اند. اشکی که بر مظلومیت دختر پیامبر ریخته می‌شود، تنها سوگ بر گذشته نیست؛ پیمانی است دوباره با عدالت و ولایت. فاطمه (س) با عمر کوتاه اما پربرکتش آموخت که دفاع از حق، حتی در تنهایی و غربت، جاودانه می‌ماند و امشب، هر مؤمنی که در سوگ او می‌نشیند، پرچم‌دار همان راه است.
نظر شما