به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، پژوهشگران و مورخان اعلام کرده‌اند که بزرگ‌ترین خطر هوش مصنوعی برای فرهنگ ما، نه از دست دادن مهارت نوشتن، بلکه از دست دادن توانایی گوش دادن است. آن‌ها معتقدند که با گسترش ابزارهای هوش مصنوعی و ربات‌های گفت‌وگو، انسان‌ها بیش از پیش در حال از دست دادن توانایی گفت‌وگو و گوش دادن به یکدیگر هستند.
به گفته محققان ما زیاد درباره از دست دادن توانایی نوشتن به دلیل هوش مصنوعی صحبت می‌کنیم، اما بزرگ‌ترین فقدان ما ممکن است توانایی گوش دادن باشد. گوش دادن به دیدگاه‌های متفاوت و وارد شدن به دنیای دیگران، بخشی جدایی‌ناپذیر از انسانیت ما است.
بر اساس یک مطالعه اخیر، استرالیایی‌ها هر سال کمتر با یکدیگر گفت‌وگو می‌کنند. بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۹، هر فرد به طور متوسط روزانه ۳۳۸ کلمه گفتاری کمتر استفاده کرده است. این رقم در مجموع به کاهشی حدود ۱۲۰ هزار کلمه گفتاری برای هر نفر نسبت به سال قبل از آن می‌رسد. این کاهش گفت‌وگو در حالی رخ می‌دهد که ابزارهای هوش مصنوعی به سرعت جایگزین گفتگوهای انسانی می‌شوند؛ ربات‌هایی که پاسخ می‌دهند، اما گوش نمی‌دهند.
رابینسون، پژوهشگری که سال‌ها به عنوان مورخ در کتابخانه ملی استرالیا فعالیت کرده و بزرگ‌ترین مجموعه تاریخ شفاهی نیمکره جنوبی را مدیریت کرده است، می‌گوید: «زبان فرهنگ است. زبان به ما می‌گوید چه کسی هستیم.» او در طول سال‌ها هزاران ساعت از مصاحبه‌های شفاهی با استرالیایی‌های مختلف را گوش کرده است؛ از بومیان استرالیا که از تاریخ عمیق و خاطرات شخصی خود گفته‌اند، تا افرادی که از مشاغل و شیوه‌های زندگی از میان رفته روایت کرده‌اند. به گفته او، خطر اصلی این است که هوش مصنوعی بتواند پاسخ‌های سریع و ظاهراً همدلانه تولید کند، اما تجربه واقعی شنیدن و درک متقابل انسانی را از ما بگیرد.
رابینسون می‌گوید:«وقتی به تاریخ شفاهی گوش می‌دهم، خود را در زندگی کسی غرق می‌کنم که احتمالاً هرگز او را نخواهم دید. در دنیایی که دایره‌های اجتماعی ما به دلیل فاصله، دورکاری و زمان بیشتر آنلاین بودن کوچک‌تر می‌شود، شنیدن صبحت افراد مختلف، هدیه‌ای ارزشمند است.»
به گفته رابینسون، گوش دادن به دیگران، به ویژه کسانی که دیدگاه‌های متفاوتی دارند، می‌تواند سلامت روانی و جسمی ما را بهبود بخشد، تبادل اطلاعات را تقویت کند، درک متقابل را افزایش دهد و ایده‌های تازه بسازد، اما مهم‌ترین دستاورد آن، تقویت همدلی است.
وی معتقد است با گوش دادن به تجربه‌های دیگران، بدون نیاز به پاسخ فوری و توافق مصنوعی، وارد زندگی آن‌ها می‌شویم، صبورتر می‌شویم و تفاوت‌ها را بهتر می‌پذیریم. او هشدار می‌دهد که اگر انسان‌ها گفت‌وگو با یکدیگر را به گفت‌وگو با ماشین‌ها ترجیح ندهند، مهم‌ترین دستاورد گوش دادن، یعنی همدلی به تدریج از میان می‌رود.
نظر شما