به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، بانکوک هر سال در فصل بارندگی با رگبارهای شدید و آب‌گرفتگی خیابان‌ها روبه‌رو می‌شود، اما شدت بارش‌های اخیر نشان داد که زیرساخت‌های این کلان‌شهر در برابر بارش‌های طولانی و بسیار شدید با محدودیت‌های جدی روبه‌روست. در بعضی نقاط بانکوک حدود ۳۰۰ میلی‌متر باران طی تنها دو روز بارید؛ حجمی که فشار سنگینی بر شبکه کانال‌ها، ایستگاه‌های پمپاژ و سامانه‌های دفع آب‌های سطحی وارد کرد و محله‌هایی از شهر را برای چندین روز درگیر آب‌گرفتگی کرد.
بانکوک روی دشت سیلابی رودخانه چائو فرایا شکل گرفته است و همین موقعیت جغرافیایی موجب شده است مدیریت آب از مهم‌ترین چالش‌های تاریخی این شهر باشد. شبکه‌ای گسترده از کانال‌های شهری، ایستگاه‌های پمپاژ، سدها و دیگر سازه‌های کنترل آب، بخش اصلی سامانه مقابله با سیلاب بانکوک را تشکیل می‌دهند، با این حال، توسعه گسترده شهری و افزایش سطوح بتنی موجب کاهش ظرفیت طبیعی شهر برای جذب و انتقال آب شده و بخشی از شبکه سنتی کانال‌ها نیز در جریان توسعه کالبدی شهر از بین رفته یا محدود شده است.
این شرایط زمانی بحرانی‌تر می‌شود که بارش در مدت کوتاهی از ظرفیت طراحی شبکه زهکشی فراتر رود. کانال‌های زهکشی این شهر به‌طور معمول توانایی انتقال حدود ۶۰ میلی‌متر بارش در ساعت را دارند و این ظرفیت در بخش‌هایی که بهسازی شده‌اند به حدود ۸۰ میلی‌متر می‌رسد. با این حال، شدت بعضی بارش‌های اخیر از این ظرفیت فراتر رفت و فاصله کوتاه میان دوره‌های بارندگی فرصت کافی برای تخلیه آب را در اختیار شبکه قرار نداد.
در نتیجه، مسئله تنها حجم بارش نبود، بلکه هم‌زمانی شدت بارندگی، تداوم آن و محدودیت ظرفیت زیرساختی شهر، توان مدیریت آب را کاهش داد. آب در بعضی محله‌ها به سطح خیابان‌ها و طبقات همکف ساختمان‌ها نفوذ کرد و خودروهای پارک‌شده را تا نزدیکی سقف در بر گرفت. در مناطقی که سطح آب برای چند روز باقی ماند، انباشت زباله و بقایای شناور نیز کیفیت محیط شهری را تحت تأثیر قرار داد و پس از عقب‌نشینی نسبی آب، بوی نامطبوع و آلودگی محیطی به یکی از مشکلات ساکنان تبدیل شد.
وضعیت موجود نشان می‌دهد که مدیریت سیلاب در بانکوک دیگر نمی‌تواند تنها به توسعه کانال‌ها و افزایش ظرفیت پمپ‌ها محدود شود. رشد کالبدی شهر، گسترش سطوح نفوذناپذیر و کاهش فضاهای طبیعی جذب آب، حجم روان‌آب تولیدشده در زمان بارندگی را افزایش داده است. در چنین شرایطی، زیرساخت‌های سبز، حفظ و احیای کانال‌های شهری، افزایش فضاهای نفوذپذیر و ایجاد ظرفیت‌های موقت برای ذخیره آب می‌تواند در کنار زیرساخت‌های مهندسی، نقش مهمی در کاهش فشار بر شبکه زهکشی داشته باشد.
سیلاب اخیر نشان داد که تاب‌آوری شهری تنها به سازه‌های کنترل آب محدود نمی‌شود و حمل‌ونقل، فرودگاه، مدارس، خدمات عمومی و نیروی کار نیز بخشی از زنجیره زیرساختی شهر هستند. آب‌گرفتگی گسترده و ترافیک سنگین موجب شد بسیاری از ساکنان حتی در مناطق کم‌آسیب نیز نتوانند به فعالیت‌های روزمره خود ادامه دهند. شماری از مدارس تعطیل شدند و فرودگاه بین‌المللی سووارنابومی نیز با اختلال روبه‌رو شد؛ به‌طوری که در مقطعی حدود نیمی از کارکنان شرکت هواپیمایی تایلند نتوانستند خود را به محل کار برسانند و حجم زیادی از بار و چمدان در فرودگاه انباشته شد و بعضی پروازها لغو شد.
در سطح محله‌ای نیز سیلاب، عملکرد معمول فضاهای عمومی و شبکه دسترسی شهری را مختل کرد. ساکنان بعضی مناطق برای عبور از خیابان‌های غرق‌آب از وسایل شناور استفاده کردند و در بعضی نقاط، دسترسی به خانه‌ها و خدمات روزمره دشوار شد. این وضعیت اهمیت طراحی مسیرهای اضطراری، دسترسی ایمن به ساختمان‌ها و پیش‌بینی فضاهای قابل استفاده در زمان بحران را برای محله‌های متراکم شهری برجسته می‌کند.
دولت تایلند در پی گسترش آب‌گرفتگی، وضعیت فاجعه را در هر ۵۰ منطقه بانکوک اعلام کرده است. ایستگاه‌های پمپاژ با ظرفیت کامل فعالیت می‌کنند، اما مقام‌های محلی هشدار داده‌اند که تخلیه کامل آب ممکن است چند روز زمان ببرد. هم‌زمان، احتمال ورود آب از مناطق شمالی و پیش‌بینی بارش‌های سنگین دیگر در هفته آینده، فشار بر سامانه مدیریت بحران شهر را ادامه می‌دهد.
آنچه در بانکوک رخ داده، در عین حال بخشی از مسئله گسترده‌تر شهرهای جنوب‌شرق آسیاست. پژوهش‌های اقلیمی نشان می‌دهد روند بارش‌های حدی در بخش‌هایی از این منطقه در حال تشدید است و افزایش دمای هوا و آب دریا می‌تواند شرایطی ایجاد کند که جو رطوبت بیشتری در خود نگه دارد و در نتیجه، بارش‌های شدیدتری در مدت کوتاه رخ دهد.
برای بانکوک، این تحول اهمیت بازنگری در مفهوم تاب‌آوری شهری را بیش از پیش آشکار کرده است. شهری که در گذشته برای مقابله با بارش‌های کوتاه و شدید طراحی شده بود، اکنون با رخدادهایی روبه‌روست که می‌توانند برای روزها ادامه پیدا کنند و هم‌زمان چندین بخش از سیستم شهری را تحت فشار قرار دهند، بنابراین افزایش ظرفیت زهکشی، حفاظت از کانال‌ها و مسیرهای طبیعی آب، توسعه فضاهای جذب و ذخیره آب، کاهش سطوح نفوذناپذیر و تقویت سامانه‌های هشدار و اطلاع‌رسانی عمومی باید کنار یکدیگر دیده شوند.
نظر شما